the DAO حکایت عبرت آموز
در این ویدیو به مشکلات احتمالی در قراردادهای هوشمند
و معنای آن برای حکمرانی موثر بلاکچینی می پردازیم
بیاید با یک داستان شروع کنیم
یک استارتاپ نرم افزاری با نام Slock.it
یک قرارداد هوشمند بر بستر شبکه اتریوم طراحی کرد
توسعه دهندگانش آن را the DAO نامیدند
که مخفف «سازمان غیرمتمرکز خودمختار» است
the DAO در واقع یک صندوق سرمایه گذاری غیرمتمرکز بود
توسعه دهندگانش قول دادند که این قرارداد با اراده آهنینِ کد توقف ناپذیر کار می کند
اول نوبت تامین مالی بود
کاربران می توانستند توکن های داو را
با ارسال اتر به قرارداد هوشمند داو بخرند
بعد توکن دارها می توانستند بر روی تامین مالی پروژه های مختلفی
که پیشنهاد خود را ثبت می کردند، رای بدهند
توکن داران می توانستند سهمی از مایملک داو را به دست بیاورند
هرکسی که با تصمیمات تامین مالی مخالفت می کرد می توانست باعث عملکرد انشعابی شده
و سرمایه را به یک داو بچه انتقال دهد
دسته ای از اعضای سرشناس جامعه اتریوم داوطلب شدند تا به عنوان گرداننده عمل کنند
وظیفه آن ها بررسی پیشنهادات
آزمایش کد
و رد کردن پیشنهادات کلاهبردارانه یا بزهکارانه بود
برخی از توکن دارها بر این باور بودند که گردانندگان تنها کد قراردادهای هوشمند انتخاب شده را بررسی می کنند
و هویت افراد پشت آن ها را تصدیق می کنند
دیگران بر این باور بودند که آن ها باید در راستای تقویت موفقیت داو، فعال تر باشند
خود روند رای گیری هم مشکل دار بود
و برخی گردانندگان برای رفع مشکل درخواست مهلت کردند
اما مشخص شد که اشکال مهم تری در کد داو وجود دارد
و در نهایت این به افول داو انجامد
یک مهاجم توانست با استفاده از عملکرد انشعابی در دسترس توکن دار ها، از داو سرمایه بکشد
مهاجم توانست تا در حقیقت
به شکل پی در پی بدون بروزرسانی مانده حساب موجود در داو، سرمایه بیرون بکشد
مهاجم یک سوم اتر جمع آوری شده را به یک داو بچه انتقال داد
در آن جا باید بر اساس قوانین داو، سه هفته می ماند
این پول زیادی بود
داو در نقطه اوج خود مبلغی برابر با 165 میلیون دلار جذب کرده بود
حمله تقریبا در لحظه روئیت شد
اما هیچ راهی برای متوقف کردن آن وجود نداشت
3.6 میلیون اتر در چند ساعت کشیده شد
این مقدار تقریبا یک ششم تمام اتر موجود در شبکه اتریوم در آن زمان بود
جامعه اتریوم باید تصمیم می گرفت که چگونه پاسخ دهد
می توانستند هیچ کاری نکنند و اجازه دهند مهاجم سرمایه را نگه دارد
یا اینکه می توانستند پروتکل را تغییر دهند
زمان در حال سپری شدن بود
21 روز دیگر، برگرداندن سرمایه غیر ممکن می شد
توسعه دهندگان اتریوم دو راه حل ممکن داشتند
هر دو انتخاب سختی بودند
یکی از آن ها سافت فورک بود
قرار دادن داو بچه در لیست سیاه
تا امکان خرج کردن سرمایه ها از بین بروند
راه حل دیگر هارد فورک بود
انتقال اتر سرقت شده به یک قرارداد برداشت جدید
که در آن توکن دارها بتوانند سرمایه خود را بردارند
هر دو راه حل بی سابقه بودند
سافت فورک به عنوان سانسور مبادلاتی در نظر گرفته شد
و بررسی های امنیتی نشان داد که باعث بوجود آمدن آسیب پذیری تازه ای می شود
بنابراین در واقع هارد فورک تنها راه حل بود
اما این کار به معنای این بود که بلاکچین اتریوم را می توان تغییر داد یا دستکاری کرد
و توسعه دهندگان باید اکثریت قدرت استخراج روی شبکه را متقاعد می کردند
که این نسخه تازه را نصب کنند
امید این بود که همه به این پرتکل تازه مهاجرت کنند و پروتکل قدیمی را بگذارند تا از بین برود
اما گروه های انشعابی ای وجود داشتند
افرادی بودند که بر اصل تغییر ناپذیری باور داشتند
آن ها از مهاجرت به اتریوم تازه سر باز زدند
بحث آن ها این بود که تنها بلاکچینی مشروعیت دارد که تغییر داده نشود
بنابراین بلاکچین اتریوم در سال اول وجودش به دو بخش تقسیم شد
و قدرت استخراج قابل توجهی در آنچه امروزه با نام اتریوم کلاسیک شناخته می شود باقی ماند
از این داستان چه چیزی می توانیم بیاموزیم؟
یک درس کلیدی این بود که حکمرانی موثر بلاکچینی
نیازمند ساز و کارهای برزنجیره و خارج از زنجیره است
داو محدودیت های حکمرانی برزنجیره
که تنها از سوی قوانینی که در شبکه کد نویسی شده است و قراردادهای
هوشمندی که بر روی آن اجرا میشود، مدیریت می شود را نشان داد
افراد نیز خارج از زنجیره در محل های بحثی همچون رددیت، روی عملکردش تاثیر می گذارند
برای پاسخگویی به حمله به داو ترکیبی از این تلاش ها نیاز بود
خالقان داو می گفتند که داو بر اساس قرارداد هوشمندی که بر روی بلاکچین اتریوم کدنویسی شده است عمل می کند
اما توکن دارها و گردانندگان
در مورد فعالیت های داو تصمیم گیری می کردند
خودکارسازی در داو نمی توانست جایگزین طرف انسانی حکمرانی شود
توسعه دهندگان تغییراتی را وارد پروتکل بلاکچین می کنند
تا عملکرد شبکه را بهبود بخشیده
یا مشکلات فنی را حل کنند
اما انگیزه برخی از بروزرسانی ها نه دلایل فنی که دلایل اقتصادی بوده است
مشروعیت داشتن این مداخلات
همچنان به عنوان سوالی در این جامعه مطرح است
مورد داو یکی از اولین حملات گسترده بر یک اپلیکیشن توزیع شده بود
اما آخرین آن ها نخواهد بود
شخصی از اشکالی در کد قرارداد چند امضایی parody استفاده کرده است
که در آن زمان صدها میلیون ها دلار اتر را در کیف پول های خراب مسدود کرد
بدون یک هارد فورکی دیگر، راهی برای بازگرداندن این منابع مالی نیست
و اجماع کل شبکه اتریوم برای انجام تغییر دیگری در پروتکل ضروری است
این وقایع ما را مجبور می کنند
تا حکمرانی بلاکچین را بازبینی کنیم
حکمرانی داخلی و برزنجیره کافی نیست
می توانیم قوانین خاصی را در کدم قرارداد هوشمند قرار دهیم
اما تضمینی نیست که این قوانین به شکل خواسته شده عمل کنند
و وقایع می توانند قوانین را منسوخ کنند
بنابراین به ساز و کاری نیاز است
که وقتی که ذی نفعان تصمیم بگیرند که این کار باید
صورت پذیرد، بروزرسانی شبکه بلاکچین انجام شود
هر دو جوامع بیت کوین و اتریوم
شیوه نامه هایی را ساخته‌اند که اعضا دنبال کنند
اما از آن ها انتقاد می شود که خیلی کند عمل می کنند
و اینکه به گروه کوچکی از توسعه دهندگان قدرت بالایی می دهند
که تصمیم می گیرند چه گزینه هایی را در دسترس جامعه گسترده تر قرار دهند
همچنین مسئله قانونگذاری خارجی نیز مطرح است
حمله به داو توجه قانونگذاران و وکلا را جلب کرد
برای بزه های انجام شده توسط داو چه کسی مقصر است؟
کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا به این نتیجه رسید
که احتمالا داو بدون مجوز سهام منتشر کرده است
بسیاری از حوزه های قانونی ابزارهای قدرتمندی برای اجرایی کردن قوانین و مقررات دارند
افراد باید از حکم دادگاه پیروی کنند
و با توقیف دارایی خود یا حتی حکم زندان مواجه شوند
اما حکمرانی بلاکچین
نمی تواند به تنهایی بر این ساز و کارهای خارجی تکیه کند
یک قاضی می تواند حکم کند که در قرارداد هوشمندی تغییراتی ایجاد شود
تا الزامات قانونی برآورده شده یا خلافی تصحیح شود
و توسعه دهندگان در حوزه قانونی یک دادگاه
ممکن است مجبور به پیروی شوند
اما تا زمانی که اکثریت استخراج گنندگان در شبکه یک بلاکچین این
فورک را نپذیرند، قرارداد هوشمند می تواند به کار خود ادامه دهد