انگیزش و استقلال در روان‌درمانی، مشاوره و تغییر رفتاری
نظریه خودمختاری در حوزه های بسیاری به کار گرفته می شود
اما احتمالا حوزه ای که به عنوان روانشناس بالینی بیشترین علاقه را به آن دارم
حوزه روان‌درمانی است
اکثر شما احتمالا می دانید روان درمانی چیست
کلمه روان به معنای روح است
و درمان به معنای سلامت بخشی است
بنابراین در واقع کار روان درمانی، سلامت بخشی به روح است
و در طول دوران ها
روش های بسیار متفاوتی در این راستا به کار گرفته شده است
امروزه متخصصان روانشناسی
مددکاران اجتماعی، پرستاران، حرفه درمانگران، پزشکان
مربیان و دیگر متخصصان
به اشکال مختلف به روان درمانی می پردازند
فرانک، همیشه روان درمانی را به عنوان فعالیتی تعریف می کرد
که در آن فردی با یک متخصص مشورت می کند
با کسی که نظریه ای را دنبال می کند
تا مسیری برای بهبودی پیدا کند
و ما این تعریف را دوست داریم
و نظریه خودمختاری ایده هایی
در مورد آنچه مسیری به سمت بهبودی را به دست می دهد، دارد
در میان تمامی مسائل محوری در روان درمانی، مسئله انگیزه قرار دارد
چون برخلاف برخی از انواع درمان پزشکی
برای اینکه بتوانید از روان درمانی بهره ببرید، باید در آن مشارکت کنید
اگر قرار بر پایداری و ادامه مسیر باشد، بیمار باید فعالانه پذیرای روند تغییر رفتاری باشد
با اینحال انگیزش در روان درمانی همیشه راست و مستقیم نیست
افراد به دیدار مشاوران می آیند و
احساسات متناقض زیادی در مورد مشکلاتی که ممکن است داشته باشند، دارند
احساسات متناقضی در مورد حرفهایی که ممکن است مجبور باشند بزنند، دارند
معمولا حتی به روشنی نمی دانند که به چه اهدافی ممکن است برسند
ما در روش های روان درمانی با نرخ فرسایش یا صرف نظر از
ادامه درمان بالا، شاهد این مسئله به عنوان مشکلی معمول هستیم
نظریه خودمختاری حرف های زیادی در رابطه با روان درمانی دارد
چون پیش از همه نظریه ای انگیزشی است
و در میان فرضیات این نظریه در ارتباط با روان درمانی، شماره یک این است که
استقلال نسبی بیمار در مشارکت در روان درمانی
در رسیدن به برآیندهای درمانی حائز اهمیت است
و مخصوصا در حفظ برآیندها پس از اتمام درمان، اهمیت دارد
و دومین فرض بنیادین نظریه خودمختاری این است که
در میان انواع وجوه درمان
چه درمان رفتاری شناختی انجام دهید، چه درمان روان پویشی انجام دهید
یا حتی تنها برای بیماری های روانی دارو تجویز کنید
تغییر رفتار و مشارکت بیمار با حمایت از استقلال از سوی درمان گر بهبود می یابد
حمایت از استقلال از طریق دو ابزار به بهزیستی در روان درمانی کمک می کند
هم از طریق ارضای مستقیم نیازهای روانی اساسی در رابطه درمانی
و همچنین از طریق حمایت از درونی سازی تغییری
که قرار است از طریق خود درمان حاصل شود
تحقیقاتی در راستای نشان دادن اهمیت این موضوع صورت گرفته است
به یکی از آن ها که من به همراه الن زلدمن و دکتر فیسلا انجام دادم، اشاره می کنم
این تحقیق در کلینیک متادون در روچستر نیویورک انجام شد
در اینجا به بررسی بیمارانی که معتاد به افیون بودند پرداختیم
درمان این گروه جمعیتی در کلینیک دشوار است
بیماران باید هر روز به کلینیک می رفتند و آزمایش ادرار می دادند
و آزمایش می شدند که ببینند باید به جلسات مختلف بروند یا خیر
و ما به مدت شش ماه این بیماران را دنبال کردیم
و اولین چیزی که مشاهده کردیم این بود که حمایت از استقلال از سوی مشاورانشان
آنطور که در آزمایش ادرار مشخص شد با لغزش های کمتری به سمت مصرف دوباره در ارتباط بود
به عبارت دیگر به احتمال کمتری به سمت عادات افیونی بر می گشتند
به حضور بهتر در جلسات انجامید
و درمان گرانشان هم اذعان کردند که برای شش ماه درمان، پیشرفت بیشتری داشته اند
و بعلاوه وقتی که به انگیزه خود بیماران نگاه کردیم
به واقع افرادی با انگیزه درونی بودند که
که احتمال این می رفت که برآیندی مثبت از خود نشان دهند
و به بیشترین احتمال به نظر می رسید که قرار است در این درمان خیلی سخت موفق شوند
اجازه دهید یک مثال تجربی دیگر در مورد اهمیت حمایت از استقلال در درمان بزنم
این مثال از تحقیقی از سوی زوروف و همکارانش در دانشگاه مک گیل است
که اولین آن ها در سال 2007 منتشر شد
آن ها به بررسی درمان های افسردگی پرداختند
و به مقایسه درمان هایی که بر اساس درمان رفتاری شناختی
درمان بیناشخصی و یک نوع درمان سوم که درمان روان دارویی با مدیریت کلینیکی
یا به عبارت دیگر درمان افسردگی با داروهای ضد افسردگی بود، پرداختند
با بررسی هر سه این نوع درمان ها در یک برنامه 16 هفته ای
دریافتند که هر سه این درمان ها جواب داده اند
اما همچنین به میزان حمایت از استقلال درمان گرها در هر کدام از این سه رویکرد نگاه کردند
و مشخص شد که سبک های درمان همراه با حمایت از استقلال
خیلی پیش بینی کننده برآیند درمان بودند
اگر یک تراپیست حمایت گر از استقلال داشتید
به روشی که درمان صورت می گرفت
دوبرابر میانگین شانس موفقیت داشتید
چهار برابر شانس بیشتری نسبت به افرادی داشتید که با تراپیست های کنترل گر کار می کردند
و مشخص شد که انگیزه مستقل
در پیش بینی برآیند درمان اهمیت بیشتری نسبت به رابطه میان درمان گر و بیمار داشت
بنابراین می بینیم که اهمیتی ندارد از چه روشی استفاده می کنید
چه درمان رفتاری، بیناشخصی، روان پویشی یا دارویی را استفاده کنید
وقتی که از استقلال بیمار خود حمایت می کنید
شانس بیشتری برای حفظ تعهد آن ها به درمان دارید
و به احتمال بیشتری نفعی که از درمان می برند را حفظ خواهند کرد
حالا، خودم به عنوان یک روان درمانگر
می توانم بگویم که به دست دادن محیطی حمایت گر از نیازها همیشه آسان نیست
اما وقتی این کار را می کنیم در واقع فضایی ایمن برای بیمار خود می سازیم
وقتی که از استقلال آن ها حمایت می کنیم
قضاوت نمی کنیم
و به آن ها در درک راهنما و ساختار درمان کمک می کنیم
در این صورت وقتی که در جلسه روان درمانی هستند، می توانند احساس امنیت کنند
به شکلی اصیل می توانند روی وجوه زندگی خود تفکر کنند
می توانند ایده های جدید در مورد تغییر را در خود ادغام کنند
و می توانند در رابطه با تجربه کردن در این مسیر تغییر احساس امنیت کنند
احساس قدرت بیشتر و حس داشتن حق انتخاب کنند
و تمامی این موارد می توانند با برآیندهای بهتر و پایدار ارتباط داده شوند