رویای آمریکا را می دیدند
تا برادر باشند
مسافر، مهاجر
با هیچ آمدند و جهانی تازه ساختند
سه‌گانه لیمن
نمایشنامه ای است که به این منظور نوشته شده تا اوج گیری و افول سرمایه داری غربی را
با سه بازیگر در سه ساعت به همراه پیانو روایت کند
وقتی که سه ساعت از وقت مخاطب را در نظر می گیرید
اولین فکرتون ممکنه این باشه که چطور سرگرم کنم
چطور به اون ترشح دائم دوپامین تازگی که همه انسان ها به آن معتاد هستند برسم؟
چطور برای این صحنه به مخاطب چیز تازه ای بدم؟
و یه چیز تازه دیگر برای صحنه بعد و بعد
اما بعد متوجه می شوید که در واقع
اگر توقع تازگی و تازگی و تازگی رو برقرار کنید
ممکن است به سرعت فرصت آن میزان که می توانید آن توقع را برآورده کنید، را تمام کنید
بنابراین بهتر است از ابتدا دستور زبانی برقرار کنید
که نیازی به تازگی ندارد
و میگوید، میدونی چیه؟
بهت یه چیز برای نگاه کردن میدم و میخوام که با من تمام زوایای آن را کنکاش کنی
و این کاری است که قراره با هم بکنیم
اگر این قواعد روابط را برقرار کنید
در عرض ده دقیقه ابتدایی اجرا
مخاطب با شما می ماند
و شما توجه مخاطب را به این جلب می کنید که چطور
یک شیئ گردان می تواند برای حتی 3 ساعت جالب باشد
جعبه گردان
در مورد سه‌گانه لیمن
خود متن تقریبا جریان آگاه است
سه ساعت که شما را از رسیدن سه برادر در قرن نوزدهم از باواریا به آمریکا
و اوج گیری آن ها از تاجران پنبه
تا گرداندن یکی از بزرگترین بانک های جهان، با خود همراه می کند
و اینکه چطور اجناسی که با آن کار می کردند
از چیزهایی ملموس شروع
ابزارها، پنبه بعد ذغال سنگ و راه آهن
و در آخر رسید به فقط اعداد
و انگیزه پشت سیستمی
که برای روایت داستان درست کردیم
توصیفی بود که هنری لیمن به ما می دهد
وقتی که با قایق به منهتن می رسد
می گوید: و اینجا نیویورک بود، در حالی که مانند جعبه ای جادو به دورم می گشت
و آن یک عبارت متنی ما را در این مسیر به سمت یک جعبه شیشه ای گردان رهنمون کرد
که به نوعی تبدیل به شخصیتی چهارم شد
طراح ویدیویی، لوک هالز و تیمش
تصاویری پانورامیک خلق کردند
که ما را قادر ساخت در مکان ها و زمان سفر کنیم
یک چیزی شبیه این ماکت اولیه که می توانست گردش کند
که می توانست به ما نه تنها سه اتاق
و اتاقی دائما به شدت در حال گسترش بدهد
اتاق کوچک اینجاست که در اینجا با فروش چیزهایی در مغازه کوچکشانش شروع می کنند
اتاق بزرگتر و بعد دفتر کار
که در آن تلفن در نهایت در سال 2008 زنگ می خورد تا به آن ها بگوید
که بانک ورشکسته شده
بنابراین به شکلی تمام داستان در دفتر کاری معاصر رخ می دهد
دفتر کار لیمن که تلفن در آن زنگ خورد
به شکلی دیگر
سیستمی است که می تواند ما را به صدها سال تاریخ ببرد
در طول سه ساعت نمایش
شما سیر این سه برادر را دنبال می کنید
و آن ها نقش تمام نسل هایی که در طول مسیر ملاقات می کنند را بازی می کنند
و بعد در نهایت پس از سه ساعت، وقتی که مجذوب داستان می شوید
و این داستان ماست
داستان نظام سرمایه داری است که ما همه در آن حضور داریم
بنابر این مجذوب آن می شویم، چون داستان ماست
و در نهایت جعبه گردش می کند و پر است
همه ما در آن هستیم
و افرادی که این جعبه را در آخر پر کرده اند، کارمندان هستند
کارمندان بانک لیمن در روزی که تلفن زنگ خورد
تا به آن ها بگوید که آن ها همه کار خود را از دست داده اند
این احتمالا لحظه ای است که وسیله چیزی را برآورده می کند که با همه در اتاق هم آهنگ است
هر کارگردان و تیم طراحی به شکلی متفاوت کار می کند
در این مورد سم مندز در طول کل روند ماجرا با موسیقی کار می کند
و او در کنار کارگردانی تئاتر، کارگردان فیلم هم هست
او موسیقی متن را در اتاق تمرین اجرا می کرد، بنابراین در طول صحنه پیانیست و موسیقی ساز بودند
هر بار که صحنه ای تمرین می شد پیانو نواخته میشد
بنابراین موسیقی برای مموسیقی متن صحنه ها در اجرا تولید میشد
که خیلی غیر معمول است
و جعبه گردان خودش اجراکننده پنجمی شد
سه مرد، پیانیست و جعبه
و این رقصی میان همه آن هاست
و نمیشد بدون خود جعبه تمرینش کرد
چون پارتنر رقص بود
منیفستویی برای همکاری
وقتی به عنوان طراح صحنه کار می کنید
با طیفی از کارگردانان صحنه کار می کنید
برخی از کارگردانان خیلی تفکر بصری دارند
برخی از کارگردانان خیلی اندیشه مغزی و غیر بصری دارند
و شما به سرعت توازنی که
میان کسی که حرکات بصری را در ترکیبی که
که تبدیل به همکاری می شود ارائه میدهد و دریافت میکند، پیدا می کنید
من شانس این رو داشتم که با افرادی که افکار بصری فوق العاده ای داشته اند کار کنم
و باید بگویم که خیلی اوقات طراحی در واقع
از سوی کارگردان راهبری می شود و گاهی کارگردانی می تواند
از سوی طراح راهبری شود
در حقیقت یک هم کاری است
در مورد سه‌گانه لیمن
سم مندز، کارگردان، وارد استودیوی من شد
و یک قطعه بزرگ جعبه فومی آورد
حالا، اگر در طراحی صحنه کار کنید
می دونی که جعبه فومی خیلی گرانقیمت است
و یک ماژیک بزرگ برداشت و شروع به یادداشت روی آن کرد
پس من یکم ترسیدم که سم مندز یک ماژیک داشت
و یک صفحه 10 پوندی فومی داشت
و از آن برای یادداشت استفاده می کرد
اما یادداشت هایی که کرد این بود
شماره یک: ایده را پویا کنید
شماره دو: شکل تاریخ را ملموس کنید
شماره سه: نظم حال حاضر را در آشوب درک کنید
شماره چهار: در ذهن خود درکش کنید
چون می تونید در دل خود درکش کنید
و شماره پنج: از نیاز ساده انسان
پشت خلق نظام های پیچیده انسانی، رونمایی کنید
پس من با خودم گفتم که یک قطعه فوم 10 پوندی
ارزشش را داشت، چون اون یادداشت ها فوق العاده بودند
و از آن زمان به بعد روی دیوار استودیوی من است
یک توصیه خوب اینه که چرا
برای همکاری خود یک منیفستو در ابتدای کار نداشته باشیم؟
بشینید و اول بنویسید که برای کیست
چرا میسازیمش و بعد واقعا فکر کنید که
باید به خودمون زحمتش رو بدیم؟ چون اگر پاسخ منفی باشد
پس یه کار دیگه بکنید
متن راهنمای شماست
معمولا من عباراتی از متن را دارم که در ذهنم می گردند
و یک توصیه ای که به شما دارم
اینه که وقتی متنی را می خوانید
همه چیز رو خاموش کنید
جواب در زدن رو ندید
جواب تلفن رو ندید
روش تمرکز کنید
فقط جذبش کنید و بخش های غالب به سطح خواهند آمد
بخش هایی که بیشترین ارتباط را با شما برقرار می کنند بعدها یکجورایی دوباره رخ می دهند
با هیچ آمدند و یک جهان کامل ساختند
و حالا 15 سپتامبر 2008 است
و حالا به اتمام می رسد در حالی که هیچ چیز نیست بجز سه برادر که باهم زیر آفتاب صبح ایستاده اند
در رویای آمریکا
و بعد به این عبارات بچسبید
چونن اگر به سطح ذهن شما می آیند
به این معناست که احتمالا با دیگران نیز هم آهنگ می شوند
و بعد به آن نکات غالب اجازه دهید
تا نکات راهنمای شما باشند
و بعد بکشید، بر اساس آن چند عبارت نقاشی بکشید
یادداشتشان کنید و بر اساس آن ها بکشید
از اینکه اجازه دهید ناخودآگاه بیشتر اوقات راهنماییتان کند، نترسید
معمولا زمانی که شما
در مورد چیزی که باید طراحی کنید، فکر نمی کنید است که پاسخ از راه می رسد
بنابراین از میز دور شوید
برید قدم بزنید
از در خارج شوید
چشم از صفحه نمایش بردارید
برید به جنگل
با گربتون بازی کنید، هرچی
فقط برای اینکه این بخش منطقی جلوی مغز را خاموش کنید
و به اون مارمولک پشت مغزتون دسترسی بدید