نگارش شعر
از زندگی خودتون بنویسید
بیشتر کار نگارش شعر با منه
و سابقه من در مورد این موضوع اینه که
در درس انگلیسی خیلی خوب نبودم
اصلا ادبیات نخوندم
بیشتر اینطور بود که اشعار دیگران رو میخوندم و یاد می گرفتم
مثلا شعرهای لئونارد کوهن یا نام ویتز یا نیک کیو
در مورد موضوع شعر باید بگم که من باهاش رشد کردم
و اون هم با من رشد کرده
من در طول سال ها تغییر کرده ام
در مورد چیزی که برام مهم بوده می نویسم
این عرقه
در روزهای جوانی موضوع این بود که بریم روی صحنه
موسیقی بنوازیم، دیوانه بازی دربیاریم، چیزها رو خراب کنیم
با مردم وقت بگذرونیم
این مهم بود
و به مراتب اینکه زندگی یکم بازتر و شاید یکم پیچیده تر شد
شروع به درک این کردم که
نظرم در مورد چیزهای دیگه چیه
در مورد چیزهای واقعا تاثیرگذار و ترسناک
مثلا تحت کنترل بودن
مثلا «عروسک گردان» آهنگ خاصی در مورد
تحت کنترل بودن و کنترل دنیا
و قدرت ها و مسلما اعتیاد است
«عروسک گردان» اون حسی تحت کنترل بودن رو دنبال میکنه
عروسک گردان، نخ ها رو می کشه
ذهنتو درگیر می کنه و آرزوهات رو له می کنه
کورت کردم، چیزی نمی بینی
فقط اسممو صدا کن چون دارم فریادت رو می شنوم
این ته مایه خیلی مهمی برای من بود
مخصوصا در سال های نوجوانی ام یجورایی باقی ماند
خیلی از موضوعات از زمان کودکی ام است
هنوز دارم حلشون میکنم
میگن 40 سال اول زندگیت یه کارایی می کنی
و 40 سال بعدی زندگیت داری این رو حل می کنی که چرا این کارها رو کردی
و چطور میشه دیگه انجامش ندی یا جبرانش کنی
پس این موضوع هم خیلی در نگارش من هست
فقط نسبت به خودم صادقم
میدونم که نقد شدن برام گاهی سخته
اما اگر از دلم بنویسم
واقعا نمیتونه اشتباه باشه
اگر هنرمندید و کاری می کنید که حس می کنید درسته
اشتباه نیست
واقعا نیست
جاهای خالی رو پر کنید
نوع نگارش من احتمالا به شدت غیر سنتی است
اساسا فضاهایی دارم
اینجا یه فضایی هست که باید یه مصوت یا صامت یا هرچی قرار بگیره
در اینجا صدای خواننده نیاز دارم
و بعد در تعدادی از شعرهای تک خطیم میگردم
در طول روز خیلی چیزها می نویسم
چه روی صدای ضبط شده باشه یا یادداشتی باشه
یا اینکه واقعا می نویسمشون مثلا، به سوی ناکجا آباد
یه چیزی مثل این
این یه جایی احتمالا در نهایت در آهنگی قرار میگیره
یا اینکه قرار نمیگیره
پس کلی از این شعرهای یک خطی دارم
و وقتی که یه سلسله دارم به اونها رجوع می کنم
و میگم که خب از لحاظ ضرب آهنگ بهش میخوره
بنابراین در شعر میگنجونمش
و بعد می بینم که خب اینجا یه بیان خیلی قوی داریم
و روی اون بقیه شعر رو میسازم
اجازه بدید آهنگ بهتون بگه کجا میخواد بره
یه جایی هست که آهنگ به من میگه چی میخواد باشه
بجای اینکه من بهش بگم چی باید باشه
کار رو با یه ایده که به کجا میخوام برسم، شروع می کنم
یک انتظاری دارم
میخوام در مورد فلان موضوع بنویسم و به فلان جا ختم میشه
و شروعش می کنم
و اینطوریه که اگر نسبت بهش دید بازی داشته باشم، شروع به شکل گیری می کنه
و ناگهان می بینم که به یک مسیر کاملا متفاوت رفتم
و این مشکلی نداره
در واقعا از اشکالی نداشتن هم بهتره
چون در واقع این منم که به آهنگ اضافه میشم و بهش کمک می کنم
من فقط ابزاری هستم
و به نحوی هدایتش می کنم
چون اگر واقعا خیلی قاطع باشم که به مسیری خاص بره
در آن صورت تنها همین میشه
بنابراین باید دید بازی نسبت به شکل گیری یا از مسیر خارج شدنش داشته باشیم
من یه مقصدی دارم اما خب بجاش این مسیر رو پیش گرفتیم
به این شکل خیلی چیزهای فوق العاده ای از نگارش شعر بیرون میاد
مبهم نگه اش دارید
من مبهم نویسی رو دوست دارم
که دیگران بتونند با زندگی خودشون ارتباطش بدن یا اینکه...
مثلا « چیز دیگری اهمیت نداره»
خیلی خوب
مصرع « هیچ چیز دیگری اهمیت نداره» رو می تونید به خیلی چیزها ارتباط بدید
اما در شعر اگر بیشتر در موردش جزئی بشید
در آن صورت اون دری که مردم می تونند از طریقش وارد شعر بشن رو میبنده
هرچی در بازتر باشه، بیشتر می تونند با زندگی خودشون ارتباطش بدن
خیلی دوست دارم وقتی یکی میاد میگه
وای من عاشق اون آهنگی هستم که در مورد سرطان یا فلان چیز نوشتی
و من میگم خب، عالیه
این معنایی است که برای تو داره
خیلی دوست دارم که مردم بتونند زندگی خودشون رو به آهنگ ارتباط بدن
و مخصوصا از طریق شعر
یک چیز دیگری که واقعا ازش دور شدم
موضوعات تاریخی یا داستان سرایی در مورد نمیدونم
جنگ داخلی یا یه رویداد بوده
چند باری بهش پرداختم مثل آهنگ «تک»
در مورد جنگ جهانی اوله
مسلما کتاب « جانی تفنگش رو داره» کتاب خاصی است که در مورد یگی از بزرگترین ترس هام
که ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران است، صحبت می کنه
طرف هیچ دست و پایی نداره
ناشنواست
نابیناست
نمیتونه صحبت کنه
اما در مغزش هنوز زنده است
و چطور میشه ارتباط برقرار کرد؟
نمیتونه بگه که بیداره یا خوابه
این داستانی بود که برادرم برام تعریف کرد
در مورد کتابی که داشت میخوند
خیلی ترسوندم
بنابراین آهنگی در این مورد نوشتم و اینطور نبود که ضد جنگ باشه یا به نفع جنگ
می دونید، گرفتن طرف سیاسی حداقل برای من
نمیخوام وارد این مسائل بشم
بله، دیدگاه خودم رو دارم
اما فقط به خاطر اینکه خواننده یک گروه راک هستم، این دیدگاه اهمیت بیشتری داره؟
نه
دیدگاه شما به همان میزان دیدگاه من ارزش داره
ممکنه مخالف هم باشیم و اشکالی نداره
اما قرار نیست این رو وارد
شغل و کار و ارتباطاتم کنم
بنابراین ابهام در اشعار خیلی مهمه
اینکه خیلی درگیر این نشم
که این چیزیه که باید بگم
باید به جهان اعلامش کنم
این یه موضوع جالبه
و نقطه نظرهای بسیاری در موردش مطرحه
بنابراین این رو هم روی میز میگذاریم
نگارش « ورود مرد شنی»
فکر نمی کردم ورود مرد شنی خیلی آهنگ فوق العاده ای باشه
فکر کنم لارس و باب راک بودن که گفتن برگرد
ما به چالش میکشیمت که برگردی و بیشتر روش کار کنی
و من این کار رو کردم
و اون جمله تکرار شونده: «به سوی ناکجا آباد»
به ذهنم رسید و تبدیل شد
و گفتیم که خب کمتر در مورد مرگ در گهواره است
شاید در مورد یه بچه بزرگتر باشه که کابوس می بینه
چیزی که در خواب اتفاق می افته
چرا این نوع کابوس ها رو می بینیم
و خیلی واضح شد که بسیاری از افراد تونستن باهاش همذات پنداری کنند
همه کابوس هایی دارند
و باهاشون چکار می کنید
چرا اتفاق می افتند؟
ازشون چیزی فهمیده میشه؟
بنابراین بله... به سوی ناکجا آباد
مرد شنی وارد میشه و باعث رویا دیدن شما میشه
یه جورایی موضوع چندش آوریه
صبر کن ببینم من نمیخوام وقتی یه بچه کوچیکم، یه پیرمرد چندش آور بیاد تو آتاقم
بنابراین یه وجه یکم ترسناکی داره
و بعد در وسطش دعا خوندن رو داریم
حالا دراز میکشم تا بخوابم
دعا میکنم که خدا حافظم باشه
این بخش مسلما به نظرم یه ریسک بود
اینکه دعا رو وارد آهنگ کنیم
به سادگی میشد لغوش کرد
اینکه به صورتی یک دین رو وارد داستان کنیم
اما خیلی ها باهاش همذات پنداری کردند
اما در درون آهنگ جا میگیره
میخواید به رختخواب برید
لطفا بهم کمک کن
لطفا حفظم کن
دوباره میگم، یه شعری مثل این
اینطوریه که هیچوقت نمیشه فکرش رو کرد که من...
من از آهنگی از جترو تول الهام گرفته بودم
که در مورد بچه ای بود که در خوابش با هیولاها مبارزه میکرد
و من از این آهنگ الهام گرفتم
و یکم اینطور شد که تبدیل به یک موضوع کار برای من شد
بنابراین آهنگ ها از همه جا می تونن نشات بگیرند