دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی
پس، چه چیزی باعث هراس از سخنرانی میشه؟
خب، جوابش اینه که خیلی چیزا
ولی میتونیم در کل چیزایی که، فکر میکنیم به صورت درونی و بیرونی
انجام میشه رو دسته بندی کنیم
پس، درونی، چیزی که ما فکر می کنیم و احساس میکنیم، و بیرونی
چیزی که درباره حضار و شرایط فکر میکنیم
در این ویدئو هر دوتارو برسی می کنیم
پس بیایید با عوامل درونی شروع کنیم
برای شروع
وقتی سخنرانی می کنیم، کارمون در تعبیر درست چیزا خوب نیست
پس همیشه حالت فیزیکیمون رو اشتباه تعبیر میکنیم
ما اشتباه تعبیر می کنیم، یا اشتباه یادمون میاد که واقعا چی شده
و این منطقیه، ذهنمون در اون لحظه آشوبه
تشخیص با دقت حالت فیزیکیمون کار سختیه
به این توانایی، مواجهه درونی گفته میشه
درواقع در یک مطالعه، چند روانشناس فیزیولوژیک، مواجه درونی
افراد رو موقع صحبت کردن اندازه گرفتن
و سخنران هایی که در تشخیص دقیق اینکه بدنشون چیکار میکرد
خب، اونا هراس کمتری موقع ارائه یک سخنرانی داشتن
پس، در لحظه، اون افراد در پردازش سیگنال های بدنشون بهتر بودن
پس می تونستن بگن ضربان قلبم بالاست، ولی قلبم از جا کنده نمیشه
یا، دستام کمی عرق کرده، ولی شر شر عرق نمی ریزم
اونا در تعبیرشون مقداری دقیق تر بودن
و ما اصلا کارمون خوب نیست
هیچکدوممون کارمون در تشخیص اینکه حضار چی دیدن خوب نیست
پس مردم معمولا خوشونو بدتر از چیزی که حضار دیدن میدونن
پس به عنوان سخنران، ما فرض میکنیم حضار میتونن ببینن چه حسی داریم
حتی وقتی اون رفتار، خودشو نشون نمیده
به این، توهم شفافیت گفته میشه
درحالی که معلوم شده حضار، اونقدر که شما فکر می کنید متوجه چیزا نمیشن
اونا، اونقدر که شما فکر میکنید باید، به شما اهمیت نمیدن
دنیای تاریک و بی احساس اصلا به شما اهمیت نمیده
این ممکنه شمارو با ترس وجودی پر کنه
ولی ممکنه کمی به کاهش هراس از سخنرانی شما کمک کنه
ولی باید درک کنید چیو به یاد داشته باشید، چون به یاد آوردن خودتون
که سخنرانی ضعیفی داشتید می تونه اثرات منفی زیادی داشته باشه
یه مطالعه در مجله روانشناسی استرالیایی نشون داد که اگه بعد از یه سخنرانی
خودتون رو سرزنش کنید، چیزی که بهش میگن خود خوار شماری
احتمالا دارید به خصیصه هراس از سخنرانی خودتون کمک میکنید
پس نه فقط درباره نحوه سخنرانیتون اشتباه میکنید، بلکه
منفی فکر کردن دربارش ترستون از صحبت در جمع رو قوی تر میکنه
پس تمومش کنید، بیخیال بشید، این کارو نکنید
پس اینا بعضی از عوامل درونی بودن
بیایید مقداری درباره عوامل بیرونی حرف بزنیم
و حقیقت اینه که ما میدونیم
بعضی از عوامل موقعیتی می تونن هراس شمارو بیشتر کنن
و این شامل چیزایی میشه مثل تازگی، پس
چقدر با این نوع خاص از صحبت کردن تجربه دارید؟
رسمی بودن، آیا سخنرانیتون خیلی رسمیه؟
جایگاه اجتماعی، آیا دارید برای کسی با قدرت یا مهارت
بیشتر از خودتون ارائه میدید، مثلا رئیستون یا کسی؟
نمره ارزشیابی، آیا یه نمره یا برسی عملکرد درکاره؟
و چیزای بیشتری هست، شباهت شما با حضار
و بیشتر
ولی اینا عوامل مربوط به موقعیت هایی هستن که ریسک بالاست و
انعطاف شما کم به نظر میرسه
بذارید یه مثال گسترده تر بهتون بدم
خب، برای چند سال من مسئول خوندن اسم دانشجوها موقع فارغ التحصیلی بودم
و این برای رشته مطالعات ارتباطاتی بود
ما یک رشته خیلی بزرگ هستیم
حدود 1000 دانشجوی دوره لیسانس داریم و من از خوندن اسامی متنفرم
دربارم اشتباه نکنید، من عاشق صحبت کردنم
دوس دارم جلوی جمع های خیلی خیلی بزرگ انجامش بدم
راحته، ولی خوندن اسامی، خیلی منو مضطرب کرد، چرا؟
خب خیلی برام تازگی داشت
من معمولا جلوی مردم نمی ایستم و
برای ساعت ها اسم های ناشناس بخونم
رسمی بود
من در لباس رسمی آکادمیکم اونجا بودم، خیلی رسمی بود
یه لباس قرون وسطایی مخملی پوشیده بودم، خب؟
اون لباس عادی بیرون رفتنم نیست، یه چیز رسمیه
ارزیابی؟
شک نکنید
خیلی خب، در واقع این چیزی بود که بیشتر از هرچیزی نگرانش بودم
نمیخواستم اسم کسیو اشتباه بگم
خانواده ها از اونطرف دنیا پرواز کرده بودن تا بچه شونو ببینن که روی
استیج بیا، و من قراره کسی باشم که اسمشونو خراب میکنه؟
این چیزی بود که واقعا ازش وحشت داشتم
پس، اولین باری که انجامش دادم خوب بود
خوب بود
بزرگترین چالش اسامی دانشجوها نبود
بلکه خود دانشجوها بودن
پس چیزی که باید اتفاق میوفتاد این بود که دانشجوها باید روی یه کارت اسمشون و
زیر اون نحوه آوایی اسمشونو بنویسن
پس ایده این بود که کارت رو به من میدادن که اسمشونو نگاه کنم و
اگه لازم داشتم از روی تلفظ آوایی اسمشونو بخونم
ولی معلوم شد که خود اون تلفظ آوایی مشکل اصلی بود
مردم در نوشتن اسمشون به صورت آوایی خیلی ضعیفن
خب پس اتفاقی که میوفته اینه که دانشجوها میان بالا و
در سکوت، کارتشونو بهم میدن، اصلا اسمشونو نمی گفتن
کارتشونو بهم میدادن و من اسمشونو میخوندم
و من به سختی سعی میکردم بفهمم اسمشون چیه
و من طبق تلفظ آوایی، مدرک تحصیلی رو به
برین اسمیت میدادم، یا جوری که پ دوستاش میشناسنش، برایان اسمیت
ممنون آقای برای، کمک بزرگی بود
تلفظ آواییشون منو کاملا به اشتباه انداخت
حالا این اتفاق خیلی زیاد نیوفتاد، ولی خیلی بیشتر از چیزی که میخواستم شد
پس بعد از اون من برگشتم و خودمو ارزشیابی کردم
پس سال بعد، یه مقدار از اون عوامل بیرونی رو کاهش دادم
خب یه مقدار از تازگیش برام کم شده بود، چون سال قبل انجامش داده بودم
هنوز همون رداء رو پوشیده بودم ولی صحبتمو عوض کرده بودم که خیلی رسمی نباشه
سعی کردم بیشتر از نقاط قوتم استفاده کنم
و خیلی احساس راحت تری داشتم که سعی نداشتم از همه
جدی تر باشم
و طوری که معلوم شد، مردم اون سخنرانی رو بیشتر دوست داشتن
ولی بعد اون مشکل اصلی سرجاش بود، مسئله کارت ها
باید راه حلی براش پیدا میکردم
کاری که تصمیم گرفتم بکنم این بود که کنار تریبون بایستم و دانشجوها بیان بالا
و بجای اینکه فقط صبر کنم تا بیان و کارتو بگیرم
از کنار تریبون میرفتم کارتو ازشون میگرفتم و اسمشونو برای خودشون میخوندم
و اگه اشتباه میکردم، درستشو بهم میگفتن
پس اونجوری میتونستم روبه میکروفن برگردم و
چیزی که می دونستم تلفظ درست هشت رو بگم
و جواب داد
خیلی استرس کمتری داشتم و هیچ اسمی رو خراب نکردم
و می تونم بگم که تاکتیک خیلی خوبی اونجا کشف کردم
ولی درحالی که به سراغ راه حل های
هراس از سخنرانی میریم، خیلی از اونا شبیه این هستن
تشخیص نقاط خاص مشکل ساز، و پیدا کردن راه حل مخصوص
قرار نیست یه تکنیک باشه که همه جا جواب بده
خلاصه درس چه چیزی باعث ایجاد هراس از صحبت در جمع میشه؟ از نظر درونی: 1. سیگنال های جسمیمون رو درست تحلیل نمی کنیم 2. اتفاقات رو درست به یاد نمیاریم 3. درباره چیزی که حضار دیدن درست فکر نمی کنیم. از نظر بیرونی به عوامل موقعیتی که هراس رو بیشتر میکنن پاسخ میدیم از جمله 1. تازگی 2. رسمی بودن 3. رتبه اجتماعی 4. مقدار ارزشیابی 5. ظواهر 6. سابقه قبلی