دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت در جمع با مت مکگریتی
معلم سخنرانی جیمز وایننس یبار گفت، سخنرانی یه مقاله روی پاهاش عقبش نیست.
نمیتونید به سادگی یه مقاله بنویسید و بعد با صدای بلند بخونیدش.
توی این ویدئو، بعضی از مشکلات متداول ارائه رو بررسی میکنیم که وقتی افراد
سخنرانی ها رو واسه رسانه صدا آماده نکردن به وجود میاد.
تکنیک های تصویری نوشتن به طور خودکار واسه سخنرانی ترجمه نمیشن.
بهش مثل یه فیلم برگرفته از یه رمان فکر کنید.
رمان یه خواننده فردی توی مغز داره.
پاراگرافهای طولانی هست که ممکنه به طور کامل یه اتاق رو توصیف کنه.
همون اتاق میتونه توی یه تصویر 5 ثانیه ای توی اون فیلم نمایش داده بشه.
کتابها و فیلمها باهم فرق دارن چون باید فرق داشته باشن، سخنرانی ها و
مقاله ها هم باید متفاوت باشن.
اونا رسانه های متفاوتی هستن.
سخنرانی های بد برگرفته از مقاله ها، باید بگم که،
خیلی متداول تر هستن نسبت به فیلم های بد برگرفته از کتابها.
پس چی میشه وقتی سخنرانی ها رو به جای گوش واسه چشم مینویسیم؟
واسه نشون دادن این،
یه دانشجو از کنفرانسم توی دانشگاه واشینگتن رو اینجا دارم.
کلاس من حدود نیم ساعت پیش تموم شد و اون اینقدر مهربون بود که وقتش رو بهمون بده.
ضمنآ، امروز بعد از ظهر جمعه هست، پس فداکاریش دوبرابر تحسین برانگیزه.
و قراره یه پیش نویس اولیه که من درباره انتخاب دانشگاه واشینگتن
نوشتم رو بخونه.
و این فقط واسه اینه که یه پیش نویس واسه خوندن داشته باشه.
قبلا هیچوقت این پیش نویس رو ندیده.
پس اساسآ، قراره تلاش کنه که یه نوشته بد، یه گفتار خوب به نظر برسه.
سلام، من نورالی هستم.
با بررسی کردن کالج ها، منم مثل اکثر دانشجو ها،
درباره انتخاب کردن کالجی که به عنوان یه دانشجو واسم مناسب باشه و کالجی که بهم
اجازه بده واسه شغل بعد از کالجم بیشترین چیزها رو یاد بگیرم، نگران بودم.
واسه تعداد زیادی از کالج های مختلف با استفاده از معیارهای پایه مثل،
مقرون به صرفگی، وجهه اقتصادی و موقعیت جغرافیایی اون کشور اپلای کردم.
درنهایت دانشگاه واشینگتن رو انتخاب کردم بخاطر شهرت آموزشی قوی،
که اخیرآ توی تعدادی از برآوردهای معین ملی، منعکس شده.
این حقیقت که توی سیاتل بود، دردناک نبود.
من درباره تصمیمم خوشحالم.
من بی صبرانه منتظر یه دوره چالش برانگیز و
ارزشمند به عنوان یه دانشجوی تمام وقت و شاگرد ممتاز هستم.
ممنون.
افتضاح نیست، ولی به خوبی چیزی که اون طبیعتآ هست، نبود.
و باید اشاره کنم که نورالی گوینده عالی هست.
ولی حتی گوینده های خوب هم وقتی با نوشته های بد دست و پنجه نرم میکنن به فنا میرن!
خب چرا اینطوریه؟
خب بیاید به پیش نویس نگاهی بندازیم.
پس اگه به متن اینجا نگاه کنید، میتونید ببینید که دلالت کننده های تصویری زیادی وجود
داره که به خواننده کمک میکنه تا به صورت بصری به قصد نویسنده زل بزنه.
ولی وقتی حرف میزنیم، تمام اون شکلها میرن.
خب توی متن تکه های پاراگراف رو دارم، حروف کج، حروف درشت و سیاه ، ویرگول ها،
ویرگول های نقطه دار و همه جور چیزی رو دارم.
و وقتی بلند میشم تا صحبت کنم اون عناصر تصویری میرن، درسته؟
میتونم با حروف کج بنویسم، ولی نمیتونم با حروف کج صحبت کنم.
میتونم یه وری وایسم ولی این کارم عجیب غریبه،
هیچکس نمیفهمه دارم چیکار میکنم.
خب ورای نشونه های تصویری، چه اتفاق دیگه ای با این پیش نویس می افته؟
خب، وقتی بهش نگاه میکنید میتونید ببینید که جمله ها طولانی تر هستن.
خب به هممون یاد دادن که جمله های مناسب بنویسیم، ولی وقتی حرف میزنیم،
توی جمله هایی مثل اونا حرف نمیزنیم.
پس خواننده ما میتونه یه جمله خیلی طولانی رو درک کنه، ولی واسه یه شنونده خیلی
سخت تره که یه جمله طولانی رو درک کنه.
از نظر واژگانی، احتمال داره که ما ابزارهای مانع بیشتر و تشدید کننده های
بیشتر توی سخنرانی های محاوره ای بشنویم.
ابزارهای مانع چیزهایی مثل یه جورایی، یه طورهایی و
تشدید کننده ها چیزهایی مثل خیلی و واقعا و غیره هستن.
این کلمات آت و آشغال هستن.
اونها اشارات مهمی رو به شنونده ارائه میدن، ولی از بیشتر مقاله ها حذف شدن.
تغییر گام واسه صحبت خوب حیاتیه، ولی احتمال داره که
اگه درحال خوندن یه پیش نویس هستید، احتمالا قراره یکنواخت باشه،
یا حداقل، تغییر گام قرار نیست همونقدر طبیعی باشه.
و این بخاطر اینه که اینطوری عمل نمیکنه، و
میتونیم توی سخنرانی نورالی بشنویمش.
توانایی خوندن یا به خاطر سپردن یه پیش نویس مثل این و
طبیعی اجرا کردنش بازیگریه، بازیگری اینه.
بازیگرها کلمات تثبیت شده رو برمیدارن و کاری میکنن طبیعی به نظر بیاد.
و به این خاطره که الان داریم درباره این حرف میزنیم.
نادیده گرفتن تفاوت بین صحبت کردن و نوشتن
مثل دادن یه پیش نویس بد به یه بازیگره.
حتی بهترین آرتیست هم جون میکنه تا کاری کنه که این خوب به نظر برسه.
پس به عنوان گوینده، لازمه که واسه گوش بنویسیم، نه واسه چشم.
و این کار نیازمند یه درک از رسانه سخنرانی، و
مکانیسم های زبان هست.
خلاصه درس: صحبت کردن و نوشتن رسانه های متفاوتی هستن، 1.تکنیکهای تصویری از نوشتن اغلب واسه صحبت کردن ترجمه نمیشن، 2.خوندن متون نوشته شده واسه چشم، سبک ارائه طبیعی شما رو هموار میکنه، 3.پس سخنرانی های نوشته شده واسه گوش هستن نه واسه چشم.