تکامل یک عکاس
یادمه میرفتم خونه مادربزرگم
و روی پیانوش نزدیک به پنجاه تا عکس
خانوادگی در قاب روی پیانو بود
و یکی از مهمترین عکسها
که من یادم میاد عکس از
خانواده مادریم بود که کنار پیاده رو چوبی آتلانتیک سیتی به صف شدن
و مادرم یکی از هشت بچه بود
و همه بچه ها روی پیاده رو به صف شدن
همراه والدین، پدربزرگم و مادربزرگم
که دو طرف بچه ها رو گرفتن
و توسط یه عکاس ناشناس پیاده رو گرفته شده
و اون یه عکس زیبا و ساده پرتره خانوادگی است
و احتمالا این یکی از مهم ترین عکسها برای من است
وقتی به عکاسی پرتره و عکس گرفتن فکر میکنم
وقتی اولین بار دوربین رو برداشتم
و من فکر نمیکردم که عکاس هستم
یا قراره که عکاس بشم
دوربین رو برداشتم، و پدرم
در فیلیپین مستقر بود
و من بین سال اول و دوم بودم
رفتم ژاپن و یه دوربین خریدم
و رفتم کنار لبه مقر
و عکسهایی از این قبیله گرفتم ( negritos)
که با آشغالهای مقر ما زندگیشون میگذشت
الان بهشون نگاه میکنم یه عکس بینشون هست
از یه زن کوچیک بین دوتا افسر نیروی هوایی
که خیلی شبیه عکاسی چهره خانوادگی هست
ساده است
تا جایی که میشه ساده است
یه شخص، یا اشخاصی، یا یه خانواده که داره خودشو ارائه میده
جلوی دوربین، و از همون اول هم بوده
از اول عکاسی
من جدی شروع به گرفتن عکس نکردم
تا زمانی که رفتم دانشگاه به موسسه هنر سانفرانسیسکو
در رشته نقاشی
داشتم تلاش میکردم یه نقاش بشم
من این ایده رو در سرم داشتم که خب من میرم دانشگاه به
موسسه هنر و مدرک بی اف ای رو میگیرم و بعد
میرم به دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو
و مدرک تدریسم رو میگیرم
و در رشته نقاشی بودم
و اولین ترمی که اینجا بودم
یه کلاس با فرد مارتین داشتم که تاریخ هنر درس میداد
و اون این مساله رو خیلی واضح کرد که شما نمیتونید
یک معلم هنر باشید تا زمانی که یک هنرمند نیستید
و اون، منظورم اینه که من خیلی جوان بودم خیلی تاثیر پذیر بودم
هفده سالم بود تازه از دبیرستان اومده بودم
و اون یجورایی همه چیز رو برای من بهم ریخت چون متوجه شدم
اوه خدای من، منظورتون اینه که باید یه هنرمند باشم قبل از اینکه بتونم
تدریس کنم؟
فکر میکنم که بخش عکاسی
یجوری کانون گرم برای ارتباط برقرار کردن و تجمع
و دوستی بود
و عکاسان، عکس هاشونو آویزون کرده بودن رو دیوار
و همچنین بهش فکر کنید، عکاسی شمارو
میبره بیرون، میدونی؟
شما رو به قدم زدن وا میداره
و شما رو میبره اون بیرون
این در واقع ابزار فوق العاده ای برای یه شخص جوان هست
که بره بیرون و خودشو پیدا کنه
و دنیای اطرافشو پیدا کنه
و این بهشون اجازه میده که برن بیرون و نگاه کنند
و هدف داشته باشن و مشاهده کنن
من یه کلاس شبانه برداشتم در عکاسی
و چیز متقاعد کننده ای که در مورد کلاس های عکاسی پیدا کردم
این بود که شما میرفتید بیرون و عکاسی میکردید
برمیگشتید و عکس ها رو روی دیوار میذاشتید
و در مورد اونا بحث میکردید
منظورم اینه که، چاپشون میکردید، اونا رو آماده میکردید
و همزمان در یک رو چاپشون میکردید
و اونا روی دیوار قرار میگرفتن
و میتونید تصور کنید چطور...
میدونی،این... چقدر تازه هست؟
مثل این نیست که انگار سه روز پیش بوده
مثل اینه که شما رفتید بیرون و عکس گرفتید
و بعد برگشتید و رفتید در تاریکخانه
چاپش کردید و الان روی دیوار هست
و شما دارید در موردش با همکلاسی هاتون صحبت میکنید
و اون خیلی قدرتمند بود
خب، آره. ما کم و بیش راهنمایی میشدیم که قراره بریم بیرون
و از چه چیزی عکس بگیریم اما عکسمون میومد روی دیوار
چیزی که از موسسه هنر یاد گرفتم این بود که چطور ببینم
و چطور کارتون رو در یه کادر مستطیل 35 میلیمتری قرار بدید
و ایده کادر بندی، ایدهء عکاسی
با کمک منظره یاب دوربین و شما
یا دارید از یه کادر مربع استفاده میکنید یا مستطیل
میتونه یه 25 میلیمتری باشه، یا میتونه
در مربع بزرگ باشه
من محدودیت و ساختمان کادر رو دوست دارم
اما من همچنین دوست دارم که مرز رو بشکنم
این تصوری غلط هست که برید بیرون و از
چندتا لنز متفاوت استفاده کنید وقتی برای اولین بار
شروع میکنید، چون شما بهم ریخته میشه
شما باید با یه لنز شروع کنید و ببینید چه کار میکنه
نباید اسمشو روزنامه نگاری گذاشت
بهش میگید گزارش
این گزارش شخصی است
و این چیزی است که من اینجا یاد گرفتم
با انجام دادن یادش گرفتم
من برنامه یادگیری مستقل خودمو اینجا در دانشگاه درست کردم
یک کلاس بود به اسم (خانواده)
باید که خودتون رو به عنوان
یک عکاس در یه خانواده جا کنید
و در طول ترم آن ها را مطالعه کنید
و من گفتم که خانواده من، خانواده کیبوتز خواهد بود
دوست پسرم در اون زمان کریستوفر اسپرینگمن
یه اشتراک از مجله رولینگ استون فرستاد
در مورد کیبوتز، و من از اول تا آخرشو خوندم
و تصور کردم که چطور میتونه باشه کار کردن برای رولینگ استون
و برگشتم به سانفرانسیسکو
موسسه هنر اصلا متوجه غیبت من نشده بود
واقعا اینجا آزاد بود
خب من یه روز رفتم بیرون به یه تظاهرات ضد جنگ
روبروی تالار شهر بود و من این عکس ها رو گرفتم
و برگشتم و اونا رو برای موسسه هنر چاپ کردم
و دوست پسرم گفت که،
باید این عکس هارو برای رولینگ استون ببری
و من گفتم، باشه
و اون منو مستقیم برد و در دفترشون پیاده کرد
و من، حقیقتا ترسیده بودم واقعا حسابی ترسیده بودم
و رفتم بالا و کارمو بهشون نشون دادم
کارم از تظاهرات ضد جنگ
که دقیقا مال دیروز بود
و اونا واقعا تحت تاثیر قرار گرفتن
که من عکس هارو دیروز گرفتم و الان همراهم دارمشون
تحت تاثیر قرار گرفتن که...
که انقدر فوری بود
و بعد بقیه کارم از اسرائیل رو دیدن
و بعد منو گذاشتن سر کار
وقتی هنرمند هستید از چیزایی عکس میگیرید
که شمارو تکون میدن یا خیلی تحت تاثیر قرارتون میدن
و موضوع کاملا جدایی است که برید جایی
و وارد یه ماموریت بشید و توش چیزی پیدا کنید
فکر میکنم کاری که انجام دادم این بود که
این ایده رو پیش بردم که هنوز دنبال چیزی باشم که برام جالب باشه
وقتی در هر دنیای که من قدم گذاشتم تا عکس بگیرم، قدم بذاری
من هنوز در مورد این فکر میکنم که چه چیزی برام جالبه
چه چیزی به عنوان تصویر منو جذب میکنه
و فکر میکنم این یه ایده مهم بود که برگردان بشه
از دانشگاه به کار بزرگتون
که به چیزی که میبینید اعتماد کنید و راهی پیدا کنید که داستان بگید
که راهی پیدا کنید که داستانی بگید که براتون معنی داشته باشه
در سالهای در رولینگ استون این فرصت رو داشتم
که فقط کار کنم و تمام مدت عکاسی کنم
تمام وقت یه دوربین همراهم داشتم
نمیتونید این رو دست کم بگیرید که جوان بودن چه معنایی داره
و اون همه انرژی داشته باشید و اونقدر درگیر چیزی بشید که
واقعا بخواهید برید اون بیرون
و ازش نترسید
و فقط کار کنید
و میدونی این زندگی من بود
منظورم اینه که دوراهی براش وجود نداشت
وقتی در واقع تصمیم میگیرید که یه عکاس بشید
تجربه کاملا متفاوتی هست
شما میتونید واقعا هنرمند خلاقی باشید با استفاده از عکاسی
من هیچ وقت از سر کار رفتن خسته نمیشم
از رفتن و عکس گرفتن
ماجراجویی هست
قسمتی از تمرین به قبل نگاه کردن و فهمیدن
اینکه چطور کار میکنید و چه چیزی براتون مهمه
فهمیدن این است که چه چیزی روی شما به صورتی تاثیر گذاشته
در کنار تمام اون عکاسانی که بهشون اشاره کردم
من هنوز به اون عکس ساده پیاده روی چوبی فکر میکنم
از خانواده مادریم که به صف شده بودن و عکسشون
رو یه عکاس ناشناس گرفته بود
شما باید برگردید در زندگی خودتون
و ببینید که چه عکسی مثل اون روی شما تاثیر داشته
و چه چیزی اون عکس رو انقدر تاثیر گذار کرده و چه چیزی اهمیت داشته
چیزهای ساده ای هست مثل وقتی که من بالاخره از
مادرم عکس گرفتم نمیخواستم که لبخند بزنه
چون کاری میکرد ما هم لبخند بزنیم در همه
عکسهامون، وقتی داشتیم بزرگ میشدیم
خب برام جالب بود که مادرم بدون لبخند چه شکلی میوفته
چیزایی که شما باهاشون بزرگ میشید ازتون عکس گرفته میشه
و عکسهای خودتون و عکسهای خانوادتون
به اون عکس ها نگاه کنید و ببینید که چه چیزی واقعا واقعا
براتون اهمیت داره