تمام کنسرت های پاپ یک نوع الگو دارند
یجورایی مثل مسیر پرواز هواپیما است
و کار با کندن از زمین شروع میشه
گروه ویکند
اگر تصمیم گرفتید که می خواهید موسیقی زنده طراحی صحنه کنید
کنسرت پاپ، چه در یک استادیوم یا سالن
یکی از چیزهایی که ممکن است بخواهید از خودتان بپرسید
این است که در حقیقت چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟
انتقال انرژی در کجا رخ می دهد؟
پدیده در کجاست؟
وقتی که مردم به کنسرت می آیند در واقع چه اتفاقی می افتد؟
و به نظرم چیزی شبیه مسیر پروازی است
چون معمولا با کندن از زمین شروع میشه
و بعد برای مدتی پرواز می کند
بعد، به تدریج میرسیم به چیزی که من بهش می گم پیچیدگی بین پروازی
که گاهی نیاز به سقوط داره
و در نهایت بازسازی و سعادت را داریم
که در نهایت میرسه به انفجار لذت
میدونم که خیلی کلی به نظر میاد
اما در تجربه من، این شکل اکثر کنسرت های پاپ است
و وقتی رسیدیم به گروه ویکند و تور آلبوم لجند اف در فال
در اولین جلسه ای که شرکت کردم
با یک تکه کاغذ وارد شدم
و در جلسه نشستم
و اینطوری تا زدمش
و گفتم که چرا توری نداشته باشیم که
اینطوری جلوی مخاطب شروع بشه
و بعد درست بالای سرشون بلند بشه
بعد پرواز کنه و بعد تصادف داشته باشه
به نظر برسه که نزدیکه سقوطه بعد سقوط کنه
یکم تراژدی داریم
و در نهایت دوباره بلند میشه و پرواز می کنه و میره در اتمسفر
و این الگویی نه تنها برای خود برنامه
بلکه الگویی برای یک حرفه و زندگی و خیلی چیزهای دیگر هم به نظر رسید
این تفکر اولیه پشت تور لجند اف د فال بود
مخاطب را مایوس نکنید
اولین ماده ای که باید باهاش کار کنید
انتظار رویداد مخاطب است
آن ها این آهنگ ها را مدت زیادی خوانده اند
زندگی خودشان را با این آهنگ ها گذرانده اند
ازدواج کرده اند، بچه دار شده اند
اولین مراسم عشای ربانشان را داشته اند
هر کاری که مشغولش بوده اند
این آهنگ ها متعلق به آن هاست
رفتند به صف فروش تلفنی بلیط کنسرت
بیرون ساختمان صف بسته اند
گاهی دو روز کمپ زده اند
میدونید، انتظار آن ها مهمترین ماده اولیه کار شماست
نمیدانند باید انتظار چی را بکشند
تنها چیزی که میدانند این است که آمده اند
شخصی را که شنیده اند، ببینند
در فیلم ها او را دیده اند
اما در یک محیط با او نبوده اند
میخواهند حضورش را احساس کنند
و یک انسان فقط به اندازه قد خودش بلند است
اتاق به ارتفاع خودش است
شما چطور بین یک انسان و تعداد مولوکول هایی که در هوا با بی قراری می لرزند ارتباط برقرار می کنید؟
و این شئی تبدیل می شود به یک ابزار رابط
تقریبا شبیه یک آلت موسیقیاست
در واقع به نوبه خود
مثل یک بلندگو است
راهی برای گرفتن حرکاتی که تنها می توانند به اندازه یک انسان باشند
و بعد ترجمان آن ها به گونه ای است که
اسپیکرها، صدا را بسامد میدهند
پروژکتورها، نور را بسامد میدهند
چطور میشه کاری کرد که اشیاء فیزیکی
بتوانند تمام این حرکات را بسامد دهند
و در واقع اولین وظیفه شما در هر کنسرت پاپی
رونمایی از خواننده پاپ است
رونمایی همه چیز است
چون واقعا در اینجاست که تمام سرمایه گذاری ها و انتظار و وقف مخاطبان را پاسخ می دهید
و میتوانید این کار رو بکنید
میتوانید پخشش کنید
برای مثال در مورد ابل تسفی و گروه ویکند
اولین چیزی که از آن رونمایی می شود او نیست
بلکه مقدمه و موسیقی رونمایی می شود
بنابراین صدا را داریم
یک حس بزرگ و عظیم باس زیر پای مخاطبان است
بعد ترجان ابل به یک ماشین، یه یک فضاپیما و وسیله پرواز را داریم
بنابراین تبدیل به نوعی ابراز وجودی او می شود
و ابتدا از این رونمایی می شود
و بعد شروع به بلند شدن می کند و نور از خود ساطع می کند
موسیقی را ابراز می کند
تمام بیت های قطعه موسیقی ابراز می شود
و در ستون فقرات این شیئ حساب شده بالا و پایین می رود
و در نهایت بعد از کمی وقفه شروع به اوج گیری می کند
و در نهایت در زیر آن از ابل رونمایی می شود
و این بارها اتفاق می افتد
ابتدای هر کنسرت پاپی، نکته اصلی آن است
همکاران فوق العاده را حفظ کنید
یکی از چیزهایی که واقعا اگر امکانش رو دارید توصیه می کنم
این است که اگر همکاری پیدا کردید، باهاش ازدواج کنید
یا اگر نمی تونید این کار رو بکنید، حداقل نزدیک نگه اش دارید
و ولشون نکنید
چون در این حوزه کاری، زندگی شما
به کیفیت همکارانتان بستگی دارد
بنابراین وقتی که این همکاران را پیدا کردید
ولشون نکنید
و با هر پروژه، عمیق تر شوید
از جایی که متوقف شدید، ادامه دهید
و چیزی که در میابید این است که گاهی
گفت و گویی در کارتان وجود دارد که ممکن است دو دهه ادامه پیدا کند
و این گفت و گو ها
شاید از ارزشمندترین چیزها در زندگی من باشند
اما با هنرمندانی مانند ویکند است
که توانسته ام به واقع آن ها را
از او به شیئی ترجمان کنم که او را ابراز می کند
در تور لجند اف د فال، این وسیله پروازی عظیم الجثه بود
وقتی که نوبت به اجرای کوچلا رسید
شخصی تر شد
قالبی از صورتش ساختیم
در یک بعد الظهر ایده اش به ذهنمان رسید و به سرعت به شخصی که اسکنر داشت تماس گرفتیم
که همان روز آمد و ابل را اسکن کرد
این ها از آن اسکن پرینت شد
و قالب گیری پلاستر شد
و این ها را پالایش کردیم و به این نوع ماسک رسیدیم
در آن زمان ابل در حال تحقیق روی ماسک های افرو-فیوچریستیک بود
برگشته بود به میراث اتیوپیایی اش
و در مورد طراحی های ماسک در آن فرهنگ تحقیق می کرد
بنابراین این ماسک را ساختیم که بعد
روی صحنه کوچلا رفت
با ابل تسفی و لامار تیلور که کارگردان خلاقه اش بود
از سال 2014 تا به امروز گفت و گو داشته ایم
و هر باری که تلفن را برمیداریم و بهم زنگ می زنیم
به زمانی ارجاع می دهیم که چندین سال پیش یکدیگر را در گالری سرپنتاین دیدیم
و گفت و گو عمیق تر می شود
و با هر پروژه بیشتر و بیشتر به یکدیگر اعتماد می کنیم
و واقعا اگر توانستید همکارانی پیدا کنید
اهمیتی ندارد که در کار خود روی چه صحنه ای هستید
ایمان داشته باشید و با هر گفت و گو عمیق تر شوید
بیشتر و بیشتر ریشه کنید و در همکاری رشد کنید
و باید این را شکل بدهید
مثل اینکه از جنس گل باشد، باید بهش شکل بدهید