دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت در جمع با مت مکگریتی
به عنوان گوینده چه کاری میتونیم انجام بدیم تا رمزگشایی کردن
سخنرانیمون براشون راحت تر بشه؟
خب طبق چیزی که حالا درباره چگونگی پردازش سخنرانی میدونیم،
جواب کاملا سر راست هست.
لازمه سرنخ ارائه بدیم.
خب توی این ویدئو،
قراره درباره دوتا سرنخ خیلی مهم که به شنونده ها کمک میکنن صحبت کنیم.
محتوا و الگوی ریتمی.
محتوا
محتوا، چرا محتوا اینقدر مهمه؟
خب همونطور که دیدیم، مغزتون،
به عنوان یه شنونده، سعی میکنه تمام گستره های ممکن کلمات و معنی ها رو واسه
اینکه محتوای جدید رو آسون تر و سریع تر پردازش کنه، معدود کنه.
مغزهای ما توی این روش خیلی کارآمد هستن.
ولی وقتی زمینه گم بشه، ذهنتون ممکنه کُند بشه.
خصوصا وقتی با کلمات غیرمنتظره یا ایده های مختلف مواجه میشه.
پس توی صحبت در جمع، میخوایم به شنونده ها سرنخ های زمینه ای بدیم.
دارم درباره چی حرف میزنم؟
چرا دارم دربارش حرف میزنم؟
و بعد قراره درباره چی حرف بزنم؟
مرور اجمالی نکات کلیدی، ارائه تغییر و تجدید نظرها،
همه این چیزا واسه صحبت کردن مهم هستن.
اونا مکررآ زمینه رو تقویت میکنن.
توی نوشتن، اگه گیج بشید همیشه میتونید چند صفحه ای به عقب برگردید.
ولی وقتی به طور زنده داری به یه گوینده گوش میدی این کار یه گزینه نیست.
الگوی ریتمی
الگوی ریتمی، صدای زبان سرنخ های حیاتی واسه توضیح، ارائه میده.
الگوی ریتمی، خصیصه های متنوعی از سخنرانی به وجود میاره.
چیزهایی مثل گام صدا، آهنگ، وقفه ها، فشارها و غیره.
این شاخص های عروضی یه جریان مداوم از اشاره ها واسه یه شنونده ارائه میدن
درباره اینکه چطور به طور موثر زبان رو پردازش کنه.
به عنوان مثال، ما فقط یه رشته ازکلمات نمیشنویم.
به عنوان یه شنونده، اونها رو به بخش های کاربردی تفکیک میکنیم.
پس این با اون متفاوته.
وقتی تشخیص ایده ها و جملات از همدیگه سخته،
صحبت کردن از گوش دادن چالش برانگیز تره.
خب نگاهی به این شکل امواج بندازید.
میتونید ببینید که گام های صدا و وقفه ها رخ میدن.
اوکی به گام های صدا و وقفه ها توی این جمله نگاه کنید.
من پایان فیلم رو دوست نداشتم، ولی تو چی فکر میکردی؟
خیلی اوج ها و پایین هایی وجود دارن که زبان رو تفکیک میکنن،
تغییر تلفظ هایی وجود داره که یه سوال رو نشونه گذاری میکنه.
حالا ببینید یه صدای یکنواخت چه شکلیه.
من پایان فیلم رو دوست نداشتم، ولی تو چی فکر میکنی؟
اوکی، تنوع زیادی نداره.
یه جورایی واقعا اینجا روش پا فشاری کردیم.
مردم به گوینده های یکنواخت به عنوان حوصله سربر فکر میکنن.
خب اینجور صحبت ها بیشتر از فقط حوصله سربر هستن، پردازششون هم سختتره.
پردازش سخنرانی های یکنواخت سختتره.
الان داریم اینجا درباره میلی ثانیه ها حرف میزنیم، ولی گوش دادن به یه گوینده یکنواخت
نیازمند اینه که سخت تر کار کنید تا سردر بیارید که منظور طرف چیه.
خیلی سریع حرف زدن، شنونده در تلاش واسه پردازش همه چیزهایی که میگید
داره اضافه بار شناختی میگیره.
به علاوه سرنخ های عروضی احتمالا اون اندازه قوی نیستن.
جملات در هم پیچیده طولانی، خب
شنونده تلاش میکنه تا سردربیاره که منظورتون دقیقا چیه.
ولی باید خیلی صبر کنن تا به اون کلمه خیلی مناسب برسید.
بیشتر چیزی که بهش میگیم ارائه خوب، فقط اون ارائه ای هست که
پردازشش واسه شنونده آسونه.
منظورم اینه که قطعآ چیزای دیگه ای هم هست که به ارائه خوب منجر میشه.
ولی یه دلیل داره که صدای یکنواخت بده، یه دلیلی داره که وقفه های زیاد یا وقفه توی
جای اشتباه بد به نظر میرسه، و این صرفا یه دلیل هنرمندانه نیست.
به عنوان گوینده، ما توی رسانه صدا فعالیت میکنیم، باید تلاش کنیم تا به روشی
حرف بزنیم که درکش واسه شنونده آسون و دلچسب باشه.
ارائه دادن سرنخ های زمینه ای
و عروضی خوب به نظر میرسه چون این چیزیه که شنونده زبان نیاز داره.
خلاصه درس: 1. شنونده ها به سرنخ ها نیاز دارن تا به سادگی و با سرعت صحبت رو رمزگشایی کن، 2. سرنخ های محتوایی، اطلاعات موقعیتی ارائه میدن، 3. سرنخ های عروضی (گام صدا، آهنگ و...) اطلاعات سمعی ارائه میدن.