هنر پایدار
باید بگم که اگر در کنفرانسی پر از طراحان هستید
و از همه بخواهید که لطفا اگر چیزهای بیشتری می خواهید، دستتون رو بلند کنید
هیچکس دستش رو بلند نخواهد کرد
اما با این حال تمام طراحان میروند به خانه و چیزهای بیشتری طراحی می کنند
در سال 2013 من کتابی از نائومی کلاین با عنوان «این همه چیز را تغییر می دهد» خواندم
و اون کتاب را با این جمله شروع می کند
ما در مورد تغییرات آب و هوایی فکر می کنیم و بعد فکر نمی کنیم
دوباره بهش فکر می کنیم و دوبار فکر نمی کنیم
و با گذشت سال ها از 2013 تا حالا
مقاطع میان فکر کردن در مورد تغییرات آب و هوایی
به نظرم برای همه ما کوتاه تر شده است
و مخصوصا برای افرادی که چیزهایی خلق می کنند
و برای افرادی که به شکل بین المللی چیز خلق می کنند و سفر می کنند تا چیز خلق کنند
و بعد این چیزها رو به سراسر جهان می فرستند
و طراحان می خواهند سیستم هایی را طراحی کنند که زیبا هستند
نمی خواهند سیستم هایی را طراحی کنند که
برای محیط زیست مخرب هستند
و با اینحال تضادی در اینجاست
دعوت به خلق هر چیزی به معنای دعوت به اضافه کردن به مشکلی است که همه در آن هستیم
بنابراین یک طراح چطور با این موضوع مواجه می شود؟
این به پرسشی دائمی برای من
و به نظرم هر طراحی که می شناسم، تبدیل شده است
انتخاب های پایدار
من در کار خودم با ایده شروع می کنم
ایده ها به هندسه تبدیل می شوند و در نهایت هندسه ها به انتخاب مواد می انجامد
و کاری که من شروع به انجامش کرده ام
و تغییر بزرگی برای من بوده است
و به نظرم برای شما و طراحان بسیار دیگری خواهد بود
سعی کنید این قدم رو بردارید که کار را اول با فکر در مورد مواد شروع کنید
و تصمیماتتان را بر اساس موادی بگیرید که
بر اساس ابتدا، میانه و انتهای دوره حیات خود در نظر گرفته شده اند
به عنوان طراح ما طبق پارامترها کار می کنیم
شما به من پارامتری می دهید
و من طبق آن کار می کنم
اگر به من بگید که صحنه من انقدر است
و در اینجا یک دیوار بتنی است و نمی تونم پشتش برم
من به دیوار بتنی احترام میگذارم
اگر به من این پارامتر را بدهید که من نه تنها باید برنامه توری طراحی کنم که عقل از سرتون می پرونه
بلکه باید کاملا هم فاقد رد پای کربنی باشد
اگر این پارامتر من باشد
مطمئنا من و همکارانم طبق این پارامتر کار خواهیم کرد
همانطور که طبق خیلی از پارامترهای چالش برانگیز و سخت کار می کنیم
بنابراین کاری که ما سعی می کنیم در استودیو انجام دهیم
این است که برای خودمان پارامترهای جدید می گذاریم
کار خودمان را بررسی کربنی می کنیم
به ته ماجرا نگاه می کنیم
بجای اینکه یک دسته اطلاعات مبهم و ترسناک داشته باشیم
که منتظریم تا کشفش کنیم
در مورد رد پایی که می گذاریم
به ته ماجرای آن نگاه کنیم
افراد زیادی هستند که این خدمات را ارائه خواهند داد
به استودیوی شما خواهند آمد
و ابزارهای آنلاینی هستند که می توانند به شما در محاسبه آن کمک کنند
فقط صادقانه به آن نگاه کنید
کار من چقدر کربن تولید کرده است
و باید چکار کنم که اول آن را حذف کنم
و دوم اگر نمی توانم حذفش کنم، به شکلی بهش تغییر جهت بدم
تغییر مسیر، عبارتی مشکل است، اما از هیچی بهتر است
بنابراین این دعوتی من از شماست
از نگاه کردن به ته ماجرای ردپایی که می گذارید، نترسید
چون ما همه در آینده نزدیک باید این کار را بکنیم
پس بیاید در آن بجای دنباله رو، پیشرو باشیم
اخیرا کتابی خواندم که این ادعا را مطرح می کند
که «امید» کلمه مثبتی است
و «آینده» کلمه مثبتی است
اما در واقع حتی بهتر از کلمه آینده
کلمه «حال» است
و حتی بهتر از کلمه امید، کلمه «عمل» است
ردپای دیجیتال
نکته دشواری در پی دیجیتال در برابر فیزیکی وجود دارد
چون خود دیجیتال عاری از ردپای کربنی نیست
همیشه از این مثال استفاده می شود، اینطور نیست؟
که میزان انرژی ای که صرف پورن می شود، برابر با میزان انرژی استفاده شده توسط کل بلژیک است
بنابراین میگم که مواظب باشید که اینترنت
را چیزی اثیری در نظر نگیرید
چون متاسفانه مثل هر چیز دیگر رد پای کربنی خود را در سیاره می گذارد
به عنوان یک حوزه کاری ما بین دیجیتال و غیر دیجیتال، زیست دوگانه داریم
ما آثار دیجیتال می سازیم
و از بر هم کنش این آثار با سطوح فیزیکی لذت می بریم
بنابراین اگر فیلمی بسازیم
معمولا این فیلم روی سازه ای فیزیکی نمایش داده می شود
به نظرم همیشه دوست داریم ماده گونی دنیای دیجیتال را قبول کنیم
برای من صفحه سینما در ذات خودش
قطعه از صفحه سفید با نقاط نوری پران روی خود است
و برای همیشه به خاطر داشتن پدیده
در دل چیزی که به شکل دریچه ای به جهانی دیگر به نظر می آید
به خودی خود شیئی ماده ای است
به نظرم باید بحثی دائما در حال بسط
میان فیزیکی و محلی و دیجیتال و جهانی در جریان باشد
به نظرم همچنان باید به شکل گروهی، فیزیکی و محلی جمع شویم
و به نظرم همچنان باید به شکل دیجیتال و جهانی مرتبط باشیم
و اگر بتوانیم در سیستم های خود بهینه تر باشیم
در آن صورت شاید بتوانیم از گشتن در جهان با سبد خریدی پر از چیزها، اجتناب کنیم
و به نظرم اگر به چیزی مثل نمایش سه گانه لیمن نگاه کنید
یک قسمت کامل وجود دارد که
که در مورد ریشه های مصرف گرایی صحبت می کند و ...
یک جمله دارد
یک مدیر بازاریابی وارد دفتر برادران لیمن می شود و می گوید:
باید خرید کردن رو مثل نفس کشیدن کنیم
باید نیاز به خرید را در وجود افراد بکاریم
و اینکه چطور نیاز با خواست، تعویض شد
و اینکه چطور می توان در واقع دیدگاه خود را برگردانیم به گذشته
می توانیم آن نیروی محرکه به سمت مصرف گرایی
که درست پس از جنگ جهانی دوم رخ داد را حذف کنیم
و باید این کار را بکنیم