من طرف دار پرو پا قرص عکاسی هستم
وقتی اولین بار شروع کردم به عکس گرفتن
کتاب های زیادی وجود نداشت
کتاب های عکاسی زیادی وجود نداشت
الان همه ساله کلی چاپ میشه
عادت داشتم هر کتابی که بدستم میرسید رو
حفظ میکردم و دوباره و دوباره و دوباره بهشون نگاه میکردم
خب اونا خیلی مهم هستن
برای الهام گرفتم از کارتیر برسان و بعد
البته رابرت فرنک، اونا پدران
عکاسی 35 میلیمتری محسوب میشدن
اونا عکاسانای بودن که موسسه هنر سانفرانسیسکو
ازشون تقلید میکرد
و چیزی که روش تاکید داشتن
واقعا این ایده بود که چطور ببینید
هیچ چیز تکنیکی در موردش نبود
در مورد این بود که چطور میبینید
کلاسیک ترین کارتیر برسان این
عکس هست از یک خانواده که
اومدن پیکنیک کنار رودخونه
اما ترکیب بندی خیلی زیبایی هست
واقعا قشنگه
و خیلی طلبیدنیه
کارتیر برسان واقعا... اونجا
یه سبک فرانسوی از نگاه کردن به زندگی بود
که لذت رو توی زندگی میدید
عکسهای متیس جذاب هستن
فکر میکنم کارتیر برسان مردم رو دوست داشت
و اون زندگی رو دوست داشت
رابرت فرانک در عوض که اون یکی عکاس بود که
بصورت جدی کاراشو دنبال میکردم اوایل کارم
خیلی جدی بود یجوری مبنی بر حقیقت امر
و تصویر سازیش هم یکم خشن تر بود
قطعا کلی خشن تر بود و کاری بود که در سراسر آمریکا میچرخید
یه تفسیر خبرنگارانه بود
خیلی خیلی قوی اما شبیه ...
شاید کمی تاریک، چیزهای تاریکی توی آمریکا
کمک هزینه تحصیلی گوگنهایم بود که اجازه داد
رابرت فرنک بتونه سفری دور کشور داشته باشه
و بعضی از تصاویر خیلی تکان دهنده و قوی هستن
خانواده من وقت زیادی رو توی جاده گذرونده
پدرم توی ارتش بود
و ما از این محل به اون محل زیاد سفر میکردیم با ماشین
من همیشه عاشق این عکس بودم
درست آخر کتاب
خورشید داره توی تکزاس طلوع میکنه
و اون دوربین رو میچرخونه سمت همسر و بچه اش توی ماشین
وسط ناکجا آباد و این عکس رو میگیره
از ماشین توی جاده us 90
این همیشه تصویر زیبایی بوده
ریچارد آودون بود که واقعا
اگرچه داشتم به کار ایروین پن نگاه میکردم
اما نمیدونستم
من بیشتر مجذوب کارای ریچارد اودان بودم
من تواناییشو تحسین میکردم که از نظر روانشناخنی
تصویری از هیچی میساخت جز اون شخص و خودش
اون خیلی با استعداد بود
اون یه رولیفلکس داشت که روی سینش بود و یه دوربین 8 در 10
که بغلش بود
و اون با سوژه حرف میزد
این قدرت هست
شما دوربین رو حس نمیکنید
شما واقعا اشخاص رو میبینید
واقعا مردی باهوش و عکاسی با استعداد
من شیفتهء سادگی کاغذ سفید بودم
توانایش برای جمع کردن مردم
این یکی از شیکاگو 7
مردم داشتن تو خیابون راه میرفتن
و اون هیچ کاری باهاشون نداشت
اون فقط وایساده بود و این عکسها رو میگرفت
خیلی قوی هستن
اون یه مجموعه فوق العاده برای رولین استونز انجام داد
به اسم " خانواده " توی دولت و زندگی در آمریکا
توی اون زمان
چیز دیگه ای که در مورد اون مهم هست اینه که
چندتا کتاب تولید کرد که تقلیدی بودن از کاری که
کارتیر برسون شروع کرد به انجام دادن که مقالات مهمی داشتن
و عکسهاشو جمع کرد و با ویراستاری کنار هم گذاشتشون
و توی کارش چیزی در مورد کارش گفت
و اون شخص خیلی مهمی هست برای من
تا جایی که مثال بزرگی برای اینکه
چکاری انجام بدین، و چقدر مهمه برای نوشتن کتاب
و وایسیم و به کارمون نگاه کنیم
اول کتاب عکسهایی از والدینش داره
اون میگه که اولین عکس از مادر و
پدرش رو توی 1902 گرفته
و اینجا اون احتمالا داره آخرین عکس رو
از والدینش میگیره آخره کتاب
اونا تصاویر خیلی زیبایی هستن
از زندگی یک شخص
و اونا زیبان
و یه مجموعه کامل هست از این زن که اون عاشقش بوده
خارق العادست
اون یه مخترع بود
اون اونجا بوده برای اولین هواپیما
و بعد این فوق العاده هست این...
این منو دیوونه میکرد این عکس از یه
ماشین مسابقه ای که ماشین داره میره یه سمت و مردم
به سمت دیگه
چون دیافراگم گیرنده عکس دوربین داره به این سمت کشیده میشه
و در واقع این قسمت عکس رو میگیره و بعد
این قسمت عکس رو میگیره
و خب تقریبا به نظر میاد شما نمیتونید...
این جور زاویه دید عجیب رو باور کنید
از مردم و ماشین
من عاشق این کتاب هستم
برای مدت زیادی میتونم بگم این قطعا
کتاب مورد علاقه ام بوده
دیانا آربوس از سنترال پارک استفاده میکرد
اون توی پارک میگشت
و از پارک برای جایی برای عکاسی استفاده میکرد
و یکی از عکسهای مورد علاقه من توی کتاب
لیلین و دوروثی گیش هست دوتا خواهر
ایستادن توی برف توی سنترال پارک
و همدیگرو بغل کردن یجوری
و من عاشق سادگی اینم که...
اون فقط میرفت
منظورم اینه که اون را میوفتاد توی پارک
و توی خیابون ها و عکس میگرفت
من عاشق این عکس جاکلین سوزان
و همسرش هستم توی
فکر کنم توی هتل بورلی هیلز هست
خیلی هم آشکار هست در موردشون
این کتاب کارهای مجله ایش برای من خیی مهم هست
من بارها و بارهها دوباره بهش نگاه میکنم
وقتی حرف از تصویر صورت هست من
برمیگردم به این عکسها
در مورد این عکسها حرف میزنم که استیگلیتز
از جورج او کیف گرفته
اونا عاشق همدیگه بودن
اونا ازدواج کرده بودن
اون هنرمند بزرگی بود
اون" زن " هنرمند بزرگی بود
من واقعا حس میکنم اون عکسها رو میگرفت
وقتی همسرش عکسشو میگرفته
اون میدونست چطور برای همسرش " الهه شعر " باشه
و از ژست گرفتن براش لذت میبرد
و هرکاری که میتونست براش انجام میداد
شما یک زن میبینید که عاشق مردی هست که عاشقه
و این قطعا توی فیلم ها نیست
منظوزم اینه که اون یه زن قوی هست
و ارزش خودشو داره
و اونجا قدرت هست
اما اون همچنین خیلی زیباست و خودشم عاشقه
اما اونا عکسهای خیلی خودمونی هستن
اونا دوتاشون عاشق همدیگه هستن
و اون عاشق عکاسی هست و خانمش عاشق اون و هنر
و بهش کاملا اعتماد داره
و همسرش عاشقشه
اون کاملا خودشو به همسرش داده توی این عکس
یکم خودشو نگه داشته
این یک معجزه هست که روی فیلم صبط شده
عاشق اینم که اون بهش نگاه نمیکنه
چون نشون میده که چقدر عاشقش بوده
اینا بزرگترین تصاویر صورتی هستن که گرفته شده
تا جایی که به من ربط داره
این عکس ها از بچه های سالی من
خیلی قشنگن
و وقتی شما مادر بشین
خیلی تجربه صمیمی هست با فرزندانتون
و من خیلی شجاعانه میدونمش که سالی من
این صمیمیت رو با ما تقصیم کرده
هرکسی که از این انتقاد کنه، باید لعنت بشه
چون وقتی شما عکاس هستید
شما میبینید و نمیتونید نبینید
اون صمیمیت رو شکست
که ما هیچ جای دیگه نمیبینیم
و چیزی جز عشق توی این کار نیست
فکر میکنم کاری که هاکنی برای ما عکاسها انجام داد
نشون داد که در یه جایی
دوربین دیگه کار نمیکنه
خیلی محدود کنندست
مستطیل ها شما رو محدود میکنن در یه حدی
و فکر میکنم چیزی که در مورد درس و زاویه دید
هاکنی عالی بود
این بود که کارش رو باز کرد و شروع به مخلوط کردن رنگها کرد
برای من نزدیک ترین چیز هست
به اینکه چشم چطور میبینه و چشم شما فقط
مستقیم رو نمیبینه
بغل ها رو هم میبینه
این هنر هست که اینو بیاریم و توی فریم بزاریم
و توی یه مستطیل که شما میبینید
چیز خارق العاده ای در مورد باز کردنش
و رهاش کردن هست
و اون خیلی بهم در موردش یاد داد
برای مدتی که عکاسی میکردم
از سمت چپ عکس میگرفتم و بعد از سمت راست عکس میگرفتم
و بعد اونا رو کنار هم میگذاشتم که بتونم چپ و راست رو ببینم
و بزارمشون پیش هم
و خیلی متفاوت به نظر نیاد
بهتون توانایی داشتن یه
نقطهء دید عریض تر بدون کج کردن انز میده
ولی برای مدت طولانی قابل استفاده نیست چون اگه شما
بخوایید چیزی ناگهانی اینور اتفاق بیوفته
متفاوت با چیزی که داره اون ور اتفاق میوفته
و همیشه به هم نمیخورن
و کمی بهم ریخته میشه همه چیز
هنرمندانی که روی من تاثییر گذاشتن، دیوید هاکنی
اول لیست هست، در درجه اول
علاقه اش به زاویه دید و مطالعه اش درباره زاویه دید
و یجوری به زانو درومدم
وقتی کارشو با دوربین پولاروید ( دوربین ظهور تند ) دیدم
که یجوری چهارچوب دوربین رو بازتر کرده بود
فکر میکنم تمرین خوبی هست که دوربین خودتون رو برداری و
سمت چپ و راست و بالا و پایین بگیرید
عکسی بگیرید که چندتا عکس هست!
میدونی، مثل رنگها مخلوط شده
و همیجوری سرهمش کنید
ببینید چه معنی داره که مرزها رو بشکنید
که مرز مستطیل یا مربع رو بشکنید
و ببینید چه معنی میده که چهارچوب رو بازتر کنید و بیرون اون رو..
بیرون مستطیل رو ببینید
جالبه، چون اخیرا توی یه مقاله
از دیوید هاکنی تو روزنامه نیویورک تایمز
اون در مورد این حرف میزنه که داره زاویه دید برعکس رو مطالعه میکنه که
به این معنی هست که اگه اون فکر میکنه که در مورد زاویه دید
یجوری مبالغه شده بخصوص توی هنر و نقاشی
و طراحی
و این یجورایی ریبا هست
من همیشه یکمی حسود بودم توی نقاشی و طراحی
که شما میتونید...
که یک دست میتونه درازتر باشه یا چیزی میتونه حرکت کنه
و فکر میکنم که چیزی هست که
در مورد یادگیری در اون مورد جالب هست
خب اگه شما، دوباره تمرین این هست که دوربین خودتونو بردارید
یه عکس بگیرید با کلی عکس!
و با هم مخلوطشون کنید و ببینید
چه حسی داره که مرز اون مستطیل رو بشکنید
یا اون مربع