WEBVTT

00:00:00.500 --> 00:00:03.952
دانشگاه واشینگتن
تخصص صحبت درجمع با مت مکگرتی

00:00:04.103 --> 00:00:05.289
چطور واسه گوش بنویسیم؟

00:00:05.289 --> 00:00:10.137
خب، با درک کردن اینکه به عنوان یه شنونده
چطور زبان رو پردازش میکنیم شروع میشه.

00:00:10.162 --> 00:00:11.326
در خیلی روش ها،

00:00:11.351 --> 00:00:15.540
چیزی که به عنوان ارائه خوب بهش فکر میکنیم
درواقع سخنرانیه که رمزگشاییش آسون باشه.

00:00:15.540 --> 00:00:18.340
توی این نطق قراره درباره اینکه چطور
زبان رو ایجاد و درک میکنیم

00:00:18.340 --> 00:00:20.010
صحبت کنیم.

00:00:20.010 --> 00:00:23.146
خب بیاید با یه کتاب پایه درباره
تولید زبان شروع کنیم.

00:00:23.146 --> 00:00:24.311
یه موقعیت فرضی.

00:00:24.311 --> 00:00:25.336
بیاید بگیم شما و دوستتون،

00:00:25.336 --> 00:00:29.332
دارید درباره یه فیلم که درحال حاضر توی
تئاترها درحال اجراست حرف میزنید.

00:00:29.332 --> 00:00:33.570
دوستتون نوبت گفتاریش رو تموم میکنه
و مرکز توجه برمیگرده روی شما.

00:00:33.570 --> 00:00:35.210
خب به منظور اینکه چیزی بگید،

00:00:35.210 --> 00:00:39.152
اول باید از یه مجموعه بزرگ از
کلمات ممکن، انتخاب کنید.

00:00:39.152 --> 00:00:43.414
بیاید بگیم توی این موقعیت، شما از
پایان پیچیده فیلم خوشتون نیومد.

00:00:43.414 --> 00:00:47.797
خب توی ذهنتون، یه تصور واسه پایان دادن و یه

00:00:47.797 --> 00:00:50.955
تصور واسه ارزشیابی دارید.

00:00:50.955 --> 00:00:54.017
نمیتونید از هرکلمه ای
که بلدید استفاده کنید.

00:00:54.017 --> 00:00:58.913
یه شخص با سواد متوسط 50 تا
صدهزار کلمه داره که توی

00:00:58.913 --> 00:00:59.939
سرش میچرخن.

00:00:59.939 --> 00:01:02.002
لازمه کلمه ای که میخواید رو انتخاب کنید.

00:01:02.002 --> 00:01:05.259
بذارید بگیم، فکر میکنید
پایان فیلم احمقانه بود.

00:01:05.259 --> 00:01:08.838
خب، این به شما دامنه محدودتری
از انتخاب ها رو میده.

00:01:08.863 --> 00:01:10.608
نهایتآ کلمه مزخرف رو انتخاب میکنید.

00:01:10.633 --> 00:01:11.655
همینه.

00:01:11.680 --> 00:01:13.237
قراره اینطوری پایانش رو توصیف کنید.

00:01:13.237 --> 00:01:14.346
این مناسبه.

00:01:14.371 --> 00:01:17.481
البته، ما همینطوری کلمات
فردی رو بیرون نمیریزیم.

00:01:17.481 --> 00:01:20.859
همینطوری نمیگید، فیلم بده.

00:01:20.884 --> 00:01:22.240
باید اونا رو مرتب کنید.

00:01:22.265 --> 00:01:25.990
توی انگلیسی میگیم، پایانش مزخرف بود.

00:01:25.990 --> 00:01:31.289
چیزی مثل "مزخرف پایانش بود" نمیگیم،
ترتیب مهمه.

00:01:31.289 --> 00:01:36.310
حالا کلمات رو اینجا دارید و به ترتیب هستن،
ولی باید الگوی ریتمی اضافه کنیم.

00:01:36.310 --> 00:01:38.946
خب الگوی ریتمی یه مفهوم
مهم واسه گوینده هست.

00:01:38.946 --> 00:01:43.813
الگوی ریتمی همه صداها و زمان بندی هایی
که با زبان انجام میدیم رو توصیف میکنه،

00:01:43.813 --> 00:01:46.333
بلندی صدا، وقفه و غیره رو میسنجه.

00:01:46.333 --> 00:01:50.293
این چیزیه که تشخیص میده فیلم مزخرف بود.

00:01:50.293 --> 00:01:53.128
اشاره داره که بقیه بخش ها کاملا خوب بود و

00:01:53.128 --> 00:01:56.346
اون تشخیص از پایانشه که مزخررررف بود.

00:01:56.346 --> 00:01:58.504
واقعا پایان خیلی خوبی نبود.

00:01:58.790 --> 00:02:03.960
بعد از اینکه این کارو کردیم، آخرین توقفمون
توی مغز و توی قشر حرکتی هست،

00:02:03.960 --> 00:02:06.912
جایی که مغز به ریه ها، زبون و
دندون ها میگه که حرکت کنن.

00:02:07.710 --> 00:02:08.770
حالا، البته،

00:02:08.770 --> 00:02:13.510
فرایند واقعی خیلی با ترک های هم راستا
که از مفهوم به قاعده سازی حرکت میکنن و

00:02:13.510 --> 00:02:18.406
با بازخوردها که توی توقف های چندگانه اتفاق
می افتن، بهم ریخته تره،ولی ایده میگیرید.

00:02:18.763 --> 00:02:23.444
رمزگشایی سخنرانی به یه اندازه محشر و
مهمه خصوصا وقتی شروع به فکر کردن

00:02:23.444 --> 00:02:28.097
درباره این میکنیم که شنونده هامون چطور
قراره سخنرانی رو بشنون و درک کنن.

00:02:28.097 --> 00:02:31.708
غالبآ، فرایند رمزگشایی کردن
مشابه رمزگذاری کردن هست.

00:02:31.708 --> 00:02:35.248
پس اولا، شنونده باید امواج صدا رو
توی گوشش بازنمود کنه و

00:02:35.248 --> 00:02:38.301
اطلاعات رو به قشر سمعی مغز بفرسته و بعد

00:02:38.301 --> 00:02:40.268
شنونده باید اون رو رمزگشایی کنه.

00:02:40.268 --> 00:02:41.933
حالا پردازش گول زنندست،

00:02:41.933 --> 00:02:46.852
چون شنونده نمیدونه شما دقیقا قراره چی بگید.

00:02:46.852 --> 00:02:51.243
سخنرانی کاملا مبهمه، مخصوصآ
وقتی فقط هرکلمه رو یبار میشنوید.

00:02:51.243 --> 00:02:56.090
خب صداقتآ، ما واقعا معنای کامل یه
بیانیه رو تا وقتی که تموم نشه نمیدونیم.

00:02:56.090 --> 00:03:00.022
ولی البته، ما به تمام کلمات توی
جمله گوش نمیدیم، بعد وایسیم،

00:03:00.022 --> 00:03:04.533
تمام جمله رو رمزگشایی کنیم و بعد
توجهمون رو دوباره به گوینده جلب کنیم.

00:03:04.533 --> 00:03:08.955
به جاش، ذهنتون، دائمآ بین پردازش کردن،
رمزگشایی کردن و پیشگویی کردن

00:03:08.955 --> 00:03:10.420
تغییر جهت میده.

00:03:10.420 --> 00:03:14.115
خب برگردیم به مثالمون، اگه
از قبل گفته باشید "پایانش،

00:03:14.115 --> 00:03:19.000
مغز دوستتون تا الان یه عالمه از
پتانسیل های محتوا رو حذف کرده.

00:03:19.000 --> 00:03:20.953
پس عملآ صحبت کردن،

00:03:20.953 --> 00:03:26.040
قراره که پایانش با تنها یه تعداد معدودی
از کلمات، کلمات پتانسیلی دنبال بشه.

00:03:26.040 --> 00:03:29.638
قرار نیست یهویی بگی که،
پایانش عالی و خفن بود.

00:03:29.638 --> 00:03:33.666
درسته، دونستن اینکه شنونده به
سرنخ ها واسه رمزگشایی

00:03:33.666 --> 00:03:38.440
نیاز داره، یه مسیر واسه
خوب صحبت کردن ارائه میده.

00:03:38.440 --> 00:03:41.800
ارائه خوب با سخنرانی شروع میشه
که پردازش کردنش آسونه.

00:03:41.800 --> 00:03:46.461
باید به شنونده هامون به وسیله دادن
سرنخ های زمینه ای و عروضی کمک کنیم.

00:03:46.461 --> 00:03:54.103
خلاصه درس: 1.موقع حرف زدن، بین تصورسازی، قاعده سازی و طرز گفتار در رفت و برگشت هستید، 2.موقع گوش دادن، بین درک کردن، رمزگشایی و پیش گویی کردن در رفت و برگشت هستید، 3.بنابراین، شنونده ها واسه اینکه به آسونی و به سرعت صحبت رو رمزگشایی کنن نیاز به سرنخ هایی دارن.