یادمه میرفتم خونه مادربزرگم
و روی پیانوش نزدیک به پنجاه تا عکس
خانوادگی توی قاب روی پیانو بود
و یکی از مهمترین عکسها
که من یادم میاد عکس از
خانواده مادریم هست که به صف شدن کنار پیاده رو چوبی آتلانتیک سیتی
و مادرم یکی از هشت بچه بود
و همه بچه ها روی پیاده رو به صف شدن
همراه والدین، پدربزرگم و مادربزرگم
که دو طرف بچه ها رو گرفتن
و توسط یه عکاس ناشناس پیاده رو گرفته شده
و اون یه عکس زیبا و ساده پرتره خانوادگی هست
و قطعا اون یکی از مهم ترین عکسها هست برای من
وقتی به عکاسی چهره و عکس گرفتن فکر میکنم
وقتی اولین بار دوربین رو برداشتم
و من فکر نمیکردم که عکاس هستم
یا قراره که عکاس بشم
دوربین رو برداشتم، و پدرم
توی فیلیپین مستقر بود
و من بین سال اول و دوم مدرسه بودم
و من رفتم ژاپن و یه دوبین خریدم
و من رفتم کنار لبه مقر
و عکسهایی از این قبیله گرفتم ( negritos (
که با آشغالهای مقر ما زندگیشون میگذشت
الان بهشون نگاه میکنم یه عکس بینشون هست
از یه زن کوچیک بین دوتا خلبان
که خیلی شبیه عکاسی چهره خانوادگی هست
ساده است
تا جایی که میشه ساده است
یه شخص، یا اشخاصی، یا یه خانواده که داره خودشو ارائه میده
جلوی دوربین، و از همون اول هم بوده
از اول عکاسی
من واقعا شروع به گرفتن عکس نکردم
تا زمانی که رفتم مدرسه به موسسه هنر سانفرانسیسکو
برای ارشد نقاشی
داشتم تلاش میکردم یه نقاش بشم
من این ایده رو توی سرم داشتم که خب من میرم مدرسه به
موسسه هنر و مدرک بی اف ای رو میگیرم و بعد
میرم به دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو
و مدرک تدریسم رو میگیرم
و من ارشد نقاشی بودم
و اولین ترمی که ایننجا بودم
یه کلاس با فرد مارتین داشتم که تاریخ هنر درس میداد
و اون این مساله رو خیلی واضح کرد که شما نمیتونید
یک معلم هنر باشید تا زمانی که یک هنرمند نیستید
و اون، منظورم اینه که من خیلی جوان بودم خیلی تاثییر پذیر بودم
هفده سالم بود تازه از دبیرستان اومده بودم
و اون یجورایی همه چیز رو برای من بهم ریخت چون متوجه شدم
اوه خدای من، منظورتون اینه که باید یه هنرمند باشم قبل ار اینکه بتونم
تدریس کنم؟
فکر میکنم که بخش عکاسی
یجوری کانون گرم برای ارتباط برقرار کردن و تجمع
و دوستی بود
و عکاسان، عکس هاشونو آویزون کرده بودن رو دیوار
و همچنین بهش فکر کنید، عکاسی شمارو
میبره بیرون، میدونی؟
شما رو به قدم زدن وا میداره
و شما رو میبره اون بیرون
این در واقع موقعیت فوق العاده ای برای یه شخص جوان هست
که بره بیرون و خودشو پیدا کنه و
دنیای اطرافشو پیدا کنه
و این بهشون اجازه میده که برن بیرون و ببینن
و هدف داشته باشن و مشاهده کنن
من یه کلاس شبانه برداشتم توی عکاسی
و چیز متقاعد کننده ای که در مورد کلاس های عکاسی پیدا کردم
این بود که شما میرفتید بیرون و عکاسی میکردید
برمیگشتید و عکس ها رو روی دیوار میزاشتید
و در مورد اونا بحث میکردید
منظورم اینه که، چاپشون میکردید، اونا رو آماده میکردید
و همزمان توی یک رو چاپشون میکردید
و اونا روی دیوار قرار میگرفتن
و میتونید تصور کنید چطور...
میدونی،این... چقدر تازه هست؟
مثل این نیست که انگار سه روز پیش بوده
مثل اینه که شما رفتید بیرون و عکس گرفتید
و بعد برگشتید و رفتید توی اتاق تاریک
چاپش کردید و الان روی دیوار هست
و شما دارید در موردش با همکلاسی هاتون صحبت میکنید
و اون خیلی قدرتمند بود
خب، آره. ما کم و بیش نمیدونستیم که قراره بریم بیرون
و مستقیم از چه چیزی عکس بگیریم اما عکسمون میومد روی دیوار
چیزی که از موسسه هنر یاد گرفتم این بود که چطور ببینم
و چطور کارتون رو توی یه کادر مستطیل 35 میلیمتری قرار بدید
و ایده کادر بندی، ایدهء عکاسی
با کمک منظره یاب دوربین و شما
یا دارید از یه کادر مربع استفاده میکنید یا مستطیل
میتونه یه 25 میلیمتری باشه، یا میتونه
مثل یه برگ فندق، مثل یه مربع تند باشه
من محدودیت و ساختمان کادر رو دوست دارم
اما من همچنین دوست دارم که مرز رو بشکنم
این تصوری غلط هست که برید بیرون و از
چندتا لنز متفاوت استفاده کنید وقتی برای اولین بار
شروع میکنید، چون شما کلی انرزی دارید
شما باید با یه لنز شروع کنید و ببینید چه کار میکنه
نباید اسمشو روزنامه نگاری گذاشت
بهش میگید گزارش
این گزارش شخصی هست
و این چیزی هست که من اینجا یاد گرفتم
با انجام دادن یادش گرفتم
من برنامه یادگیری مستقل خودمو اینجا توی مدرسه درست کردم
یک کلاس بود به اسم (خانواده)
شما قرار هست که خودتون رو در نقش یه
عکاس جا بزنید توی یه خانواده
و برای ترم اون خانواده رو مطالعه کنید
و من گفتم که خانواده من، خانواده کیبوتز خواهد بود
دوست پسرم در اون زمان کریستوفر اسپرینگمن
یه اشتراک از مجله رولین استون فرستاد
در خونه کیبوتز، و من از اول تا آخرشو خوندم
و تصور کردم که چطور میتونه باشه کار کردن برای رولین استون
و من برگشتم به سانفرانسیسکو
موسسه هنر اصلا متوجه غیبت من نشده بود
واقعا اینجا آزاد بود
خب من یه روز رفتم بیرون به یه تظاهرات ضد جنگ
روبروی تالار شهر بود و من این عکس ها رو گرفتم
و برگشتم و اونا رو برای موسسه هنر چاپ کردم
و دوست پسرم گفت که،
باید این عکس هارو برای رولین استون ببری
و من گفتم، باشه
و اون منو مستقیم برد و در دفترشون پیاه کرد
و من، حقیقتا ترسیده بودم واقعا حسابی ترسیده بودم
و رفتم بالا و کارمو بهشون نشون دادم
کارم از تظاهرات ضد جنگ
که دقیقا مال دیروز بود
و اونا واقعا تحت تاثییر قرار گرفتن
که من عکس هارو دیروز گرفتم و الان همراهم دارمشون
تحت تاثییر قرار گرفتن که...
خیلی اونقدر فوری بود
و بعد بقیه کارم از اسرایل رو دیدن
و بعد منو گذاشتن سر کار
وقتی هنرمند هستید از چیزایی عکس میگیرید
که شمارو تکون میدن یا خیلی تحت تاثییر قرارتون میدن
و موضوع کاملا جدایی هست که برید جایی
و وارد یه مامووریت میشید و توش چیزی پیدا کنید
فکر میکنم کاری که انجام دادم این بود که به جلو بردم
این ایده رو که هنوز دنبال چیزی باشم که برام جالب باشه
وقتی قدم بزاری توی هر دنیای که من قدم گزاشتم
که عکس بگیرم
من هنوز در مورد این فکر میکنم که چه چیزی برام جالبه
چه چیزی به عنوان تصویر منو جذب میکنه
و فکر میکنم این یه ایده مهم بود که برگردان بشه
از مدرسه به کار بزرگتون
که به چیزی که میبینید اعتماد کنید و راهی پیدا کنید که داستان بگید
که راهی پیدا کنید که داستانی بگید که براتون معنی داشته باشه
و سالها در رولین استون این فرصت رو داشتم
که فقط کار کنم و تمام مدت عکاسی کنم
تمام وقت یه دوربین همراهم داشتم
نمیتونید این رو دست کم بگیرید که چه معنی میده جوان باشید
و اون همه انرژی داشته باشید و اونقدر درگیر چیزی بشید که
واقعا بخواید برید اون بیرون تا حدی
و ازش نترسید
و فقط کار کنید
و میدونی ان زندگی من بود
منظورم اینه که دوراهی براش وجود نداشت
وقتی در واقع تصمیم میگیرید که یه عکاس بشید
تجربه کاملا متفاوتی هست
شما میتونید واقعا هنرمند خلاقی باشید با استفاده از عکاسی
من هیچ وقت از سر کار رفتن خسته نمیشم
از رفتن و عکس گرفتن
این یه ماجراجویی هست
قسمتی از تمرین به قبل نگاه کردن و فهمیدن
اینکه چطور کار میکنید و چه چیزی براتون مهمه
فهمیدن این هست که چه چیزی روی شما تاثییر گذاشته
در یه حدی بجز تمام اون عکاسانی که من
اسم بردم
من هنوز به اون عکس ساده پیاده روی چوبی فکر میکنم
از خانواده مادریم که به صف شده بودن و عکسشون
رو یه عکاس ناشناس گرفته بود
شما باید برگردید توی زندگی خودتون
و ببینید که چه عکسی مثل اون روی شما تاثییر داشته
و چه چیزی اون عکس رو انقدر تاثییر گذار کرده و چه چیزی اهمیت داشته
چیزهای ساده ای هست مثل وقتی که من بالاخره از
ماردم عکس گرفتم نمیخواستم که لبخند بزنه
چون کاری میکرد ما هم لبخند بزنیم توی همه
عکسهامون، وقتی داشتیم بزرگ میشدیم
خب برام جالب بود که ماردم چه شکلی میوفته بدون لبخند
چیزایی که شما باهاشون بزرگ میشید ازتون عکس گرفته میشه
و عکسهای خودتون و عکسهای خانوادتون
به اون عکس ها نگاه کنید و ببینید که چه چیزی واقعا واقعا
براتون اهمیت داره