دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی
توی این نطق، درباره اینکه چطور یه نکته رو اجرا کنیم تا توجه مخاطب رو به
یه ایده کلیدی جلب کنیم.
خب بیاید بگیم دارید با جدیت طرح کلیتون رو آماده میکنید.
پس نکات کلیدیتون رو دارید، پشتیبانیتون رو دارید،
همه اش واقعا شروع به جمع شدن کنارهم میکنه، عالیه.
اینجا هر نکته کلیدی یه قطعه هست، و
لازم داره با اینکه چطور به چیزها گوش میدیم عمل کنه.
پس طرح های کلی عالی هستن ولی فقط کلاس رو نشون میدن، نسخه دست نویس نیستن.
لازمه که همه وقفه ها و مباحثه ها و دستاورد، پشتیبانی و ضمانت های مهم رو
پر کنید، و طرح کلیتون تنها به طور گسترده اینها رو مشخص میکنه.
چیزی که نمیخوایم به سادگی اینه که از اوج به عمق بریم، فقط هرچیز رو یبار بگیم،
چون این کار واقعا اهمیت تکرار توی اجرای دهانی رو نادیده میگیره.
و این یه اشتباهه متداوله ولی چیزی نیست که میخوایم.
هدفمون به عنوان گوینده، اینه که به مخاطب کمک کنیم تا نکات کلیدی
رو درک کنه و به خاطر بسپاره.
چطور این کار رو بکنیم؟
خب، هرکدوم از نکات کلیدی رو همونطور که به سمت چهارتا مرحله میرن، میبینم.
بیانش کن، توضیحش بده، نشونش بده، بهش خاتمه بده.
من این الگو رو از جورج لاماستر یاد گرفتم وقتی داشتم سخنرانی رقابتی رو توی
دانشگاه ایندیانا باهاش مربیگری میکردم.
ولی این یه روش متدوال از اجرای ایده های کلیدی هست.
خب اینم طرح کلی نکته کلیدی من.
بیاید بگیم روی سومین نکته از این طرح کلی هستم،
و دارم درباره خدمات دانشگاه حرف میزنم.
خب اول بیانش کن، بهمون یه دستاورد بده، ایده کلیدی، محتوا واسه این
قطعه کوچیک صحبت، چیه؟
توی طرح کلی اینجا، خدمات اداری انجام میدم.
میخوام آهسته تر این لاین رو بررسی کنم، از اونجایی که خیلی مهمه.
دوم، توضیحش بده، فقط یه توضیح کوچیک از دستاورد ارائه بدید.
اساسآ فقط یکم نکته رو باز کنید.
صادقانه بگم، فکر میکنم چیزی که اینجا میگید، کم اهمیت تر از
اینه که منتظرید بپرید توی جرئیات.
توضیح دادن دستاورد توی یک یا دو جمله
به مخاطب واسه پردازش کردن اون دستاورد زمان میده.
به دستاورد اجازه میده توی ذهن بمونه، زمان رو پر میکنه، و مخاطب رو واسه
پشتیبانی،تآمین میکنه.
سوم، نشونش بده، حالا بیشتر توی پشتیبانی شیرجه میزنیم.
توی ذهن داشته باشید که فقط به منظور ثابت کردن نکته، درباره
پشتیبانی حرف میزنید.
دوست دارم درباره قسمتی ازپشتیبانی بحث کنم که واقعا سعی دارم به ملموسیت اون
مثال برسم، شاید به دستاورد پیوندش بزنم،
و بعد به قسمت بعدی پشتیبانی برم.
بعد نهایتآ، بهش خاتمه بدیم، دوباره به سطح نکته کلیدی کاهش میدیم.
و این یه جورایی یه سقف مجاز یا یه پایان کوچیک به نکته ارائه میکنه، و
چیزی که نکته کلیدی بود و چیزی که میخوام مخاطب یادش بمونه رو تقویت میکنه،
خب با الگویی مثل این چی به دست میاریم؟
تکرار به دست میاریم، و تکثیر به دست میاریم.
و اونا چیزهایی هستن که لازمه واسه یه شنونده که
سعی داره پیغام دهانی شما رو توی وقت واقعی کشف کنه، انجام بدین.
پس فقط از یه نکته به نکته بعدی و بعدی رژه نمیریم
اون یه دستاورد بود، شنیدیش؟
نه، ترحم نداریم، ازش رد میشیم، هیچوقت به عقب برنمیگردیم، هرگز!
میدونم واسه من خیلی عجیب شروع شد.
پس به عنوان شنونده، اینو نمیخوایم، زمان نیاز داریم تابه ایده ها توی وقت واقعی
فکر کنیم و پردازششون کنیم.
میدونم که "حرفتو تکرار نکن" واسه نویسنده ها توصیه خیلی مفیدیه، ولی
واسه گوینده ها دقیقا یکسان نیست.
بیانش کن، توضیحش بده، نشونش بده، بهش خاتمه بده، این کار سعی داره واسه مخاطب فرصت های
کوچیک چندگانه جور کنه واسه درک کردن و پردازش کردن نکته کلیدیتون.
خلاصه درس: از اوج تا قعر طرح کلیتون فقط رژه نرید، تکثیر و تکرار رو شاملش کنید. 1.بیانش کنید:دستاورد رو بهمون بدید، 2.توضیحش بدید:دستاورد رو باز کنید و ما رو واسه پشتیبانی تآمین کنید، 3.نشونش بدید: پشتیبانی و رابطه اش با دستاورد رو توضیح بدید. 4.بهش پایان بدید: دوباره به دستاورد کلیدی اشاره کنید به عنوان راهی واسه جمع و جور کردنش.