بچه داری و حمایت از استقلال در رشد
در این بخش از دوره
پا را فراتر از نظریه و آزمایش می گذاریم
و وارد کاربردهای نظریه خودمختاری می شویم
و هیچ موضوعی برای شروع بهتر از شروع با موضوع بچه داری نیست
چیزی که تقریبا همه ما را در برهه ای از زندگیمان در بر می گیرد
یکی از فرضیات اساسی در نظریه خودمختاری این است که
به نظر ما، ما در خود مواد اولیه ضروری برای رشد را داریم
همانطور که یک بلوط برای تبدیل شدن به یک درخت بلوط مواد لازم را دارد
کودک هم در خود تمام مواد لازم برای رشد و تبدیل شدن به یک انسان بزرگ و سلامت را دارد
اما این تنها زمانی اتفاق می افتد که مواد مغذی خاصی برای کودک تامین شود
در حوزه روانشناسی
این مواد مغزی، نیازهای روانی اساسی
برای استقلال، شایستگی و ارتباط هستند
مسلما مهمترین افراد از میان همه که این مواد مغذی را تامین می کنند، والدین هستند
والدین اول و بیش از همه از این لحاظ مهم هستند که
این آن ها هستند که محیط رشد بچه را انتخاب می کنند
اما حتی به شکلی حتی مستقیم تر
نوع بچه داری آن ها
و آنچه به بچه می آموزند، تاثیر بزرگی روی این میگذارند که
بچه ارضای استقلال، شایستگی و ارتباط را تجربه کند یا خیر
خب والدین چطور به حمایت از این نیازهای اساسی می پردازند؟
خب، خیلی قبل تر ها در دهه 80
من و وندی گرولنیک یک الگو در دل نظریه خودمختاری را شروع کردیم
که نشان می داد که چه رفتاری از سوی والدین به ارضای نیازها و شکوفایی کودکان می انجامد
و مانند دیگر جنبه های گسترده این نظریه
در این مورد به شکل کلی نگر صحبت می کنیم
اما سه چیز اساسی وجود دارد که والدین در راستای حمایت از کودکانشان انجام می دهند
اول این است که مشارکت می کنند
مشارکت کردن یعنی، زمان
منابع، مراقبت و دغدغه خود را وقف کودکان خود می کنند
می دانند که کودکشان چکار می کند
و در حین رشد کودک به او توجه می کنند
و هر زمانی که می توانند کمک ارائه می دهند
مشارکت به حمایت از حس ارتباط و اهمیت داشتن در کودک می کند
اما کار دیگری که والدین خوب انجام می دهند این است که ساختار به دست می دهند
به چارچوب بندی محیط کودکشان کمک می کنند
به شکلی که چالش ها و مسائلی
که کودک با آن مواجه می شود از لحاظ رشدی مناسب باشد
در صورت نیاز کمک و راهنمایی ارائه می دهند
و زمانی که در مهارت پیدا کردن مشکلی پیش می آید
بجای ارزیابی کردن یا کنترل کردن، بازخوردهای آگاهی بخش ارائه می دهند
با اینحال مهمترین چیز در نظریه خودمختاری
این است که والدین همچنین از استقلال حمایت می کنند
دیدگاه بچه را درک می کنند
به نقطه نظر بچه به مسائل مختلف گوش می دهند و در جایی که می توانند
به کودک انتخاب هایی در مورد چگونگی انجام کارها پیشنهاد می دهند
و از ابتکار کودک حمایت می کنند
و وقتی که باید از بچه چیزی را بخواهند
منطقی معنادار برای آن ارائه می دهند
و در محدودیت هایی که میگذارند همدلی می کنند
این سه چیز که حمایت از استقلال، ساختاربندی و مشارکت است
در بسیاری از مطالعات ثابت شده است که خیلی
در بهزیستی و ارضای نیازهای روانی کودکان حائز اهمیت است
در ابتدا ما این را با برخی مطالعات مصاحبه ای با والدین اثبات کردیم
من و وندی گرولنیک با والدین در خانه هایشان مصاحبه کردیم
با مادرها و پدرها به شکل جدا در مورد چگونگی
انگیزه دادن به بچه هایشان برای مدرسه
یا انگیزه دادن به آن ها برای انجام کار خانه، مصاحبه کردیم
ما دریافتیم که در خانواده هایی که در آن ها والدین حمایت بیشتری از استقلال داشتند
تامین ساختار می کردند
و تامین مشارکت می کردند
کودکانشان به گفته معلم هایشان در مدرسه بهتر وقف پیدا می کردند
به گفته خودشان و معلمانشان در مدرسه خود انگیزی بیشتری داشتند
و در واقع نمرات و امتیازات بالاتری در امتحانات آوردند
در حقیقت فرا تحلیل ها امروزه
از آن فرضیات ابتدایی که من و وندی گرولنیک انجام دادیم به شدت حمایت می کند
اخیرا یک فرا تحلیل از سوی واسکز و همکاران
36 تحقیق را خلاصه کرده و نشان داد که در طول سال های مدرسه
وقتی که والدین بیشتر از استقلال حمایت می کنند
بچه ها با استقلال بیشتری انگیزه دارند تا فعالیت های مدرسه را انجام دهند
بیشتر به مدرسه تعهد دارند
در کارهای درسی خود بهتر عمل می کنند
و مهمتر از همه سلامت روان و بهزیستی بالاتری از خود نشان می دهند
این روند به واقع از زمان طفولیت شروع می شود
وندی گرولنیک و همکارانش اینجا در دانشگاه روچستر
تقریبا سی سال پیش روی نوزادان تحقیق کردند
و دیدند که والدینی که بیشتر از استقلال حمایت می کردند
یا بیشتر بازخورد داشتند
و نسبت به ابتکارهای کودکان خود حتی در زمان نوزادی حمایت بیشتری داشتند
بچه هایی داشتند که بیشتر نسبت به اکتشاف علاقه داشتند
کنجکاوی بیشتری داشتند و بیشتر به بازی های مستقلانه ادامه می دادند
این نتیجه در آزمایشگاه های دیگر نیز دیده شده است
مطالعات دیگر این را نشان داده اند
در اینجا می خواهم خاصه به تحقیق بینمن و همکاران ارجاع دهم
آن ها به واقع نشان دادند که وقتی که
والدین در سه سال ابتدای زندگی از استقلال حمایت می کنند
بچه ها به شکلی سالم تر رشد پیدا می کنند
خاصه کارکردهای اجرایی رشد یافته تری را از خود نشان دادند
توانایی های بیشتری در شکرگذاری تعویقی، جهت دهی به توجه نشان دادند
و از رفتارهای دفعتی زیادی اجتناب کردند
و این به شکل طولی به عنوان تابعی از حمایت بالاتر از استقلال خود را نشان می دهد
به عبارت دیگر، وقتی که والدین حمایت بیشتری از استقلال دارند
به کودکانشان کمک می کنند تا ظرفیت خود نظم دهی را بسازند
و این ظرفیت کارکردهای اجرایی، دستاورد ها و وقف دهی آینده در مدرسه را پیشبینی می کند
حتی در حوزه رفتار اجتماعی
از قرار معلوم حمایت از استقلال از سوی والدین خیلی اهمیت دارد
مطالعات طولی از سوی جورج می کستنر و همکارانش در کانادا
نشان می دهد که در کودکانی که حمایت از استقلالشان از سوی والدین ارزیابی شده است
این موضوع بهزیستی و وقف دهی در سه سال آینده را پیشبینی کرده است
در واقع، وقتی که والدین کنترل کنندگی کمتری دارند
جورج می و همکارانش نشان داده اند که
کودکانشان در طول زمان نسبت به همتایانشان خشونت کمتری دارند
به تبع حمایت از استقلال بیشتر در حین رشدشان، از لحاظ اجتماعی نزاکت بیشتری پیدا می کنند
من هم مثل همکارانم در نظریه خودمختاری روی نوجوانان هم مطالعات زیادی انجام داده ام
و این موضوع همچنان در سال های نوجوانی نیز صادق است
در طول سال های نوجوانی وقتی والدین حمایت بیشتری از استقلال دارند
نوجوانانشان به احتمال بیشتری برای کمک و راهنمایی به آن ها رجوع می کنند
به احتمال بیشتری ارزش های والدین خود را درونی سازی می کنند
به احتمال بیشتری در مدرسه وقف پیدا کرده و به دستاورد می رسند
و بالعکس وقتی که والدین از استقلال حمایت نمی کنند
وقتی که کنترل گر هستند
می بینیم که کودکان به احتمال بیشتری رفتارهای بد نشان می دهند
و به برای نصیحت و راهنمایی و ایده گرفتن به همتاهای خودشان تکیه می کنند
و به شکل کلی تر در ارتباط خود با والدینشان مشکل بیشتری دارند
بنابراین نوعی حمایت از استقلال
مخصوصا وقتی که با درجات بالای ساختاربندی
و درجات بالایی از مشارکت والدین ترکیب می شود
مواد خیلی مهمی برای کمک به شکوفایی کودک است
و این را می توانیم در فرهنگ های گوناگون
و به واقع در انواع والدین ببینیم
و این ممکن است باعث شود به این فکر کنیم که
اگر حمایت از استقلال انقدر برای بچه ها مفید است
چرا انقدر والدین زیادی کنترل گر هستند؟
منظورم این است که من از تجربه کار با والدین بسیار می دانم
که هیچکس صبح از خواب بیدار نمیشود و نمی گوید که
خدایا چطور می تونم کاری کنم که بچه ام کمتر شکوفا بشه؟
یا اینکه: «چطور میتونم زندگی بچه ام رو عذاب آور تر کنم؟»
بنابراین باید وقتی که به این فکر می کنیم که چرا والدین کنترل گر می شوند
باید به درون ساز و کار آن ها نگاه کنیم
و با چرایی رسیدن آن ها به این مرحله همذات پنداری کنیم
یکی از دلایل اساسی که در مورد کنترل والدین دیده ایم
در اصل انتقال میان نسلی بوده است
اگر والدین آن ها کنترل گر یا قضاوت گر بوده باشند
آن ها معمولا به این موضوع به عنوان تجربه ای منفی نگاه می کنند
آن ها بهزیستی کمتری را در نتیجه کنترل گر بودن والدینشان گزارش دادند
با اینحال افرادی که والدین کنترل گر داشته اند معمولا این را به کودکان خود منتقل می کنند
در ارتباط با کودکان خودشان از همان روش ها استفاده می کنند
گرچه خودشان از این کار والدین خود ابراز انزجار می کنند
متاسفانه با تکرار این نوع رفتار
همچنین نتیجه ای که خود به آن گرفتار شده اند را نیز تکرار می کنند
یک چیز دیگری که باعث می شود والدین کنترل گر شوند هم
فشاری است که برای گرفتن بهترین نتیجه از فرزندانشان بر روی آن هاست
و می توان این را به عنوان انگیزه ای با نیت خیر دید
والدین ممکن است فشار و خودخواهی احساس کنند
نسبت به آینده فرزندانشان نگران باشند
و این می تواند به این بیانجامد که کنترل گر تر باشند و از فرزندانشان توقع زیادی داشته باشند
برای مثال گرولنیک آزمایشی بر اساس نظریه خودمختاری صورت داده است
که در آن تنها به درک مادران از خطرات محیطی پرداخته شده است
و مادرانی که محیط را به شکل تهدیدکننده تر دیدند
یا آینده فرزندان خود را بالقوه ناایمن تر دیدند
در فعالیتی آزمایشگاهی که در برگیرنده ظرفیت های
شناختی بود نسبت به فرزندان خود کنترل گر تر بودند
و البته جالب است که این کنترل گری به این انجامید که کودکان به خوبی کمتری عمل کنند
ما اینطور فشارهای روانی را در فرهنگ های بسیاری می بینیم
یک پارادایم مشهوری در مورد والدینی که فشار می آورند به نام ببرمادر وجود دارد
این پارادایم از سوی امی چوا و کتاب پرفروشش با همین نام معروف شد
او رویکرد ببرمادری خود را برای تولید بچه ای با دستاوردهای بالا توضیح داد
و البته بسیاری از افراد این را به عنوان الگویی بالقوه برای بچه داری پیگیری کردند
با این تصور که این روش ممکن است کودکانی موفق به دست بدهد
من تنها می خواهم نقطه نظر نظریه خودمختاری را به آن اضافه کنم
از این نقطه نظر، شواهد اخیر
کارآمدی رویکرد ببرمادری را با شک و شبه های زیادی مواجه می کند
مطالعه گسترده ای از سوی کیم و همکارانش پیش از همه به این نتیجه رسید که
اغلب والدین آسیایی-آمریکایی از رویکرد ببرمادری استفاده نمی کنند
در واقع معمولا بیشتر حمایت گر هستند و بعلاوه
رویکرد ببرمادری به معنای فشار آوردن به فرزندان برای به شکل خاصی بودن است
یا توقع استانداردهای خیلی بالا به شکل خودخواهانه از آن ها
در واقع احتمالش می رود که نتیجه معکوس بدهد
بهترین برآیند های عملکردی
بهترین برآیندهای دستاوردی
از سوی ببروالدها نشان داده نشده اند
بلکه از سوی والدینی که از استقلال حمایت می کردند، نشان داده شدند
خب، یک چیز دیگر هم در مورد والدین بگویم
چون از آنجایی که خودم هم پدر هستم می دانم که
گاهی حمایت از استقلال دشوار است
چون فرزندان این کار را مشکل می کنند
خودشان به دنبال کنترل شدن هستند
بنابراین وقتی که کودکان بد رفتاری می کنند
یکجورایی پاسخ سریع اکثر والدین این است که بیشتر کنترل کننده شوند
البته، متاسفانه، تحقیقات این را نشان می دهند که
دقیقا در همین لحظات است که باید موفق شوید
کمی نقطه نظر فرزندتان را درک کنید
کمی همذات پنداری را وارد شرایط کنید
و بعد به شکلی حمایت گر
و نه کنترل کننده و سخت گیرانه، محدودیت گذاری کنید
این کار آسان نیست اما
مسلما، وقتی این کار را می کنید
به برآیندهای بهتری می رسید
والدین کنترل کننده در شرایط بد
معمولا چرخه سرکشی و بدرفتاری را عمیق تر می کنند
بنابراین، به اشکالی می دانیم که بچه داری آسان نیست
اما والدین موثر حمایت از استقلال را تامین می کنند
ساختاربندی و مشارکت را تامین می کنند
و شواهد تجربی بسیاری در بطن منابع مطالعاتی نظریه خودمختاری وجود دارد
که نشان می دهند که چرا این موارد با شکوفایی بیشتر فرزندان در ارتباط است