نیازهای روانی اساسی در فرهنگ های مختلف
امروز موضوع بحث جالبی داریم که
موضوع فرهنگ و چگونگی تاثیر گذاری فرهنگ بر روی انگیزه و بهزیستی افراد است
فرهنگ از گسترده ترین تاثیرات روی رفتار که می توانیم نام ببریم نمایندگی می کند
وقتی که در اینجا از فرهنگ صحبت می کنم
منظورم ادراک
انگیزه ها و ارزش ها
و حتی امیالی است که از سوی جامعه ای که ما را در برگرفته است به ما انتقال داده شده است
و فرهنگ تاثیر بزرگی بر ما دارد
اما معمولا متوجه نمی شویم که چطور روی ما تاثیرگذاری می کند
چون یکجورایی در آن غوطه ور هستیم و متوجه آن نمی شویم
آنقدر آشناست که دیگر متوجه آن نمی شویم
حالا وقتی که نظریه خودمختاری را وارد مسئله فرهنگ می کنیم
در واقع دو مسئله مهم را در پیش می گیریم
اول اینکه همانطور که از نظریه ادغام ارگانیسمی می دانید
نظریه خودمختاری این را مطرح می کند که یک تمایل ذاتی انسانی
برای درونی سازی و ادغام با اداب اجتماعی وجود دارد
از این ها گذشته
فرض ما این است که روشی که از طریق آن یک فرهنگ این مقررات و ارزش ها را انتقال می دهد
روی کیفیت درونی سازی آن ها موثر است
بنابراین در فرهنگی که فرهنگ از طریق روش های خودکامه یا کنترل کننده انتقال می یابد
ما انتظار داریم که درونی سازی ضعیف تر باشد
و در نتیجه پیروی از اداب اجتماعی و نظام های ارزشی ناپایدار تر می شود
در تضاد با این
وقتی که روش های اجتماعی سازی بیشتر از استقلال حمایت کرده و دموکراتیک است
ما انتظار درونی سازی کامل تر اداب و هنجارهای اجتماعی
و نتایج فرهنگی پایدارتری را داریم
بعلاوه ما رو محتواهای فرهنگی تمرکز می کنیم
این یعنی اداب، هنجارها و آیین های خاص یک فرهنگ
و همچنین روی نوعی که روی نیازهای روانی اساسی تاثیر می گذارند تمرکز می کنیم
می دانیم که فرهنگ ها خیلی در اداب، ارزش ها و هنجارها با یکدیگر متفاوت هستند
و همچنین می دانیم که این ها کم و بیش در ارضا یا عدم ارضای نیازهای
روانی اساسی افراد برای استقلال، شایستگی و ارتباط خوب ظاهر می شوند
و بنابراین
فرهنگ ها را نسبت به اینکه چقدر خوب کار ارضای نیازهای
روانی اساسی مردم را انجام می دهند، مقایسه می کنیم
این دو نوع از تحلیل فرهنگی حاصل های زیادی داشته است
قادر بوده ایم که در میان بسیار بسیار فرهنگ های متفاوت نشان دهیم
که چطور ارضای نیازهای روانی اساسی با بهزیستی
به شکلی یکسان در جوامع مختلف، در ارتباط است
اما افراد زیادی هستند که اینگونه کارها را خیلی ساختارشکنانه می دانند
مخصوصا گروهی از دانشمندان که ما به آن ها نسبیت گرای فرهنگی می گوییم
نسبیت گراهای فرهنگی افرادی هستند که به نظرم به درستی روی این تاکید می کنند که
تنوع های زیادی میان رفتارها، ارزش ها و رویکردهای فرهنگی وجود دارد
آن ها همچنین بر این باورند که بیشتر این متغیرپذیری
از فعالیت بومی در درون یک فرهنگ به دست می آید
که ارزش ها و احساسات بومی را می سازند
اما از نقطه نظر ما یکی از مسائل نسبیت گرایی فرهنگی
این است که معمولا به این نظر می انجامد که
تمامی ارزش های فرهنگی به معنای خوبیشان، برابر هستند
به شکلی برابر برای افرادی که در یک فرهنگ بزرگ می شوند، خوب است
به صورتی که اگر در فرهنگی بزرگ شوید و پذیرای تمام
ارزش های آن باشید، همه چیز به خوبی پیش می رود
اما نظریه خودمختاری خیلی نقطه نظر منتقدانه تری دارد
ما این بحث را مطرح می کنیم که برخی محتواهای فرهنگی
در ارضای نیازهای روانی اساسی به خوبی دیگران نیستند
و این به تولید تنوع در میزان بهزیستی در میان فرهنگ ها می شود
بنابراین، برخلاف نسبیت گراهای فرهنگی
ما بر این باوریم که نقد فرهنگ ها مهم است
ما همین الان هم بررسی کرده ایم که چطور برخی
خانواده ها در بزرگ کردن بچه بهتر از دیگران هستند
چطور برخی مدارس در کمک به یادگیری بچه ها بهتر از دیگران هستند
چطور برخی کلینیک ها در انگیزه بخشی به بیماران از دیگران بهتر هستند
بنابراین دلایل قانع کننده ای داریم که فرهنگ ها
را به مفهوم چگونگی حمایتشان از بهزیستی بررسی کنیم
به کارگیری محتاطانه نظریه خودمختاری با اینحال طلب می کند که
برخی عباراتی که معمولا قاطی می شوند را از یکدیگر متمایز کنیم
برای مثال ارزش ها را از انگیزه ها و از نیازها جدا می کنیم
ارزش ها به شکل فرهنگی یا شخصی حس ها یا برآیندهای ترجیحی هستند
بالعکس، انگیزه ها دلایل مشخص یا
گاهی دلایل پوشیده ای هستند
دلایل آگاهانه یا ناخودآگاهی هستند که چرا رفتاری خاص را در پیش می گیریم
و در نهایت، نیاز چیزی است که ما آن را به عنوان ماده مغذی
ضروری ای برای شکوفایی و بهزیستی در فرهنگ ها تعریف می کنیم
خب، در نظریه خودمختاری ما این ادعا را مطرح می کنیم که هم ارزش ها و هم انگیزه ها
در میان فرهنگ های مختلف، تفاوت می کنند و در نتیجه به آن ها می گوییم متغیر های امیک
متغیر امیک چیزی است که به واقع به شکل بومی ساخته می شود
و قوانین و اصولش ممکن است در یک بستر خاص به کارکرد داشته باشد
در تضاد با متغیر امیک، درک ما از نیازهای روانی به شکل اتیک جهان شمول است
این به معنای ویژگی ای است که می توان به شکل تجربی تشخیص
داده و در تمام فرهنگ ها از لحاط بینا فرهنگی تایید کرد
نکته خاصه بحث برانگیز باور ما بر این است که نیاز به استقلال در تمامی فرهنگ ها وجود دارد
وقتی که می گوییم استقلال مهم است
این بحث را مطرح می کنیم که مردم می خواهند قدرت یابی را حس کنند
و می خواهند قادر باشند بدون توجه به محل زندگی خود، فعالیت های خود را پذیرا باشند
اما با این حال بسیاری از نسبیت گراهای فرهنگی این بحث را مطرح کرده اند که
استقلال ارزشی جهان شمول نیست
چیزی است که تنها در غرب و خاصه میان مردان غربی مهم است
چون از انگیزه ای فردگرایانه نمایندگی می کند
ما بیشتر تمایل به قبول حرف مک گرگر داریم که این بحث را مطرح می کند که
هرچند استقلال ممکن است در فرهنگ های مختلف به اشکال متفاوتی خود را نشان دهد
در کل برای بهزیستی ضروری است
خب، این را از کجا می دانیم؟
چطور منطق آن را مطرح می کنیم؟
خب، ما مطالعات زیادی در مورد استقلال و نقش آن در فرهنگ های مختلف انجام می دهیم
و یک تحقیقی که می خواهم به طور خلاصه مطرح کنم
یکی از تحقیقات ابتدایی است که من به همراه والری چرکاف و دیگر محققان انجام دادم
در این تحقیق به این پرداختیم که چطور جهت گیری های فرهنگی
می توانند در فرهنگ های مختلف به اشکال مختلف درونی سازی شوند
در این مطالعه ما از افرادی از ایالات متحده
کره جنوبی، روسیه و ترکیه، نظرسنجی کردیم
و به بررسی تفاوت های موجود در جهت گیری فرهنگی افراد در این کشورها پرداختیم
مثلا دیدیدم که ترکیه، کره جنوبی و روسیه نسبتا کشورهای جمع گرایی هستند
در این کشور ها جمع به فرد ارجحیت دارد
ایالات متحده نسبتا کشور فردگرایی است که ممکن است خود را به جمع ارجحیت دهیم
کشورها در ساختار افقی یا عمودی بودن هم با یکدیگر متفاوت هستند
مثلا روسیه خیلی فرهنگ عمودی دارد و مراودات اجتماعی آن خیلی سلسله مراتبی است
کره جنوبی و ایالات متحده در برخورد خود خیلی برابری طلب تر هستند
بنابراین می بینیم که کشورها در جهت گیری های خود خیلی با یکدیگر متفاوت هستند
ما از افراد می پرسیم که چرا رفتارهایی مبتنی بر این جهت گیری ها را انجام می دهید؟
و می بینیم که استقلال نسبی افراد در مشارکت در آداب فرهنگی
به شکلی مثبت و معنادار در تمامی این چهار فرهنگ با بهزیستی مرتبط است
به عبارت دیگر، آداب فرهنگی شما هر چه که باشد
به هر درجه ای که به شکل مستقلانه در آن ها مشارکت کنید، بهزیستی شما بیشتر می شود
و عضویت در فرهنگی خاص تغییری در این معادله ایجاد نمی کند
به واقع مطالعات اخیر که در جلسات پیش به یکی
از آن ها که توسط چن انجام شده بود اشاره کردم
به بررسی این سوال پرداخته اند
آن ها هم این کار را بررسی کشورهای مختلف
و پرسش در مورد ارضای و عدم ارضای نیازها انجام دادند
و آن ها در تمامی کشورهایی که مورد بررسی قرار گرفته اند
در این جا به عنوان کشورهای مثال به پرو، چین، بلژیک
و ایالات متحده نگاه می کنیم
این جا دیدند که هرچه افراد ارضای نیازهای بیشتر و عدم ارضای نیازهای کمتری داشتند
به سطوحی که در تمام این کشورها برابر بود، بهزیستی بهتری داشتند
وقتی که از مردم در این کشورها می پرسیم
این نیاز خاص چقدر برای شما اهمیت دارد
یا هرچقدر میل دارید که برای این نیاز خاص به ارضا برسید
این تفاوت در کشورها، این اثرات را تغییر نمی دهد
بنابراین حتی در کشورهایی که مردم می گویند، استقلال برای من آنچنان اهمیتی ندارد
نداشتن آن روی بهزیستی آن ها تاثیر می گذارد
پس این ما را به آن فرضمان بر می گرداند که
نیازهای روانی اساسی چه از لحاظ امیک در کشوری ارزشمند باشند یا خیر
از لحاظ اتیک اهمیت دارند
در این معنا که روی بهزیستی افراد در این کشورها تاثیرگذاری می کنند
تحقیقات بسیار زیادی وجود دارد که می توانیم بخوانیم که از این ایده پشتیبانی می کند که
حمایت از استقلال به شکل اخص و ارضای نیازهای اساسی به شکل کلی تر
بدون توجه به بستر فرهنگی با بهزیستی مرتبط است
و فصلی از کتاب پر از ارجاعاتی به این موضوع است
فقط می خواهم دوباره بگویم که رویکرد ما در
نظریه خودمختاری این نیست که احترام خود نسبت به تفاوت ها و
تنوع های زیادی که در میان فرهنگ های انسانی مشاهده می کنیم را کاهش دهیم
بلکه می خواهیم این بحث را مطرح کنیم که
عناصر انسانی اساسی ای وجود دارد که در هر کدام از آن ها وجود دارد
برخلاف رویکرد نسبیت گرایانه ما بر این باوریم که
تمامی فرهنگ ها وقتی راهی برای حمایت از نیازهای
روانی اساسی اعضای خود پیدا می کنند، بهتر عمل می کنند