قراردادهای هوشمند و قانون
در این ویدیو به رابطه میان قراردادهای هوشمند و نظام های حقوقی سنتی می پردازیم
اگر در حال مشورت با یک وکیل باشیم
دقیقترین شکل توضیح یک قرارداد هوشمند
به شکل یک دسته پروتکل امنیتی است
که هزینه یک دعوای حقوقی را بر عهده می گیرد
می دانید ریپومن (مصادره گر) کیست؟
ریپو مخفف مصادره است
بانک ها و شرکت های مالی
مصادره گر ها را استخدام می کنند
تا خودروها یا دیگر دارایی هایی را
زمانی که شخصی نتواند وام خرید دارایی ها را بازپرداخت کند، مصادره کنند
معمولا این افراد دیگر قسط نمی دهند
تصور کنید که یک مصادره گر می آید و خودرو شما را می برد
حالا هزینه دعوای حقوقی از سمت وام دهنده
که بانک است به شما که وام گیرنده هستید انتقال پیدا می کند
رفتن به دادگاه برای اعمال یا اعلام دعوی بر سر یک قرارداد خرید
هزینه بر است و کسی باید آن را بر عهده بگیرد
مصادره گر هزینه را
به دوش شخصی که الزامات بیشتری دارد، می اندازد
مسئولیت معمولا به دوش طرفی است که به احتمال بیشتر قرارداد را نقض می کند
با برداشتن هزینه دعوای حقوقی از دوش وام دهنده
هزینه وام دادن برای وام دهندگان کمتر می شود
این به این معناست که می توانند نرخ بهره کمتر و وام های بیشتری ارائه دهند
قرارداد هوشمند مانند مصادره گر یک لایه امنیتی اضافه می کند
این لایه می تواند با کنشی مستحکم حقوق و مقتضیات انتظاری از یک رابطه را هماهنگ کند
قراردادهای هوشمند که بر بلاکچینی عمومی اجرایی می شوند
می تواند دارایی ها را به شکل متقابل با آدرس های مجاز کنترل کند
مانند جفت های کلید عمومی که توسط کاربران کنترل می شوند
اگر به قول معروف مالکیت نه دهم قانون است
در آن صورت یک قرارداد هوشمند مالی بلاکچین محور فرامرزی
شاید 99 درصد قانون باشد
به عبارت دیگر، قراردادهای هوشمند می توانند نیاز
به رفع اختلافات با قوانین سنتی را کاهش دهد
اما پرسش همچنان برجاست
آیا قراردادهای هوشمند در دادگاه متقن خواهند بود؟
معمولا یک قرارداد هوشمند هیچ تلاشی برای الزام آوری حقوقی ندارد
از آنجایی قرارداد هوشمند نامیده می شود که
از یک قرارداد حقوقی سنتی تقلید کرده یا آن را بهبود می بخشد
انگیزه هایی برای عملکرد
نه با تهدید پیگیری حقوقی
بلکه با استفاده از نرم افزار برای کنترل پول و دیگر دارایی ها به دست می دهد
اگر یک قرارداد هوشمند نتواند تمام عوامل محتمل و ریسک دعوای حقوقی را در نظر بگیرد
در آن صورت ممکن است یک قرارداد سنتی هم مورد نیاز باشد
در این موارد مخاطره آمیز است که از طرفین، وکلا، قضات و هیئت منصفه انتظار داشته باشیم
تا کد خشک را تفسیر کنند
این به معنای رمزگشایی از یک کد نرم افزاری است
نیاز دارند که به کد خیس
مثل رابط کاربری و متن سنتی حقوقی که وکلا استفاده می کنند، رجوع کنند
ممکن است نیاز باشد که کد خشک خود را
با کد خیس نگارش شده توسط وکلای حوزه حقوقی، تکمیل کنیم
هزینه بالا خواهد بود اما دوباره
ریسک عدم وجود کد خیس هم بالاست
این یک پرسش دیگر به همراه دارد
همچنان به چه میزان قرارداد سنتی نیاز داریم
و هزینه های اجرایی کردن آن چقدر است؟
از یک سو قراردادهای هوشمند
روابط فرامرزی ای میان
کسب و کارها و احتمالا اشخاص
با کاهش تکیه بر روش های پیچیده و قدیمی، ایجاد می کند
از دیگر سو
اگر اجرای قراردادهای هوشمند
یک طرف را بیش از اندازه تنبیه کند چه؟
به احتمال زیاد برای حل مشکل سیستم سنتی مورد نیاز است
و این می تواند هزینه بر باشد
پیش از این در این بخش گفتیم که
کد خیس و کد خشک مکمل یکدیگر هستند
بنابراین شاید نیاز باشد که قراردادهای سنتی را با قراردادهای هوشمند تکمیل کنیم
هر دو طرف گزینه برگشت دادن برآیندهای غیرقابل قبول و غیر منتظره را دارند
گرچه قراردادهای هوشمند و سنتی در کنار یکدیگر بهترین عملکرد را دارند
گزینه های برنامه نویسی قراردادهای هوشمندی
برای مواجهه با نقض قرارداد در دسترس است
یکی از آن ها کد تصدیق عملکرد است
این گزینه شکست در اجرا را تشخیص می دهد
و وثیقه روی زنجیره ی
هر کسی که قرارداد را نقض کرده است را به عنوان جبران خسارت ضبط می کند
اگر برآیند برای هر دو طرف رضایت بخش نباشد
در آن صورت می توانند برخی از مبادلاتشان را از طریق گزینه بازگشت چند امضایی
که در جلسه پیش در موردش صحبت کردیم، برگردانند
طرفین اجماعا توافق می کنند که یک پرداخت را لغو کنند
یا با انتقال وجهی جداگانه اضافه جبران خسارت کنند
قسمت نکته دارش
در مورد موضوع حوزه حقوقی است
قراردادهای هوشمند فناوری مقرراتی یا رگتگ نیستند
قراردادهای هوشمند جهانی هستند
و بر بلاکچینی که به شکل جهانی توزیع شده است استوار هستند
به شکل اخص بر پایه کد خشکی هستند که کدنویس اصلی برنامه نویسی است
دارایی ها را کنترل می کنند و الزامات عملکردی را تصدیق می کنند
بنابراین هزینه دعوای حقوقی را مدیریت می کنند
کار رگتک بررسی این است که آیا انسان ها
طبق قوانین و مقررات یک حوزه عمل می کنند یا خیر
رگتک تنها شبیه ساز چگونگی اجرایی شدن کد خیس توسط دادگاه است
در آخر پرسش نهایی را مطرح می کنیم
اگر تمام رایانه هایمان
بتوانند قراردادهایمان را برای دیدن اجرایی شدن آن ها طبق قانون بررسی کنند چه؟
این اساسا کاری است که رگتک تلاش دارد انجام دهد
برخی این چک کنندگان تعهد به قانون را
قرارداد هوشمند نامیده اند
ولی این دقیق نیست
قراردادهای هوشمند با دارایی ها سر و کار دارند
اطلاعی از تمامی نظام های قضایی جهان ندارند
رگتک روی به کارگیری کد خیس متمرکز است
این دو نوع فناوری به وضوح در این مرحله از تکامل فناوری بلاکچین از یکدیگر متمایز هستند
اگر سوال یا نظری در مورد این ایده ها دارید
لطف در فوروم بحث ارسالشان کنید
در ادامه
ما به بررسی حوزه های مختلف به کارگیری قراردادهای هوشمند خواهیم پرداخت