الگوهای هنر عکاسی
من طرف دار پرو پا قرص عکاسی هستم
وقتی اولین بار شروع کردم به عکس گرفتن
کتاب های زیادی وجود نداشت
کتاب های عکاسی زیادی وجود نداشت
الان همه ساله کلی چاپ میشه
عادت داشتم هر کتابی که بدستم میرسید رو میخوردم
و دوباره و دوباره و دوباره بهشون نگاه میکردم
خب اونا خیلی مهم هستن
هنری کارتیه - برسون
برای الهام گرفتم از کارتیه برسون و بعد
البته رابرت فرنک، اونا پدران
عکاسی 35 میلیمتری محسوب میشدن
اونا عکاسانای بودن که موسسه هنر سانفرانسیسکو
ازشون تقلید میکرد
و چیزی که روش تاکید داشتن
واقعا این ایده بود که چطور ببینید
هیچ چیز فنی در موردش نبود
در مورد این بود که چطور میبینید
کلاسیک ترین کارتیه برسون این
عکس هست از یک خانواده که
اومدن پیکنیک کنار رودخونه
اما ترکیب بندی خیلی زیبایی است
واقعا قشنگه
و خیلی طلبیدنیه
کارتیه برسون واقعا... اونجا
یه سبک فرانسوی از نگاه کردن به زندگی بود
که لذت رو در زندگی میدید
عکسهای متیس جذاب هستن
فکر میکنم کارتیه برسون واقعا مردم رو دوست داشت
و اون زندگی رو دوست داشت
رابرت فرانک
رابرت فرانک در عوض که یکی از عکاس هایی بود که
بصورت جدی در اوایل کارم کاراشو دنبال میکردم
خیلی جدی بود یجوری مبنی بر حقیقت امر
و تصویر سازیش هم یکم خشن تر بود
قطعا کلی خشن تر بود و کاری بود که در سراسر آمریکا میچرخید
یه تفسیر خبرنگارانه بود
خیلی خیلی قوی اما در مورد ...
شاید کمی تاریک، چیزهای تاریکی در آمریکا
کمک هزینه تحصیلی گوگنهایم بود که اجازه داد
رابرت فرنک بتونه سفری دور کشور داشته باشه
و بعضی از تصاویر خیلی تکان دهنده و قوی هستن
خانواده من وقت زیادی رو در جاده گذرونده
پدرم در ارتش بود
و ما از این محل به اون محل زیاد سفر میکردیم با ماشین
من همیشه عاشق این عکس بودم
درست آخر کتاب
خورشید داره در تکزاس طلوع میکنه
و اون دوربین رو میچرخونه سمت همسر و بچه اش در ماشین
وسط ناکجا آباد و این عکس رو میگیره
از ماشین در جاده us 90
این همیشه تصویر زیبایی بوده
ریچارد اودون
ریچارد اودون بود که واقعا
اگرچه داشتم به کار ایروین پن نگاه میکردم
اما نمیدونستم
من بیشتر مجذوب کارای ریچارد اودون بودم
من تواناییشو تحسین میکردم که از نظر روانشناخنی
تصویری از هیچی میساخت جز اون شخص و خودش
اون خیلی با استعداد بود
اون یه رولیفلکس داشت که روی سینش بود و یه دوربین 8 در 10
که بغلش بود
و اون با سوژه حرف میزد
این قدرت هست
شما دوربین رو حس نمیکنید
شما واقعا اشخاص رو میبینید
واقعا مردی باهوش و عکاسی با استعداد
من شیفتهء سادگی کاغذ سفید بودم
توانایش برای گروه بندی کردن مردم
این یکی از شیکاگو 7
مردم داشتن تو خیابون راه میرفتن
و اون هیچ کاری باهاشون نداشت
اون فقط وایساده بود و این عکسها رو میگرفت
خیلی قوی هستن
اون یه مجموعه فوق العاده برای رولینگ استونز انجام داد
به اسم " خانواده " در مورد دولت و زندگی در آمریکا
در اون زمان
چیز دیگه ای که در مورد اون مهم هست اینه که
چندتا کتاب تولید کرد که برداشتی بودن از کاری که
کارتیه برسون شروع کرد به انجام دادن که مقالات مهمی داشتن
و عکسهاشو جمع کرد و با ویراستاری کنار هم گذاشتشون
و در کارش چیزی در مورد کارش گفت
و اون شخص خیلی مهمی هست برای من
از این نظر که مثال خوبی برای این است که
چکاری انجام بدین، و چقدر مهمه برای نوشتن کتاب
چکاری انجام بدین، و اینکه چقدر چاپ کتاب اهمیت دارد
و توقف کنیم و به کارمون نگاه کنیم
ژاک هنری لارتیگ
اول کتاب عکسهایی از والدینش داره
اون میگه که اولین عکس از مادر و
پدرش رو در 1902 گرفته
و اینجا اون احتمالا داره آخرین عکس رو
از والدینش میگیره در آخر کتاب
اونا تصاویر خیلی زیبایی هستن
از زندگی یک شخص
و اونا زیبا هستند
و یه مجموعه کامل هست از زنی که عاشقش بوده وجود داره
خارق العادست
اون یه مخترع بود
اون اونجا بوده برای اولین هواپیما
و بعد این فوق العاده هست این...
این منو دیوونه میکرد این عکس از یه
ماشین مسابقه ای که ماشین داره میره یه سمت و مردم
به سمت دیگه
چون دیافراگم گیرنده عکس دوربین داره به این سمت کشیده میشه
و در واقع این قسمت عکس رو میگیره و بعد
این قسمت عکس رو میگیره
و خب تقریبا به نظر میاد شما نمیتونید...
این جور زاویه دید عجیب رو باور کنید
از مردم و ماشین
من عاشق این کتاب هستم
برای مدت زیادی میتونم بگم این قطعا
کتاب مورد علاقه ام بوده
دایان آربوس
دایان آربوس از سنترال پارک استفاده میکرد
اون در سنترال پارک میگشت
و از پارک به عنوان جایی برای عکاسی استفاده میکرد
و یکی از عکسهای مورد علاقه من در کتاب
لیلین و دوروثی گیش هست دوتا خواهر
ایستادن در برف در سنترال پارک
و همدیگرو بغل کردن یجوری
من عاشق سادگی اینم که...
اون فقط میرفت
منظورم اینه که اون راه میوفتاد در پارک
و در خیابون ها راه میوفتاد و عکس میگرفت
من عاشق این عکس جاکلین سوزان
و همسرش هستم در
فکر کنم در هتل بورلی هیلز است
خیلی هم فاش کننده رابطه آن هاست
این کتاب کارهای مجله ایش برای من خیلی مهم هست
من بارها و بارهها دوباره بهش نگاه میکنم
آلفرد استیگلیتز و جورجیا اوکیف
وقتی حرف از کار پرتره پیش میاد من
برمیگردم به این عکسها
در مورد این عکسها حرف میزنم که استیگلیتز
از جورجیا او کیف گرفته
اونا عاشق همدیگه بودن
اونا ازدواج کرده بودن
اون هنرمند بزرگی بود
اون" زن " هنرمند بزرگی بود
من واقعا حس میکنم اون عکسها رو میگرفت
وقتی همسرش عکسشو میگرفته
اون میدونست چطور برای همسرش " الهه خلاقیت هنری " باشه
و از ژست گرفتن براش لذت میبرد
و هرکاری که میتونست براش انجام میداد
شما یک زن میبینید که عاشق مردی هست که عاشقه
و این قطعا در فیلم ها نیست
منظورم اینه که اون یه زن قوی است
و ارزش خودشو داره
و اونجا قدرت هست
اما اون همچنین خیلی زیباست و خودشم عاشقه
اما اونا عکسهای خیلی شخصی ای هستند
اونا دوتاشون عاشق همدیگه هستن
و اون عاشق عکاسی هست و خانمش عاشق اون و هنر
و بهش کاملا اعتماد داره
و همسرش عاشقشه
اون کاملا خودشو به همسرش داده در این عکس
یکم خودشو نگه داشته
این یک معجزه است که روی فیلم ضبط شده
عاشق اینم که اون بهش نگاه نمیکنه
چون نشون میده که چقدر مرد عاشقش بوده
اینا احتمالا بهترین پرتره هایی باشند که گرفته شده
تا جایی که من میدونم
سلی مان
این عکس ها از بچه های سالی مان
خیلی قشنگن
و وقتی شما مادر بشین
خیلی تجربه صمیمی‌ای با فرزندانتون است
و من خیلی شجاعانه میدونمش که سالی مان
این صمیمیت رو با ما تقسیم کرده
هرکسی که از این انتقاد کنه، باید لعنت بشه
چون وقتی شما عکاس هستید
شما میبینید و نمیتونید نبینید
اون صمیمیت رو شکست
که ما هیچ جای دیگه نمیبینیم
و چیزی جز عشق در این کار نیست
نظر دیوید هاکنی در مورد عکاسی
فکر میکنم کاری که هاکنی برای ما عکاسها انجام داد
نشون داد که در یه جایی
دوربین دیگه جواب نمیده
خیلی محدود کنندست
مستطیل ها شما رو محدود میکنن در یه حدی
و فکر میکنم چیزی که در مورد درس و پرسپکتیو
هاکنی عالی بود
این بود که کارش رو باز کرد و شروع به ساختن کلاژ کرد
برای من نزدیک ترین چیز هست
به اینکه چشم چطور میبینه و چشم شما فقط
مستقیم رو نمیبینه
بغل ها رو هم میبینه
این هنر هست که اینو بیاریم و در فریم بزاریم
و در یه مستطیل که شما میبینید
چیز خارق العاده ای در مورد باز کردنش
و رهاش کردن است
و اون خیلی بهم در موردش یاد داد
برای مدتی که عکاسی میکردم
از سمت چپ عکس میگرفتم و بعد از سمت راست عکس میگرفتم
و بعد اونا رو کنار هم میگذاشتم که بتونم چپ و راست رو ببینم
و بزارمشون پیش هم
و خیلی متفاوت به نظر نمیاد
بهتون توانایی داشتن یه
نقطهء دید عریض تر بدون کج کردن لنز میده
ولی برای مدت طولانی قابل استفاده نیست چون اگه شما
بخواهید چیزی ناگهانی بگیرید... اتفاقی که اینور میوفته
متفاوت با چیزی که داره اون ور اتفاق میوفته است
و همیشه به هم نمیخورن
و همه چیز کمی بهم ریخته میشه
تکلیف
هنرمندانی که روی من تاثیر گذار بوده اند، دیوید هاکنی
اول لیست هست، در درجه اول
علاقه اش به پرسپکتیو و مطالعه اش درباره پرسپکتیو
و یجوری به زانو درومدم
وقتی کارشو با دوربین پولاروید دیدم
که یجوری فریم دوربین رو بازتر کرده بود
فکر میکنم تمرین خوبی است که دوربین خودتون رو بردارید و
به سمت چپ و راست و بالا و پایین بگیرید
عکسی بگیرید که چندین عکس است!
میدونی، مثل کلاژ
به این صورت سرهمش کنید
ببینید چه معنی داره که مرزها رو بشکنید
که مرز مستطیل یا مربع رو بشکنید
و ببینید چه معنی میده که چهارچوب رو بازتر کنید و بیرون اون رو..
بیرون مستطیل رو ببینید
جالبه، چون اخیرا در یه مقاله
از دیوید هاکنی تو روزنامه نیویورک تایمز
اون در مورد این حرف میزنه که داره پرسپکتیو برعکس رو مطالعه میکنه که
به این معنی هست که به نظرش یه جورایی در مورد پرسپکتیو مبالغه شده
بخصوص در هنر و نقاشی
و طراحی
و این یجورایی زیباست
من همیشه یکمی به نقاشی و طراحی رشک میبردم
در آن ها می تونید که...
یک دست میتونه درازتر باشه یا چیزی میتونه حرکت کنه
و فکر میکنم که چیزی هست که
در مورد یادگیری در اون مورد جالب هست
خب اگه شما، دوباره تمرین این است که دوربین خودتونو بردارید
یه عکس بگیرید با کلی عکس!
و با هم کلاژشون کنید و ببینید
چه حسی داره که مرز اون مستطیل یا مربع رو بشکنید