دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگرتی
چطور واسه گوش بنویسیم؟
خب، با درک کردن اینکه به عنوان یه شنونده چطور زبان رو پردازش میکنیم شروع میشه.
در خیلی روش ها،
چیزی که به عنوان ارائه خوب بهش فکر میکنیم درواقع سخنرانیه که رمزگشاییش آسون باشه.
توی این نطق قراره درباره اینکه چطور زبان رو ایجاد و درک میکنیم
صحبت کنیم.
خب بیاید با یه کتاب پایه درباره تولید زبان شروع کنیم.
یه موقعیت فرضی.
بیاید بگیم شما و دوستتون،
دارید درباره یه فیلم که درحال حاضر توی تئاترها درحال اجراست حرف میزنید.
دوستتون نوبت گفتاریش رو تموم میکنه و مرکز توجه برمیگرده روی شما.
خب به منظور اینکه چیزی بگید،
اول باید از یه مجموعه بزرگ از کلمات ممکن، انتخاب کنید.
بیاید بگیم توی این موقعیت، شما از پایان پیچیده فیلم خوشتون نیومد.
خب توی ذهنتون، یه تصور واسه پایان دادن و یه
تصور واسه ارزشیابی دارید.
نمیتونید از هرکلمه ای که بلدید استفاده کنید.
یه شخص با سواد متوسط 50 تا صدهزار کلمه داره که توی
سرش میچرخن.
لازمه کلمه ای که میخواید رو انتخاب کنید.
بذارید بگیم، فکر میکنید پایان فیلم احمقانه بود.
خب، این به شما دامنه محدودتری از انتخاب ها رو میده.
نهایتآ کلمه مزخرف رو انتخاب میکنید.
همینه.
قراره اینطوری پایانش رو توصیف کنید.
این مناسبه.
البته، ما همینطوری کلمات فردی رو بیرون نمیریزیم.
همینطوری نمیگید، فیلم بده.
باید اونا رو مرتب کنید.
توی انگلیسی میگیم، پایانش مزخرف بود.
چیزی مثل "مزخرف پایانش بود" نمیگیم، ترتیب مهمه.
حالا کلمات رو اینجا دارید و به ترتیب هستن، ولی باید الگوی ریتمی اضافه کنیم.
خب الگوی ریتمی یه مفهوم مهم واسه گوینده هست.
الگوی ریتمی همه صداها و زمان بندی هایی که با زبان انجام میدیم رو توصیف میکنه،
بلندی صدا، وقفه و غیره رو میسنجه.
این چیزیه که تشخیص میده فیلم مزخرف بود.
اشاره داره که بقیه بخش ها کاملا خوب بود و
اون تشخیص از پایانشه که مزخررررف بود.
واقعا پایان خیلی خوبی نبود.
بعد از اینکه این کارو کردیم، آخرین توقفمون توی مغز و توی قشر حرکتی هست،
جایی که مغز به ریه ها، زبون و دندون ها میگه که حرکت کنن.
حالا، البته،
فرایند واقعی خیلی با ترک های هم راستا که از مفهوم به قاعده سازی حرکت میکنن و
با بازخوردها که توی توقف های چندگانه اتفاق می افتن، بهم ریخته تره،ولی ایده میگیرید.
رمزگشایی سخنرانی به یه اندازه محشر و مهمه خصوصا وقتی شروع به فکر کردن
درباره این میکنیم که شنونده هامون چطور قراره سخنرانی رو بشنون و درک کنن.
غالبآ، فرایند رمزگشایی کردن مشابه رمزگذاری کردن هست.
پس اولا، شنونده باید امواج صدا رو توی گوشش بازنمود کنه و
اطلاعات رو به قشر سمعی مغز بفرسته و بعد
شنونده باید اون رو رمزگشایی کنه.
حالا پردازش گول زنندست،
چون شنونده نمیدونه شما دقیقا قراره چی بگید.
سخنرانی کاملا مبهمه، مخصوصآ وقتی فقط هرکلمه رو یبار میشنوید.
خب صداقتآ، ما واقعا معنای کامل یه بیانیه رو تا وقتی که تموم نشه نمیدونیم.
ولی البته، ما به تمام کلمات توی جمله گوش نمیدیم، بعد وایسیم،
تمام جمله رو رمزگشایی کنیم و بعد توجهمون رو دوباره به گوینده جلب کنیم.
به جاش، ذهنتون، دائمآ بین پردازش کردن، رمزگشایی کردن و پیشگویی کردن
تغییر جهت میده.
خب برگردیم به مثالمون، اگه از قبل گفته باشید "پایانش،
مغز دوستتون تا الان یه عالمه از پتانسیل های محتوا رو حذف کرده.
پس عملآ صحبت کردن،
قراره که پایانش با تنها یه تعداد معدودی از کلمات، کلمات پتانسیلی دنبال بشه.
قرار نیست یهویی بگی که، پایانش عالی و خفن بود.
درسته، دونستن اینکه شنونده به سرنخ ها واسه رمزگشایی
نیاز داره، یه مسیر واسه خوب صحبت کردن ارائه میده.
ارائه خوب با سخنرانی شروع میشه که پردازش کردنش آسونه.
باید به شنونده هامون به وسیله دادن سرنخ های زمینه ای و عروضی کمک کنیم.
خلاصه درس: 1.موقع حرف زدن، بین تصورسازی، قاعده سازی و طرز گفتار در رفت و برگشت هستید، 2.موقع گوش دادن، بین درک کردن، رمزگشایی و پیش گویی کردن در رفت و برگشت هستید، 3.بنابراین، شنونده ها واسه اینکه به آسونی و به سرعت صحبت رو رمزگشایی کنن نیاز به سرنخ هایی دارن.