دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی
جابه جایی ها توی یه سخنرانی کوتاه عالین، و
توی سخنرانی های طولانی تر خیلی مهم هستن.
این ویدئو قراره درباره اینکه چطور جابه جایی های واضح انجام بدیم صحبت کنه.
خب عملکردهای جا به جایی چی هستن؟
خب اولآ، جا به جایی، روشنی هر نکته رو اثبات میکنه.
یادتون باشه که هر نکته کار مرتبط ولی جداگانه ای واسه موضوعتون انجام میده و
یه جا به جایی میتونه اون روشنی رو تقویت کنه.
دومآ، جابه جایی ها به مخاطب کمک میکنن تا بدونن که کجا قرار دارید.
خب پیش نمایی یه نقشه واسه مخاطب در شروع سخنرانی طرح میکنه،
و جا به جایی ها، یه جورایی روی اون مسیر نشونه اختصاصی میذارن،
جایی که توی سخنرانی توش قرار دارید رو برجسته میکنن.
پس اگه گفتید قراره درباره 5 تا برنامه کتابخونه ای جدید حرف بزنید، و
اینجا بهتون گفتن، دارید درباره نکته شماره چهار حرف میزنید،
میدونن کجا هستید و اینکه خیلی زود قراره تمومش کنید.
و درنهایت، جابه جایی ها به مخاطب یه استراحت کوتاه میدن، باهاشون خوب باش.
خب در فواصل معین توی یه سخنرانی، میخوام که قیافه احمقانم رو واسه یه مدت خفه کنم و
به افراد یکم وقت بدم، حداقل، میخوام زمان کافی توی یه جا به جایی متضمن بشم
که کسی شاید بتونه توی صندلیش جا به جا بشه، یکمی بیدار بشه،
شاید یه بخش جدید توی یادداشت هاش شروع کنه، یه جا به جایی اونجا واسم جواب میده.
باید بگم که یه جابه جایی معمولا بیشتر اجراست تا اینکه محتوا باشه.
دوست دارم حرکت فیزیکی به مخاطب کمک کنه تا جابه جایی رو درک کنه،
من طبیعتآ روی جابه جایی هام قدم میزنم.
لازم نیست حتما یه قدم بزرگ باشه، ولی فقط یکم استراحت جسمی و سمعی
مابین قطعه های اصلی از معارفتون، میتونه بر اساس پویایی جسمی یا
توجه فضاتون سطحش رو بالا ببره یا پایین بیاره.
حتی فقط یه قدم کوچولوی کوتاه هم احتمالا واسه نشون دادن، هی،
اون نکته رو تموم کردم، دارم میرم سراغ این یکی، کافیه.
این فقط یه راه واسه فکر کردن به اینکه چطور از همه وسایل و بدنتون واسه
منتقل کردن اطلاعات سخنرانی، استفاده کنید.
بذارید بهتون یه مثال نشون بدم، واقعا کوتاهه.
میخوام یه جابه جایی توی سخنرانی کلیدی 5 تا 6 دقیقه ایم درباره شغلم به عنوان
استاد سخنرانی، بهتون نشون بدم.
خب همونطور که میتونید ببینید، دارم بین نکته اول و نکته دومم جا به جا میشم، پس
این جا به جایی هست.
خب من تدریس دوره لیسانس و فارغ التحصیلی انجام میدم، این بخش بزرگی از کارمه،
ولی حالا همچنین یه زمان منصفانه کار اداری هم انجام میدم، و
بذارید دربارش حرف بزنم.
همین بود، اون چند ثانیه، جا به جایی بود.
بیشتر جا به جایی های من معمولا فقط منم که نکته کلیدی رو مجدد بیان میکنم، راه میرم و
بعد نکته کلیدی بعدی رو بیان میکنم.
همونطور که گفتم، بیشتر اجرا هستن تا محتوا.
حالا توی یه معارفه طولانی، جا به جایی های کوچیک و بزرگ درج میکنم.
اگه به این نطق افلاطون دقت کنیم، یه نطق خیلی طولانی تره، 75 دقیقه یا بیشتر،
ولی وقتی از یه قطعه بزرگ به یه قطعه بزرگ دیگه جا به جا میشم،
همون وقتیه که مکث میکنم، یا از مخاطبا میخوام سوال بپرسن،
یه استراحت بزرگتر داشته باشید قبل از اینکه توی یه قطعه بزرگ دیگه شیرجه بزنیم.
چیز مهم اینجا اینه که جابه جایی های من یا مال شما به افراد کمک میکنه
تا بدونن که کجا قرار دارید.
این با شفافیت کمک میکنه.
اگه بدونن دارم روی چه نکته ای کار میکنم، میتونن بحثم رو بهتر درک کنن.
اگه فکر کنن به نکته اولی برگشتم، ولی
درواقع اینجا روی نکته سوم هستم، گیج میشن، پس
وقتی هدف شفافیته، جابه جایی کمک میکنن.
خلاصه درس: 1.جا به جایی های خوب: *اثبات روشنی هر نکته، *به مخاطب کمک میکنه که بدونه کجا هستید، *به مخاطب یه استراحت کوتاه میده. 2.خیلی از جابه جایی های اجرایی و محتوایی هستن. مخاطب باید یه جا به جایی رو بشنوه و احساس کنه.