تشکیل هویت
همانطور که در جلسه پیش قولش را داده بودم، موضوع این جلسه تشکیل هویت است
و نقش والدین و خود در تشکیل هویتی مستحکم، یکپارچه و اصیل
در طول این دوره در مورد خود صحبت کرده ایم
و همانطور که نظریه خودمختاری بحث کردیم، «خود» به واقع
نیرویی فعال و ادغام شده در درون روان است
می گوییم که «خود» تابعی برساخته است
بنابراین وقتی که به «خود» فکر می کنیم
به آن به مثابه تمایلی ادغامی فکر می کنیم
اما گاهی ما در روانشناسی از عبارت «خود» به شکلی متفاوت استفاده می کنیم
در واقع یک نحله فکری با نام نحله فکری «خودانگاره» وجود دارد
خود به مثابه برچسب هایی که ما به خودمان می زنیم تعریف میشود
من وطن پرستم، من دگرجنس گرا هستم، من پرستار هستم، من درونگرا هستم
من طرفدار ورزش هستم، من دانش آموز ضعیفی هستم
این ها همه برچسب هایی هستند که من ممکن است به خودم بزنم
و این ها هویت خواهند بود
می توانم بگویم من موسیقیدان هستم، پدر هستم، روانشناس هستم
تمام نقش ها و برچسب هایی که من می توانم هویتم
را با آن تعریف کنم یا دیگران با من هم هویتی کنند
حالا، این برچسب هایی که ما برای اطلاق به خود استفاده می کنیم
ممکن است که کم یا بیش اصیل باشند
ممکن است چیزهایی باشند که واقعا برای ما جواب می دهند
در واقع
دلیل آنکه هویت ها را توسعه می دهیم این است که نیازها را ارضا می کنند
هویت من کمک می کند تا با دیگران رابطه برقرار کنم
بنابراین اگر به عنوان یکی از هویت هایم طرفدار تیم نواک جاینتز باشم
این باعث میشود که با دیگر طرفداران این تیم ارتباط بگیریم
اگر روانشناس باشم باعث می شود که دیگران نقش من
را بدانند و این کمک می کند با آن ها ارتباط بگیرم
بنابراین ارتباط با داشتن هویت در یک گروه پیشرفت می کند
ما را با دیگران وارد ارتباط می کند
هویت ها همچنین به نیاز ما به شایستگی کمک می کنند
از نیاز به شایستگی حمایت می کنند
چون به سمت مهارت هایی کشیده می شویم که برای نقش هایمان الزامی است
معمولا هویتمان با این نقش ها معنا می شود
بنابراین می تواند احساس موثر بودنمان را افزایش دهد
هویت ها همچنین نمودی از استقلال هستند
چون اگر هویتی داشته باشیم که برایمان جواب می دهد، نشان گر ارزش ها و علایقمان خواهد بود
پس به طور خلاصه اگر هویت خوبی داشته باشیم و هویتی داشته باشیم که برازنده ما است
این به ما اجازه می دهد که به واقع نیاز به
ارتباط، استقلال و شایستگی را ارضا کنیم
موضوع جالب در مورد هویت این است که تشکیل هویت در واقع از دو منشا ممکن است
یکی کششی از درون است
ما به شکل طبیعی علایق، گرایش ها، مهارت و استعدادهای خاصی داریم
و این ها ممکن است به نحوی ما به سمت هویت ها، حرفه و نقش هایی خاص رهنمون کند
همچنین کشش هایی از بیرون نیز وجود دارد
والدین و جامعه پیرامون ما همچنین از ما می خواهند که
نقش های خاصی را در پیش بگیریم و درونی سازی کنیم
برای مثال والدینمان ممکن است بخواهند ما دینشان را در پیش بگیریم
یا ممکن است از ما بخواهند حرفه ای را به عنوان پزشک،
وکیل، موسیقیدان یا هر چیز دیگری را در پیش بگیریم
بنابراین این بازی میان فشارهای درونی و بیرونی است که باعث می شود تشکیل هویت
را به موضوع جالبی برای تحقیقات نظریه خودمختاری تبدیل می کند
و بخشی از دلیل اینکه ما به این موضوع علاقه مندیم این است که
هویت ها همیشه اصیل نیستند
چون ممکن است بر اثر فشار وارد یک نقش یا هویتی شوید
که به واقع برازنده کیستی شما نیست
به ممکن است نقش های زندگی ای را پذیرا باشید که برای شما جواب نمی دهند
برای مثال، مورد کلاسیک دانشجوهای پزشکی در دانشگاه را در نظر بگیرید
از آن ها پرسیده می شود که چه چیزی شما را به پزشکی
علاقه مند کرده است یا چرا زیستشناسی را دوست داری؟
و آن ها پاسخی ندارند
به واقع به این خاطر دانشجوی پزشکی شده اند که تمام مدت
به آن ها گفته شده است که قرار است دانشجوی پزشکی شوند
و هیچوقت با خود چک نکرده اند که آیا واقعا علاقه ای به آن دارند یا نه
بنابراین بعدها وقتی می بینیم که انرژی و سرزندگی برای خواندن زیست ندارند
ممکن است بدانیم چرا اینگونه است
شاید هویت آن ها به عنوان پزشک آینده، آنقدرها در آن ها ادغام نشده است
به همین صورت اخیرا زنی را دیدم که موسیقیدان خیلی ماهری بود
و او توضیح داد که کل زندگی اش با استعداد قوی موسیقیایی خود تعریف هویتی شده است
و از همان ابتدا تا جایی که به خاطر دارد
همیشه این برچسب را داشته است که کسی است که قرار است موسیقیدان بزرگی شود
در حقیقت در مطالعات موسیقیایی خود خیلی خوب عمل کرده است
اما هیچوقت نتوانسته بود جستجو کند که آیا واقعا این کاری است که می خواهد بکند یا خیر
و حالا از خودش می پرسید که آیا این نقشی است که
بیشترین ارضای نیاز را در زندگی برایش دارد یا خیر؟
آیا واقعا اصیل است؟
تنها حرفه ها نیستند که هویت تشکیل می دهند، حتی شکل شخصیتی ماهم اینگونه است
برای مثال ممکن است مجبور شویم در بستر اجتماعی خاصی تبدیل به مردی ماچو شویم
یا در بسترهای دیگر فشار بر رویمان باشد که حساس باشیم
ممکن است وقتی که فشار اجتماعی برای گونه ای های مختلفِ بودن را
احساس می کنیم، هویت های مختلف را برای خود انتخاب کنیم
از آنجایی که می توانیم کم یا بیش هویت های خود را در خود ادغام کنیم
می توانیم در نتیجه رفتارهای مرتبط با هویت را اجرایی کنیم
چه از جانب قانونمندی های بیرونی
که ما در این دوره همیشه از آن با عنوان پیروی از بیرون یاد کرده ایم
یا انگیزه های ذاتی که شامل علایق و ارزش های واقعی ما می شوند
و تحقیقات نشان داده است که
برای مثال این تحقیق از سوی سوننز، برزونسکی، دانکل، پاپینی و وانشتنکیش
نشان داده است که هرچه ادغام بیشتری وجود داشته باشد،
هرچه با استقلال بیشتری پذیرای نقش های هویتی خود باشیم
در نتیجه آن بهزیستی بیشتری خواهیم داشت
هرچه با استقلال بیشتری با تعهد هویتی خود، هویت یابی کنیم
وقف روانشناختی ما مثبت تر خواهد بود
حالا می خواهم یک مثال کوچک از هویت را بررسی کنم
چون فکر می کنم که موضوع را روشن می کند و آن ایده هویت دینی است
اگر در نظر بگیرید که اکثر آمریکایی ها به مثابه هویت به خود برچسب مسیحی می زنند
با اینحال وقتی که به هویت مسیحی ای که اغلب افراد دارند نگاه کنیم
و این سوال را بپرسیم که چرا هویت مسیحی را پذیرا شده اید؟
پاسخ های متفاوت بسیاری به این سوال دریافت می کنیم
در تحقیقی که اوایل دهه نود انجام دادیم
از افراد پرسیدیم که چرا هویت دینی خود را پذیرا شده اید؟
دریافتیم که برخی افراد بخاطر ندای درونی پذیرای هویت دینی می شوند
بخاطر فشاری که منشا درونی دارد و می گوید که
باید این کار را بکنند و یا اگر پذیرای هویت دینی خود نشوند احساس گناه می کنند
دیگران به خاطر اینکه ارزش زیادی در این هویت می بینند، هویت دینی را پذیرا می شوند
در واقع با ارزش های بنیادین دینی مسیحیت هویت یابی می کنند
بنابراین وقتی که روی افرادی تحقیق می کنیم که ندای درون بیشتری دارند
یا در رویکردشان به درونی سازی یا هویت یابی از سوی مسیحیت، ادغام بیشتری دارند
در میابیم که افرادی که به شدت ندای درون دارند
نشانه های بیشتر افسردگی، اضطراب و کاهش حس عزت نفس دارند
و بهزیستی عینی کلی کمتری دارند
در حالی که افرادی که ادغام بیشتری داشته یا در هویت یابی دینی خود استقلال بیشتری داشتند
از این هویت یابی نفع پیدا می کردند
آن ها حس عزت نفس بالاتر، نشانه های افسردگی و اضطراب کمتر
و بهزیستی عینی کلی بالاتری داشتند
بنابراین چگونگی درونی سازی هویت تفاوت ایجاد می کند
اگر بخواهیم کمی جلوتر برویم، تحقیقات اخیر حتی نشان داده اند که
برای اینکه بچه ها به واقع هویتی را در خود ادغام کنند
نه تنها والدینشان باید از استقلال حمایت کنند
که باعث می شود که در هویت یابی استقلال بیشتری داشته باشند
بلکه ارائه و الگو دادن اصیل از سوی والدین نیز به این کمک می کند
به آن ارایه های ارزش ذاتی می گوییم
زمانی که والدین ارزش هایی که می خواهند انتقال دهند را الگوسازی می کنند
به احتمال خیلی بالاتری کودکان آن ها را در خود ادغام می کنند
و در برابر آن ها استقلال دارند
بنابراین وقتی که هویت را در نظر می گیریم
که به واقع درگیری ذهنی اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی است
اما به شکلی می توان گفت که درگیری ذهنی در تمام زندگی است
اینکه تعریف کنیم که هستیم
هویت های ما کم و بیش در مرکز «خود» قرار می گیرند
برخی آنجا هستند چون احساس می کنیم که باید این هویت ها را پذیرا باشیم
برخی دیگر هم آن جا هستند چون به واقع ارزش آن ها
را درک کرده ایم و با علایق ما هم داستان هستند
و در واقع مورد دوم است که محرکه زندگی ای شکوفا است