دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت در جمع با مت مکگریتی
تدوین کردن پاسخ های هوشمندانه به موقعیت های سفسطه ای سخته،
ولی سفسطه یه روش اصولی واسه فکر کردن درباره این چالش ها پیشنهاد میده.
از عهد باستان، درباره سفسطه به عنوان دربردارنده 5 بخش کلیدی حرف میزنیم.
این ویدئو این پنج تا بخش کلیدی رو توضیح میده.
سفسطه گوهای اولیه به این بخش ها، معیارهای سفسطه میگفتن و
اون معیارهای مثل قواعد هستن، نه مثل اون توپخونه هایی که بوم بوم صدا میدادن. (معیار توی انگلیسی مثل کلمه توپخونه تلفظ میشه،جفتش کَنونه)
این معیارها یه راهنما واسه ساختن سخنرانی و یه مجموعه از ابزارها واسه
تحلیل سخنرانی ها ارائه میدن.
خب اونا چی هستن؟
در وهله اول، ابتکار وجود داره.
با ابتکار، با یه فرضیه شروع میکنیم که اولین چیزی که توی یه
سخنرانی خوب جا میگیره، محتوای خوبه.
ابتکار فرایند مرتب سازی همه چیزهاییه که میتونید بگید و
درباره این تصمیم بگیرید که چی شاملش بشه و چی شاملش نشه.
ابتکار یعنی پیدا کردن اون تعادل صحیح بین
چیزی که شنونده میخواد بشنوه و چیزی که شما لازمه بگید.
ابتکار، تنظیم.
وقتی محتوا رو سنجیدید،
بعد لازمه درباره اینکه چطور سخنرانی رو سازماندهی کنید فکر کنید.
چطور باید نکات اصلی رو تنظیم کنید؟
معرفی چقدر باید کوتاه یا بلند باشه؟
باید به این فکر کنید که شنونده ها چطور قراره سخنرانیتون رو توی
واقعیت بشنون و این یه سوال تنظیمی هست.
سبک.
وقتی میدونید چی میخواید بگید و به ترتیب قراره کدوم رو بگید،
بعد میتونید رو این تمرکز کنید که چطور بیانش میکنید.
بعضی سخنرانی ها از نظر سبک خیلی غنی هستن.
واسه مثال، به سبک سخنوری گتیبورگ لینکلن فکر کنید.
و بقیه از نظر سبک واضح تر هستن، مثلا یه ارائه کنفرانس.
فعلا هردوتای اون سخنرانی ها یه نوع سبک داشتن و باید به طرز استراتژیکی
درباره اینکه چطور شنونده ها به انتخاب کلماتتون پاسخ میدن فکر کنید.
حافظه.
این بخش از سفسطه خیلی واسه یونانی ها و رومی های باستان مهم بوده،
چون اونا سخنرانی های خیلی طولانی ارائه میدادن، ولی واسه ما مهم باقی میمونه.
اگه سخنرانیتون رو فراموش کردید، نمیتونید خیلی خوب ارائه اش بدید.
و در حینی که سخنرانی رو کلمه به کلمه به خاطر نسپاردید،
باید اون سخنرانی رو عمیقا بشناسید و تکنیک های حافظه میتونن بهتون کمک کنن.
ارائه، معمولا این چیزیه که افراد بیشتر از همه چیز دربارش نگرانن.
البته که اگه ابتکار، تنظیم، سبک و حافظه رو بخش به بخش داشته باشید،
احتمالا ارائه قرار نیست بهتون زیاد سردرد بده!
حالا میگه، ارائه ، خیلی زیاد اهمیت داره.
پیش نمایی، طرز تلفظ، حرکت،
همه اینا بخش های مهمی از اجرا هستن.
خب اینا معیارها هستن.
خب همونطور که الان دیگه باید واضح باشه، سنت سفسطه ای کاملا غربی (وسترن) هست.
من نمیگم این خوبه یا بده، فقط اینجوریه، و
هر رویکردی واسه صحبت در جمع قراره که این نقاط قوت و محدودیت ها رو داشته باشه.
فکر کردن به صحبت در جمع از یه نقطه نظر سفسطه ای، چندتایی
فرضیه درباره معاشرت میسازه
اهمیت وضوح شواهد و پیغام،
نقش اعتبار گوینده و غیره.
سفسطه یه روش واسه فکر کردن به سخنرانی ها پیشنهاد میده، ولی
نه همین یه دونه رو ، ولی یه با اهمیتشو.
منظورم اینه که بیاید صادق باشیم، خصوصآ توی عصر جهانی سازی.
این سنت سفسطه ای واسه کنفرانس ها، ارائه های تجاری
ارائه سخنرانی ها، جمع آوری سرمایه های زمین ها و غیره و غیره خوب عمل میکنه.
چرا؟
چون سفسطه بهمون کمک میکنه موقعیتهای سفسطه ای را تحلیل کنیم،
پیغام های مناسب طراحی کنیم و اونها رو خوب اجرا کنیم.
خب پیشنهاد میکنم که به سنت سفسطه مثل یه مجموعه خوب از ابزارها
نگاه کنید.
مفیده.
قابل اعتماده، ولی باید تصمیم بگیرید که کی واسه استفاده ازش بهترین زمانه.
خلاصه درس: 1.معیارهای سفسطه ای مجموعه ای از ابزارها هستن که میتونین واسه آماده سازی و اجرای سخنرانی ها به کار ببرید. 2.معیارها شامل، ابتکار، تنظیم، سبک، حافظه و ارائه هستن.