بهزیستی: مقدمه
به دوره مقدمه نظریه خودمختاری خوش آمدید
در بخش قبل خیلی در مورد مواد اولیه انگیزش با کیفیت تر صحبت کردیم
و تحقیقات در نظریه خودمختاری نشان می دهند که
زمانی که افراد ارضای نیاز استقلال
شایستگی و ارتباط را تجربه می کنند
بالاترین کیفیت انگیزه را از خود نشان می دهند
بنابراین می بینیم که این حمایت از نیازهای اساسی برای انگیزه به واقع ضروری هستند
اما در مورد سعادت چطور؟
شادی چطور؟
یک پرسشی که در نظریه خودمختاری مطرح کردیم این است که
مواد اولیه شادی چه چیزهایی است؟
و یک مشاهده کلی کردیم که می گوید که خود مواد اولیه ای که
که با انگیزش با کیفیت بالا در ارتباط است
به نظر می رسد که همچنین با بهترین تجربه بهزیستی افراد در ارتباط است
در اینجا دو مثال مختصر در این مورد می زنم
اولین مثال حاصل یک تحقیق طولی است
که اخیرا در مورد نوجوانان چینی منتشر شده است
این تحقیق از سوی یو و همکارانش انجام گرفته است
و در آن تحقیق
در این تحقیق به دانش آموزانی که به کلاس هفتم در مدارس چین می رفتند، پرداختند
و زمانی که این دانش آموزان می توانستند حمایت از استقلال از سوی معلمان خود را تجربه کنند
هم ارضای بالاتر نیازهای روانی اساسی را از خود نشان دادند
استقلال، شایستگی و ارتباط بیشتر در مدرسه
اما همچنین مشارکت بیشتر در مدرسه را از خود نشان دادند
بنابراین این چیزی است که از آنچه پیش از این در مورد انگیزش انسانی بحث کردیم، انتظار داریم
جالب اینجاست که ارضای نیازهای اساسی همچنین
نه تنها به مشارکت و انگیزه بهتر
بلکه همچنین به نشانه های کمتر اضطراب و افسردگی
و در کل سعادت بیشتر در این دانش آموزان دبیرستانی چینی انجامیده است
به همین صورت در مثال دومم
مطالعه در گروه سنی خیلی متفاوتی است
معامله گران بالغ در وال استریت
ما معامله گران وال استریت را به عنوان اشخاصی در نظر می گیریم که معمولا انگیزش ذاتی دارند
اما ما به حمایت از استقلال از سوی مدیرانشان و تاثیر آن بر آن ها پرداختیم
چیزی که دریافتیم این بود که وقتی مدیران از استقلال حمایت می کنند حتی در وال استریت
این نه تنها به کارآمدی و انگیزه بیشتر در محل کار می انجامد
بلکه همانطور که تحقیق بارد و همکارانش نشان می دهد
همچنین به سعادت بالاتر خود معامله گران وال استریت می انجامد
همان شرایطی که بیشترین کیفیت انگیزش را بهمراه می آورند
همچنین شرایطی هستند که به بالاترین کیفیت بهزیستی می انجامند
این موضوعی است که قرار است در دو بخش آینده پیگیری کنیم
و این کار را از طریق معرفی دو ریز نظریه در نظریه خودمختاری انجام می دهیم
یکی نظریه نیازهای روانی اساسی است
که شامل ارتباط کلی میان نیازهای اساسی و برآیند بهزیستی است
و دوم آن چیزی است که از آن با عنوان نظریه محتواهای هدف نام می بریم
که شامل این می شود که چطور چیزهایی که در زندگی دنبال می کنیم
اهداف و امیالی که داریم
روی ارضای نیازها و در نتیجه بهزیستی تاثیر می گذارند
اما پیش از آنکه سراغ این دو ریزنظریه برویم
باید یک موضوع حتی مرکزی تر را مورد بحث قرار دهیم که می گوید
سعادت اصلا چیست؟
چه چیزی بهزیستی را تعریف می کند؟
امروزه وقتی که حوزه روانشناسی نگاه می کنیم
خیلی بحث در مورد حتی تعریف ایده سعادت داریم
یکی از تعاریف و مقیاس های مسلط بهزیستی
نقطه نظر لذت گرایانه نام دارد
در نقطه نظر لذت گرایانه می گوییم بهزیستی را زمانی تجربه می کنند که خوشحال هستند
وقتی که اثر مثبت در آن ها فزونی دارد
و تاثیر منفی خیلی کمی در زندگی خود دارند
افرادی مانند دنیل کانگمن و دیگران به واقع این نقطه نظر
لذت گرایانه را با سعادت هم انگاری کرده اند
و این بحث را مطرح کرده اند که شادی نشان دهنده
افرادی است که شکوفا هستند و در زندگی رشد می کنند
نظریه خودمختاری نقطه نظری کمی متفاوت دارد
گرچه فکر می کنیم که برآیندهای لذت گرایانه مهم هستند
نظرمان در مورد بهزیستی این است که نماینده کاملا عملیاتی بودن است
فردی کاملا عملیاتی تنها کسی نیست که شرایط ذهنی مثبتی دارد
اما به واقع به کلیت احساسات خود دسترسی دارد
قادر است وقایع را عمیقا پردازش کند
در چیزها معنا بیابد
در فعالیت های خود پویا باشد
در کنش های خود احساس سرزندگی کند
و در برابر وقایعی که اتفاق می افتند تدافعی و به شکل بسته عمل نکند
یکی از دلایلی که نقطه نظر کاملا عملیاتی را در پیش می گیریم این است که
نقطه نظر لذت گرایانه محدودیاتی در نظرمان دارد
روش هایی وجود دارد که افراد می توانند شادی لذت گرایانه
را از طریق ابزارهایی خیلی ناسالم به دست بیاورند
یک معتاد به مواد مخدر را در نظر بگیرید که به اندازه کافی مواد به دستش می رسد
ممکن است اثر مثبت و عدم وجود اثر منفی داشته باشند
اما این در نتیجه یک روند سالم رفتاری نیست
به همین صورت، افراد در مراحل ابتدایی افسردگی دوقطبی
ممکن است در فاز شیدایی احساس سرور و شادمانی داشته باشند
دوباره در این جا شادی ای را می بینیم که برآیند حالتی سالم نیست
بنابراین در نظریه خودمختاری می خواهیم به زیر سطح شادمانی نگاه کنیم
تا ببینیم که شخص آیا به واقع در ارتبط با چیزی که در محیطش می گذرد هست؟
آیا شادیشان اصالت دارد؟
و آیا در کنار یافتن منابع شادی، در زندگی معنا می یابند؟
بنابراین برای ما کاملا عملیاتی بودن به واقع به معنای پردازش کامل چیزهاست
شخصی که کسی را در زندگی از دست داده است باید عزاداری کند و شاد نباشد
عزاداری نشانه ارتباط داشتن با احساسات خود است
بنابراین در همه جا وقتی که از نقطه نظر نظریه خودمختاری به بهزیستی نگاه می کنیم
ما تا جای ممکن در مقیاس های مختلف به آن نگاه می کنیم
نه تنها مقیاس های حاصل از برآیند لذت گرایانه
که ما آن ها را نشانه های بهزیستی
و نه معناگر بهزیستی در نظر می گیریم
در کنار مسائلی مانند غیاب آسیب شناسی روانی
غیاب اضطراب، غیاب نشانه های افسردگی
و دیگر چیزهایی که نشان دهنده شخصی کاملا عملیاتی است
این نقطه نظر نسبت به بهزیستی با نقطه نظر ارسطویی نسبت به بهزیستی جور در می آید
ارسطو که یکی از اولین فیلسوف های بهزیستی بود
رفاه را به مثابه شکوفایی معنا کرده است
عبارتی که او استفاده می کند یودایمنیا است
او می گوید شخصی که به خوبی زندگی می کند
آن ها یودایمنیا را زمانی که قوای بالقوه خود را در زندگی عملی می کنند
که ظرفیت خود را مجسم می کنند
و وقتی که کمال و فضایل خود را در زندگی دنبال می کنند، نشان می دهند
و او یک ادعای تجربی ارائه می دهد
می گوید که افرادی که این کارها را در زندگی می کنند
بیشترین رضایت را خواهند داشت
در اکثر شرایط بیشتری شادی را دریافت می کنند
و این البته یکی از فرضیات ما در نظریه خودمختاری خواهد بود
بنابراین ادعاهای مرکزی ما در بخش های بعد این ها خواهند بود:
اگر در محیطی حمایتگر از نیازها باشیم، افراد بیشتر کاملا عملیاتی خواهند بود
و وقتی بیشتر کاملا عملیاتی هستند
حیات یودایمنیایی تری خواهند داشت
و وقتی حیات یودایمانی تری دارند
احساس ارضای نیازهای بیشتری خواهند داشت و در نتیجه شادتر خواهند بود
این سلسله فرضیات یکجورایی پیچیده است
اما در دو بخش آینده خواهیم دید که چطور صورت می پذیرد