WEBVTT

00:00:00.341 --> 00:00:04.000
دانشگاه واشینگتن
تخصص صحبت در جمع با مت مکگریتی

00:00:04.025 --> 00:00:06.492
به عنوان گوینده چه کاری میتونیم
انجام بدیم تا رمزگشایی کردن

00:00:06.517 --> 00:00:08.580
سخنرانیمون براشون راحت تر بشه؟

00:00:08.580 --> 00:00:12.419
خب طبق چیزی که حالا درباره چگونگی
پردازش سخنرانی میدونیم،

00:00:12.444 --> 00:00:13.990
جواب کاملا سر راست هست.

00:00:13.990 --> 00:00:15.670
لازمه سرنخ ارائه بدیم.

00:00:15.670 --> 00:00:16.870
خب توی این ویدئو،

00:00:16.870 --> 00:00:20.070
قراره درباره دوتا سرنخ خیلی مهم که به
شنونده ها کمک میکنن صحبت کنیم.

00:00:20.070 --> 00:00:21.369
محتوا و الگوی ریتمی.

00:00:21.491 --> 00:00:24.935
محتوا

00:00:25.157 --> 00:00:28.130
محتوا، چرا محتوا اینقدر مهمه؟

00:00:28.130 --> 00:00:30.100
خب همونطور که دیدیم، مغزتون،

00:00:30.100 --> 00:00:34.140
به عنوان یه شنونده، سعی میکنه تمام
گستره های ممکن کلمات و معنی ها رو واسه

00:00:34.140 --> 00:00:38.380
اینکه محتوای جدید رو آسون تر
و سریع تر پردازش کنه، معدود کنه.

00:00:38.380 --> 00:00:40.360
مغزهای ما توی این روش خیلی کارآمد هستن.

00:00:40.360 --> 00:00:43.360
ولی وقتی زمینه گم بشه،
ذهنتون ممکنه کُند بشه.

00:00:43.360 --> 00:00:47.970
خصوصا وقتی با کلمات غیرمنتظره
یا ایده های مختلف مواجه میشه.

00:00:47.970 --> 00:00:52.060
پس توی صحبت در جمع، میخوایم به
شنونده ها سرنخ های زمینه ای بدیم.

00:00:52.060 --> 00:00:53.350
دارم درباره چی حرف میزنم؟

00:00:53.350 --> 00:00:54.650
چرا دارم دربارش حرف میزنم؟

00:00:54.650 --> 00:00:56.990
و بعد قراره درباره چی حرف بزنم؟

00:00:56.990 --> 00:00:59.430
مرور اجمالی نکات کلیدی،
ارائه تغییر و تجدید نظرها،

00:00:59.430 --> 00:01:02.000
همه این چیزا واسه صحبت کردن مهم هستن.

00:01:02.000 --> 00:01:05.230
اونا مکررآ زمینه رو تقویت میکنن.

00:01:05.230 --> 00:01:08.470
توی نوشتن، اگه گیج بشید همیشه
میتونید چند صفحه ای به عقب برگردید.

00:01:08.470 --> 00:01:11.656
ولی وقتی به طور زنده داری به یه گوینده
گوش میدی این کار یه گزینه نیست.

00:01:11.803 --> 00:01:14.787
الگوی ریتمی

00:01:14.905 --> 00:01:20.445
الگوی ریتمی، صدای زبان سرنخ های
حیاتی واسه توضیح، ارائه میده.

00:01:20.445 --> 00:01:23.090
الگوی ریتمی، خصیصه های متنوعی
از سخنرانی به وجود میاره.

00:01:23.090 --> 00:01:27.050
چیزهایی مثل گام صدا، آهنگ،
وقفه ها، فشارها و غیره.

00:01:27.050 --> 00:01:31.260
این شاخص های عروضی یه جریان مداوم
از اشاره ها واسه یه شنونده ارائه میدن

00:01:31.260 --> 00:01:34.180
درباره اینکه چطور به طور
موثر زبان رو پردازش کنه.

00:01:34.180 --> 00:01:37.510
به عنوان مثال، ما فقط یه
رشته ازکلمات نمیشنویم.

00:01:37.510 --> 00:01:40.140
به عنوان یه شنونده، اونها رو به
بخش های کاربردی تفکیک میکنیم.

00:01:40.140 --> 00:01:42.930
پس این با اون متفاوته.

00:01:42.930 --> 00:01:45.920
وقتی تشخیص ایده ها و جملات از همدیگه سخته،

00:01:45.920 --> 00:01:48.580
صحبت کردن از گوش دادن چالش برانگیز تره.

00:01:48.580 --> 00:01:50.540
خب نگاهی به این شکل امواج بندازید.

00:01:50.540 --> 00:01:53.850
میتونید ببینید که گام های
صدا و وقفه ها رخ میدن.

00:01:53.850 --> 00:01:56.183
اوکی به گام های صدا و وقفه ها
توی این جمله نگاه کنید.

00:01:56.937 --> 00:02:01.040
من پایان فیلم رو دوست نداشتم،
ولی تو چی فکر میکردی؟

00:02:01.040 --> 00:02:04.250
خیلی اوج ها و پایین هایی وجود
دارن که زبان رو تفکیک میکنن،

00:02:04.250 --> 00:02:07.390
تغییر تلفظ هایی وجود داره که
یه سوال رو نشونه گذاری میکنه.

00:02:07.390 --> 00:02:09.760
حالا ببینید یه صدای یکنواخت چه شکلیه.

00:02:09.760 --> 00:02:12.630
من پایان فیلم رو دوست نداشتم،
ولی تو چی فکر میکنی؟

00:02:12.630 --> 00:02:14.040
اوکی، تنوع زیادی نداره.

00:02:16.150 --> 00:02:17.810
یه جورایی واقعا اینجا روش پا فشاری کردیم.

00:02:17.810 --> 00:02:20.200
مردم به گوینده های یکنواخت
به عنوان حوصله سربر فکر میکنن.

00:02:20.200 --> 00:02:24.370
خب اینجور صحبت ها بیشتر از فقط حوصله
سربر هستن، پردازششون هم سختتره.

00:02:24.370 --> 00:02:26.480
پردازش سخنرانی های یکنواخت سختتره.

00:02:26.480 --> 00:02:30.730
الان داریم اینجا درباره میلی ثانیه ها حرف
میزنیم، ولی گوش دادن به یه گوینده یکنواخت

00:02:30.730 --> 00:02:33.920
نیازمند اینه که سخت تر کار کنید
تا سردر بیارید که منظور طرف چیه.

00:02:33.920 --> 00:02:37.810
خیلی سریع حرف زدن، شنونده در تلاش
واسه پردازش همه چیزهایی که میگید

00:02:37.810 --> 00:02:39.120
داره اضافه بار شناختی میگیره.

00:02:39.120 --> 00:02:42.330
به علاوه سرنخ های عروضی
احتمالا اون اندازه قوی نیستن.

00:02:42.330 --> 00:02:43.950
جملات در هم پیچیده طولانی، خب

00:02:43.950 --> 00:02:47.240
شنونده تلاش میکنه تا سردربیاره
که منظورتون دقیقا چیه.

00:02:47.240 --> 00:02:51.300
ولی باید خیلی صبر کنن تا به اون
کلمه خیلی مناسب برسید.

00:02:51.300 --> 00:02:54.400
بیشتر چیزی که بهش میگیم ارائه خوب،
فقط اون ارائه ای هست که

00:02:54.400 --> 00:02:56.560
پردازشش واسه شنونده آسونه.

00:02:56.560 --> 00:03:00.220
منظورم اینه که قطعآ چیزای دیگه ای هم
هست که به ارائه خوب منجر میشه.

00:03:00.220 --> 00:03:04.320
ولی یه دلیل داره که صدای یکنواخت بده،
یه دلیلی داره که وقفه های زیاد یا وقفه توی

00:03:04.320 --> 00:03:09.010
جای اشتباه بد به نظر میرسه،
و این صرفا یه دلیل هنرمندانه نیست.

00:03:09.010 --> 00:03:13.930
به عنوان گوینده، ما توی رسانه صدا فعالیت
میکنیم، باید تلاش کنیم تا به روشی

00:03:13.930 --> 00:03:17.080
حرف بزنیم که درکش واسه
شنونده آسون و دلچسب باشه.

00:03:17.080 --> 00:03:18.696
ارائه دادن سرنخ های زمینه ای

00:03:18.696 --> 00:03:23.478
و عروضی خوب به نظر میرسه چون
این چیزیه که شنونده زبان نیاز داره.

00:03:23.478 --> 00:03:33.880
خلاصه درس: 1. شنونده ها به سرنخ ها نیاز دارن تا به سادگی و با سرعت صحبت رو رمزگشایی کن، 2. سرنخ های محتوایی، اطلاعات موقعیتی ارائه میدن، 3. سرنخ های عروضی (گام صدا، آهنگ و...) اطلاعات سمعی ارائه میدن.