دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی
تواین ویدئودرباره اینکه چطورتصمیم بگیریدچیو بنویسید،تمرین کنید و حفظ کنید بحث میکنیم.
چقدر باید بنویسید؟
خب به نظرم بستگی داره، و فکر میکنم باید ژانر و درازای زمان رو
متعادل کنید.
خب واسه مثال، طرح کلی بهتون اجازه میده تا بیشتر با موقعیت پرشی وفق پیدا کنید،
و بهتون اجازه میده تا طبیعی تر صحبت کنید.
و به علاوه، عمومآ به اندازه آماده سازی زمان نمیبره.
واقعا باید اون طرح کلی رو بدونید، ولی
بعد باید محاوره ای تر حرف بزنید.
نسخه خطی فشرده هست، اگه واقعا لازمه یه علامت زمانی کوتاه بزنید
این معمولا یه شرط بندی امنه.
ولی زمان بیشتری واسه آماده شدن میگیره، و
تمرین خیلی بیشتری میخواد تا خوب نوشته بشه.
حافظه اینجا چیز زیاد نگران کننده ای نیست چون کلمات رو دارید، ولی
هنوز باید تمرین و اصلاحش کنید تا باعث بشید که محاوره ای به نظر بیاد.
پس اگه 5 دقیقه کوتاه از مرور اجمالی شغلتون دارید،
مثل سخنرانی کلیدیتون، فقط یه نظر اجمالی انجام بدین.
تمرینش کنید، ولی اون کلمات رو خود به خود پیدا کنید.
هدف اینه که نظرات رو سازمان بدیم ولی بیش از حد صیقل ندیم.
به علاوه طبیعی تر به نظر میرسید و
توی نوعی تکرار میسازید که به شنونده ها کمک میکنه.
بیاید بگیم که باید یه معارفه 30 دقیقه ای درباره یه پروژه پیچیده انجام بدید،
خب، شاید طرح کلی و نسخه خطی رو باهم ترکیب کنید.
شاید پاراگرافها یا مدارک معین مهم امکان داره که واسه اطمینان از دقت، مستقیمآ
خونده بشه، ولی بقیتون ممکنه از یه طرح کلی بیشتر تمرین شده کار کنید.
حالا بذارید بگیم که باید یه آگهی ضبط شده 45 ثانیه ای انجام بدید،
احتمالا اون رو دست نویس میکنید.
دست نویسی کردن سخت تره، ولی
بهتون اجازه میده که زمان بندی دقیق رو کسب کنید.
چقدر باید تمرین کنید؟
بیشتر از چیزی که فکر میکنید.
از تمرین متنفرم، ازش متنفرم، ازش متنفرم ولی زیاد انجامش میدم.
چرا؟
بیشتر از تمرین کردن از این متنفرم که روی استیج خوب به نظر نرسم.
نه زیاد، ولی به اندازه کافی.
و هزاران صحبت انجام دادم.
حالا اگه یه صحبت ناشناخته هست، که شاید ریسک ها کمتر هستن، یه موقعیت
سرنوشت ساز نیست، شاید درنظر بگیرم که 3 یا 4 بار سخنرانی رو مرور کنم.
حالا اگه یه صحبت سرشناسه، خیلی بیشتر مرورش میکنم.
هدفم معمولا اینه که شاید حدود 7 تا 10 بار صحبت ها رو مرور میکنم که
واقعا لازمه توشون خوب باشم.
توی چند روز پخشش میکنم و فرایند رو اصلاح میکنم.
ولی 7 تا 10 بار مرور یه هدفه، و اغلب از اون هدف کوتاه میام.
ولی واسه مثال، اگه دارم یه کنفرانس یا یه صحبت دعوتی انجام میدم،
احتمالا قبل از اینکه برم 2 یا 3 بار مرورش میکنم،
حین اینکه توی هواپیما هستم اصلاحات حتمی رو انجام میدم.
احتمالا شب قبل ازمعارفه 2 بار مرورش میکنم.
یعنی اون شب زیاد بیرون نمیمونم، و
بعد معمولا سعی میکنم حدود 2 بار صبح روز سخنرانی مرورش کنم.
و بعد اون چندتای آخری، سعی میکنم تغییری ایجاد نکنم،
اون چندتا تمرین آخری فقط واسه صیقل دادن هستن.
چقدر باید حفظ کنم؟
من واقعا چیزها رو حفظ نمیکنم.
واسه من، تقریبا به طور حتمی ارائه رو به اشتباه میندازه.
به عنوان یه مخاطب، دردناک ترین خاطره سخنرانی، دیدن کسیه که یه سخنرانی رو
حفظ کرده و بعد کاملا فراموشش میکنه.
یه زمانی داشتم توی یه رویداد صحبت میکردم و
این زن یه سخنرانی حفظ شده رو اجرا میکرد.
میتونستید بشنویدش، هم آهنگی و ریتم فقط یکم کم بودن،
طبیعی به نظر نمیرسیدن.
و بعد دیدن این، و بعد یهو مغزش زرتی خالی میشه.
و چیز ناراحت کننده این بود که همش شروع جمله آخرش رو که
یادش بود تکرار میکرد به امید اینکه یهو
حافظش رو تکون بده، ولی ابدا اینجوری نشد.
همه ما مخاطبا فقط یه جورایی واسه چند دقیقه ی دردناک، زجر کشیدیم
تا اینکه بالاخره گوینده منصرف شد و به صندلیش برگشت.
و درد داره، تماشا کردنش دردناکه.
پس هدفم حفظ کامل نیست، ولی واقعا میخوام صحبت رو عمیقا بدونم.
اگه قرار بود همه چیو حفظ کنم، احتمالا طرح اجمالیم میبود.
درنهایت، حافظه یه استیج تکی نیست، باید بخشی از نوشتن، بازبینی
و تمرین کردن باشه.
اگه هفت بار یه صحبت رو مرور کنید، قسمت خیلی بزرگی ازش رو میدونید.
شاید کلمات هربار یکم متفاوت باشن، ولی دستاورد، پشتیبانی و
توجیه مهم، اساسآ یکسان خواهد بود.
خلاصه درس: 1.چطور زمان بندی دقیق سخنرانیتون باید روی اینکه چقدر نوشتید تاثیر بذاره، 2.زمان اختصاص بدید واسه تمرین کردن هدف واسه 3 تا 7 بار طبق اینکه چقدر سخنرانی باید صریح وصیقلی باشه، 3.حفظ کامل رو هدف قرار ندید، احتمالا این اتفاق نمی افته، سخنرانی رو تمرین کنید، ولی مطمئن بشید که درلحظه با مخاطب حرف بزنید.