برای مخاطبی که به سالن تئاتر میاد
دارد کاری خیلی غیر معمول برای خود و دیگر وجوه زندگی معاصر می کنند
خود را خارج از دسترس دیگران قرار می دهند
خودشان را تنها وقف این جامعه پیرامونی کوچک
و این جامعه موقتی می کنند
و با یکدیگر خود را تنها وقف گوش فرا دادن به آن تک داستان می کنند
بنابراین باید در عوض چیزی هم سنگ آن ارائه دهید
مخاطب
یکی از چیزهایی که باهاش کار می کنید
اگر به شکلی در کار اجرا هستید یا حتی
اگر در هر حوزه ای اشتراکی کار می کنید
لزوما نیازی نیست اجرا باشد
یکی از مواد اصلی شما انتظار رخداد است
چه در حال نوشتن کتابی باشید
یا در حال آفرینش هنری باشید
یا نقاشی می کشید یا اجرا می سازید
احتمالش وجود دارد که افرادی که در نهایت دریافتش می کنند
به نوعی آن را انتظار خواهند کشید
چطور میخواهید با آن انتظار رخداد کار کنید؟
و در مورد تئاتر به مانند خیلی چیزهای دیگر مرتبط با تئاتر
شاید تجربه تمرکز بیشتری داشته باشد
چون به صورت زنده و در حالی که مردم همه جمع هستند اتفاق می افتد
بنابراین طرفدارانی که به کنسرت پاپ آمده اند
انتظار آن ها معمولا در چندین روز پیش از کنسرت احساس می شود
معمولا صف می بندند
انتظار آن ها با فروش بلیط شروع می شود
گاهی یک سال پیش از کنسرت، زمانی که پشت تلفن صف می کشند تا بلیط بخرند
این ها افرادی هستند که موسیقی گروه را بهتر از خودشان می دانند
بنابراین دارید با این انتظار کار می کنید
این شاید مهمترین ماده در کار شما باشد
امید... امید مردم
در مورد آنچه زمانی که می آیند ممکن است تجربه کنند
و به خاطر داشته باشید که ما حالا خیلی به تجربیات کوتاه عادت کرده ایم
به یک کلیپ 30 ثانیه ای روی تلفن همراه عادت کرده ایم
بنابراین، اینکه ما تلاش بکنیم و از خانه بیرون بیاییم
و گاهی به حاشیه شهر برویم
تا به یک استادیوم یا حتی سالن تئاتر برسیم
تا زمان بگذاریم و بعد دو ساعت از زندگی خود را وقف آن کنیم
مضطرب می شویم
انتظار رخداد و اضطراب
بنابراین به خاطر داشته باشید که این ها بخشی از مواد اولیه کار شما هستند
و از آن ها به نفع خود استفاده کنید
و به نفع مخاطب هم از آن ها استفاده کنید
برای مثال ادل می خواست که خودش رو به میان مخاطبان ببرد
چند سالی بود که مقابل مخاطبان نخوانده بود
می خواست تمام خودش رو به میان آن ها ببرد
و این ایده او بود
بهم گفت : می دونی چیه؟
پنج سال منتظر من بوده اند
وقتی که به سال اجرا رسیدن چطوره صدای خواب من رو بشنوند؟
چظور صدای هنرمند خوابیده را بشنوند که منتظره بیدار بشه
بنابراین وقتی که مخاطب به سالن رسیدند
تنها صدای تنفس و خواب را شنیدند
ادل بود
صدای خواب و تنفس خودش رو ضبط کرده بود
بعد چراغ ها خاموش شد و در ابتدای برنامه
یک جفت چشم بسته و بسیار بزرگ
که تنها یکم برای مخاطب قابل مشاهده بود و پرش داشت
چشمانی که مشخصا برای او بود
زمانی که برنامه شروع شد، چشم ها باز شدند
انتظار مخاطبان
نشانگر میزان اعتماد آن ها به شما به عنوان خالق چیزی است که برایش زمان گذاشته اند
اگر نشسته باشید و در حال تماشای تلویزیون باشید
خود را در دستان فیلمساز قرار داده اید
بهش اعتماد کرده اید
و به نظرم همه ماها به عنوان مخاطب گاهی
نیمه شب تلویزیون را روشن کرده ایم و به وسط یک فیلم رسیده ایم
و متوجه شده ایم که خدای من، من در دست آدم معتمدی نیستم
و در این لخظه است که تلویزیون را خاموش می کنید
اگر در دستان معتمدی نباشم، نمیخواهم که آن جا باشم
بنابراین باید کاری کنید مخاطبتان احساس امنیت کند
که فکر کنند می توانند به شما اعتماد کنند
و بعد شما آن ها را به سفری خواهید برد
و در آن با شما امنیت خواهند داشت
نباید در رفتاری که باهاشون دارید دفعتی و بی فکر باشید
مثل ملاقات با کسی در میانه جنگل و لبیرنت است
ازشون مراقبت کنید چون با شما همراه هستند
در ناخودآگاه مخاطب باشید
میگن... مخصوصا ملکوم گلدویل گفته که
اگر 10 هزار ساعت را صرف هر کاری بکنید
در ان کار بهینه یا شاید خوب می شوید
و احتمالا در آن به حد اعلی میرسید
من میگم که احتمالا هر کسی که
در طراحی صحنه یا اجرا کار کرده است
100 هزار ساعت صرف کرده است
چه برسه به 10 هزار ساعت
یکی چیزی که در طول 25 سال ساعات خیلی زیادی و احتمالا بیش از 10 هزار ساعت صرف آن کردم
این است که در کنار مخاطبان نشسته ام و در درون یک مخاطب بوده ام
در ناخودآگاه مخاطب بوده ام
در اینتراکت تئاتر میروم
و در قسمت رخت کن قایم میشوم
و به آنچه مخاطب می گوید گوش میدهم
یا حتی اصلا نیازی نیست که این کار رو بکنم
بین مخاطبان می نشینم و احساس می کنم
که نمایش را درک می کنند یا خیر
مخاطبان پیچیده ترین گونه هستند
به نظرم خیلی پیچیده تر از افرادی هستند که ما فکر می کنیم خیلی پیچیده هستند
و چیزها را درک می کنند
تبدیل به موجودی تجمیعی می شوند
مخاطبان به یک چیز واحد تبدیل می شوند و اینطور چیزها را درک می کنند
این را در سینما احساس می کنید
در تئاتر احساس می کنید
در گالری هنری درکش می کنید
درک می کنند؟
متوجه شدند؟
جواب داد؟
به نتیجه رسید؟
نرسید؟
و خیلی مسیرش واضح است
بنابراین به نظرم به در حال مطالعه مخاطبان بوده ام
اتفاقی است که برای من می افتد
از آنجایی که یک برنامه را پشت سر هم تمرین می کنیم
معمولا اینطور است که من فردی هستم که دیگر برنامه را نمی بیند
ممکن است پیش از 10 بار اجرا را دیده باشم
بنابراین به اجرا نگاه نمیکنم
به سمت دیگری نگاه می کنم
به مخاطبان نگاه می کنم
می بینم که چه می کنند
گاهی برنامه را از طریق گوشی موبایل نفر جلویی می بینم
چون برام جالبه ببینم اون مخاطب به کجا متمرکز شده
به کجا نگاه میکنه
روی خود ادل زوم کرده است
یا اینکه شات عریض گرفته و ادل و صورتش و بقیه محیط در تصویر است؟
چی براش جالبه؟
بنابراین به نحوی می توان گوشی رو به عنوان دریچه ایق
به درون تجربه هر مخاطب از برنامه دید
مسلما یک فاکتور است
گوشی های یک عنصر هستند
من کارها را برای آن ها نمی سازم
اما بخشی از آن چیزی است که موجودی که مخاطب نام دارد را می سازد
اثر بازخورد زیستی
یکی از چیزهایی که یونانی ها
پیش از آنکه سطوح هورمون ها در بدن مخاطبان اندازه گیری شود، می دانستند
این بود که اگر به مخاطب
مادری را در حال عزاداری برای مرگ پسر سربازش، ارائه کنید
در آن صورت مخاطبانی که در حال مشاهده هستند
با همدردی با آن بازیگر، عزاداری خواهند کرد
آن احساس را تمرین خواهند کرد
حس عزاداری را
و در واقع وقتی که سطح اکسیتوسین و سروتونین را در بدن و ذهن اندازه گیری می کنیم
می بینیم که بالا و پایین می روند
و هماهنگ می شوند
با همان احساس درد و خوشحالی ای که در حال اجراست، هماهنگ می شوند
به همین خاطر است که عاشق سینما هستیم
به همین خاطر است که عاشق داستان هستیم
هماهنگ میشویم
بازتاب می کنیم
مهربانی، همدلی، کاتارسیس
یونانی ها پیش از این، این چیزها را یافته اند و در حال حاضر برای ما اتفاق می افتد
در خاطرات افرادی زندگی می کند که آنجا بوده اند و آن را دیده اند
و حالا به عنوان یک جامعه با یکدیگر در ارتباط هستند
چون افرادی هستند که آن را دیده اند
و این در مورد هر اجرایی صدق می کند
وقتی که می شنوید مردم در مورد نئاترها صحبت می کنند...
عجبیه، ممکنه اونطرف دنیا باشید و بگید اوه فلان نمایش رو دیدی؟
و بعد با یکدیگر ارتباط می گیرند
به خاطر خاطرات مشترکی که از چیزی دارند
با هم بخشی از زمان را شاهد بوده اند
در اینجاست که اثر تمایل دارد در اذهان مردم مداومت پیدا کند
مخاطب واحد
ما در کار خود با اجتماع های بزرگ سر و کار داریم
اما لحظاتی وجود دارد که به صورت فیزیکی در کنار هم بودن ممکن نیست
و در آن لحظات
باید راه های متفاوتی برای تجمیع و در کنار هم بودن پیدا کنیم
تا تبدیل به جامعه شویم
چطور می توان زمانی که از لحاظ فیزیکی کنار هم نیستیم، تبدیل به جامعه شویم؟
اما تمرین خیلی خوبی است، نه؟
تمرین خوبی برای جامعه سازی
فراتر از حدود ملی و جهانی
در آینده ای خواهد بود که انقدر مسافت طی نخواهیم کرد
که در آن در خانه های خود می مانیم
و به شکل مجازی جامعه می سازیم
چطور می توان به یک تک مخاطب در خانه
که از طریق دریچه صفحه نمایش نگاه می کند، حس اتحاد با دیگر مخاطبان در جهان داد؟
مخاطبانی که همه تنها در خانه در برابر صفحه نمایششان جمع شده اند
و در واقع بر میگردد به مراسم
فکرش را که بکنید با این همه فرهنگ
مراسمی هستند که به شکل روزانه و هفتگی در اختیار قرار گرفته است
رفتن به کلیسا، عضوی از خانواده ای بزرگ بودن
عضوی از یک جامعه پیرامونی بودن عضوی از یک دهکده بودن
و حالا کار و خانواده یک فرد
باید جایگزین تمام آن مراسمات و جوامعی شود که در گذشته
در قالب ساختارهایی که حالا از دور خارج شده اند، وجود داشته اند
پس تاکید زیادی روی کار شما وجود دارد
تا نسخه ای سکولار از آنچه قبلا مراسم مذهبی بوده است ارائه دهد
تا داستان برای یکدیگر گفته شود تا با یکدیگر تصور کنیم
فعل تصور جمعی، واقعا به زندگی ارزش زندگی کردن می دهد
یک دعوت
مخاطب در صورتی با شما همراه می شود که به شما اعتماد کند
بنابراین اگر مخاطب به انرژی ای که ارائه می دهید باور داشته باشد
اگر به موسیقی باور داشته باشذ
اگر به قطعات بصری ای که موسیقی را تفصیر می کنند باور داشته باشند
با شما می مانند
اما باید حق بردنشان به جایی شاید کمتر مثبت
شاید تاریکتر و شاید کمی درون نگرتر را به دست بیاورید
تمایل کلی در محیط یک کنسرت راک
ارائه انرژی و تحرک و بیت
و به وجد آوردن افراد است
اما در واقع تجربه کامل همچنین شامل
پایین آوردن افراد است
بردنشان به سیری درون نگر
اگر هنرمند هستید، ببریدشان به احساسات شخصی تر خود ببریدشان
شاید به حس عزاداری ای که دارید یا غم و غصه
چیزهایی نزدیک به خودتان که می خواهید به اشتراکشان بگذارید
اما باید حق انجام این کار را به دست بیاورید
و این معمولا به معنای بالا و پایین کردن احساسات در برنامه است
بردنش بالا و سقوطش به پایین
به جایی شخصی و صمیمی تر