WEBVTT

00:00:00.341 --> 00:00:03.976
دانشگاه واشینگتن
تخصص صحبت در جمع با مت مکگریتی

00:00:04.225 --> 00:00:09.270
معلم سخنرانی جیمز وایننس یبار گفت،
سخنرانی یه مقاله روی پاهاش عقبش نیست.

00:00:09.270 --> 00:00:12.340
نمیتونید به سادگی یه مقاله بنویسید
و بعد با صدای بلند بخونیدش.

00:00:12.340 --> 00:00:15.990
توی این ویدئو، بعضی از مشکلات متداول
ارائه رو بررسی میکنیم که وقتی افراد

00:00:15.990 --> 00:00:18.310
سخنرانی ها رو واسه رسانه
صدا آماده نکردن به وجود میاد.

00:00:19.570 --> 00:00:23.640
تکنیک های تصویری نوشتن به طور
خودکار واسه سخنرانی ترجمه نمیشن.

00:00:23.640 --> 00:00:25.640
بهش مثل یه فیلم برگرفته
از یه رمان فکر کنید.

00:00:25.640 --> 00:00:28.090
رمان یه خواننده فردی توی مغز داره.

00:00:28.090 --> 00:00:31.470
پاراگرافهای طولانی هست که ممکنه
به طور کامل یه اتاق رو توصیف کنه.

00:00:31.470 --> 00:00:34.533
همون اتاق میتونه توی یه تصویر 5 ثانیه ای
توی اون فیلم نمایش داده بشه.

00:00:34.558 --> 00:00:37.600
کتابها و فیلمها باهم فرق دارن چون باید
فرق داشته باشن، سخنرانی ها و

00:00:37.600 --> 00:00:39.160
مقاله ها هم باید متفاوت باشن.

00:00:39.160 --> 00:00:40.672
اونا رسانه های متفاوتی هستن.

00:00:40.672 --> 00:00:43.520
سخنرانی های بد برگرفته از
مقاله ها، باید بگم که،

00:00:43.520 --> 00:00:46.390
خیلی متداول تر هستن نسبت به
فیلم های بد برگرفته از کتابها.

00:00:46.390 --> 00:00:50.163
پس چی میشه وقتی سخنرانی ها رو
به جای گوش واسه چشم مینویسیم؟

00:00:50.188 --> 00:00:51.400
واسه نشون دادن این،

00:00:51.400 --> 00:00:54.760
یه دانشجو از کنفرانسم توی
دانشگاه واشینگتن رو اینجا دارم.

00:00:54.760 --> 00:01:00.190
کلاس من حدود نیم ساعت پیش تموم شد و
اون اینقدر مهربون بود که وقتش رو بهمون بده.

00:01:00.190 --> 00:01:04.140
ضمنآ، امروز بعد از ظهر جمعه هست،
پس فداکاریش دوبرابر تحسین برانگیزه.

00:01:04.140 --> 00:01:07.480
و قراره یه پیش نویس اولیه که من
درباره انتخاب دانشگاه واشینگتن

00:01:07.480 --> 00:01:08.560
نوشتم رو بخونه.

00:01:08.560 --> 00:01:11.870
و این فقط واسه اینه که یه پیش نویس
واسه خوندن داشته باشه.

00:01:11.870 --> 00:01:13.460
قبلا هیچوقت این پیش نویس رو ندیده.

00:01:13.460 --> 00:01:17.237
پس اساسآ، قراره تلاش کنه که یه نوشته
بد، یه گفتار خوب به نظر برسه.

00:01:21.010 --> 00:01:22.287
سلام، من نورالی هستم.

00:01:22.312 --> 00:01:25.395
با بررسی کردن کالج ها،
منم مثل اکثر دانشجو ها،

00:01:25.395 --> 00:01:30.144
درباره انتخاب کردن کالجی که به عنوان یه
دانشجو واسم مناسب باشه و کالجی که بهم

00:01:30.144 --> 00:01:34.983
اجازه بده واسه شغل بعد از کالجم
بیشترین چیزها رو یاد بگیرم، نگران بودم.

00:01:34.983 --> 00:01:38.730
واسه تعداد زیادی از کالج های مختلف
با استفاده از معیارهای پایه مثل،

00:01:38.730 --> 00:01:43.260
مقرون به صرفگی، وجهه اقتصادی و
موقعیت جغرافیایی اون کشور اپلای کردم.

00:01:43.260 --> 00:01:46.500
درنهایت دانشگاه واشینگتن رو انتخاب
کردم بخاطر شهرت آموزشی قوی،

00:01:46.500 --> 00:01:51.440
که اخیرآ توی تعدادی از برآوردهای
معین ملی، منعکس شده.

00:01:51.440 --> 00:01:54.979
این حقیقت که توی سیاتل بود، دردناک نبود.

00:01:55.606 --> 00:01:58.030
من درباره تصمیمم خوشحالم.

00:01:58.030 --> 00:01:59.776
من بی صبرانه منتظر یه دوره چالش برانگیز و

00:01:59.776 --> 00:02:02.552
ارزشمند به عنوان یه دانشجوی تمام
وقت و شاگرد ممتاز هستم.

00:02:06.051 --> 00:02:07.270
ممنون.

00:02:07.270 --> 00:02:09.990
افتضاح نیست، ولی به خوبی چیزی
که اون طبیعتآ هست، نبود.

00:02:09.990 --> 00:02:12.270
و باید اشاره کنم که نورالی گوینده عالی هست.

00:02:12.270 --> 00:02:15.580
ولی حتی گوینده های خوب هم وقتی با نوشته های
بد دست و پنجه نرم میکنن به فنا میرن!

00:02:15.580 --> 00:02:16.976
خب چرا اینطوریه؟

00:02:17.150 --> 00:02:18.980
خب بیاید به پیش نویس نگاهی بندازیم.

00:02:18.980 --> 00:02:23.550
پس اگه به متن اینجا نگاه کنید، میتونید
ببینید که دلالت کننده های تصویری زیادی وجود

00:02:23.550 --> 00:02:28.190
داره که به خواننده کمک میکنه تا به
صورت بصری به قصد نویسنده زل بزنه.

00:02:28.190 --> 00:02:30.400
ولی وقتی حرف میزنیم، تمام اون شکلها میرن.

00:02:30.400 --> 00:02:34.490
خب توی متن تکه های پاراگراف رو دارم،
حروف کج، حروف درشت و سیاه ، ویرگول ها،

00:02:34.490 --> 00:02:37.190
ویرگول های نقطه دار و همه جور چیزی رو دارم.

00:02:37.190 --> 00:02:41.330
و وقتی بلند میشم تا صحبت کنم
اون عناصر تصویری میرن، درسته؟

00:02:41.330 --> 00:02:44.427
میتونم با حروف کج بنویسم، ولی
نمیتونم با حروف کج صحبت کنم.

00:02:44.427 --> 00:02:47.307
میتونم یه وری وایسم ولی
این کارم عجیب غریبه،

00:02:47.307 --> 00:02:49.370
هیچکس نمیفهمه دارم چیکار میکنم.

00:02:49.370 --> 00:02:53.210
خب ورای نشونه های تصویری، چه اتفاق
دیگه ای با این پیش نویس می افته؟

00:02:53.210 --> 00:02:56.450
خب، وقتی بهش نگاه میکنید میتونید
ببینید که جمله ها طولانی تر هستن.

00:02:56.450 --> 00:03:00.110
خب به هممون یاد دادن که جمله های مناسب
بنویسیم، ولی وقتی حرف میزنیم،

00:03:00.110 --> 00:03:02.330
توی جمله هایی مثل اونا حرف نمیزنیم.

00:03:02.330 --> 00:03:06.540
پس خواننده ما میتونه یه جمله خیلی طولانی
رو درک کنه، ولی واسه یه شنونده خیلی

00:03:06.540 --> 00:03:09.180
سخت تره که یه جمله طولانی رو درک کنه.

00:03:09.180 --> 00:03:12.370
از نظر واژگانی، احتمال داره که ما ابزارهای
مانع بیشتر و تشدید کننده های

00:03:12.370 --> 00:03:14.970
بیشتر توی سخنرانی های محاوره ای بشنویم.

00:03:14.970 --> 00:03:17.650
ابزارهای مانع چیزهایی مثل
یه جورایی، یه طورهایی و

00:03:17.650 --> 00:03:20.731
تشدید کننده ها چیزهایی مثل
خیلی و واقعا و غیره هستن.

00:03:21.104 --> 00:03:23.130
این کلمات آت و آشغال هستن.

00:03:23.130 --> 00:03:27.391
اونها اشارات مهمی رو به شنونده ارائه میدن،
ولی از بیشتر مقاله ها حذف شدن.

00:03:27.931 --> 00:03:31.010
تغییر گام واسه صحبت خوب
حیاتیه، ولی احتمال داره که

00:03:31.010 --> 00:03:34.590
اگه درحال خوندن یه پیش نویس
هستید، احتمالا قراره یکنواخت باشه،

00:03:34.590 --> 00:03:38.670
یا حداقل، تغییر گام قرار نیست
همونقدر طبیعی باشه.

00:03:38.670 --> 00:03:41.620
و این بخاطر اینه که اینطوری عمل نمیکنه، و

00:03:41.620 --> 00:03:43.940
میتونیم توی سخنرانی نورالی بشنویمش.

00:03:43.940 --> 00:03:46.240
توانایی خوندن یا به خاطر سپردن
یه پیش نویس مثل این و

00:03:46.240 --> 00:03:49.140
طبیعی اجرا کردنش بازیگریه، بازیگری اینه.

00:03:50.220 --> 00:03:53.230
بازیگرها کلمات تثبیت شده رو برمیدارن
و کاری میکنن طبیعی به نظر بیاد.

00:03:54.015 --> 00:03:56.128
و به این خاطره که الان داریم
درباره این حرف میزنیم.

00:03:56.128 --> 00:03:58.480
نادیده گرفتن تفاوت بین صحبت کردن و نوشتن

00:03:58.480 --> 00:04:00.880
مثل دادن یه پیش نویس بد به یه بازیگره.

00:04:00.880 --> 00:04:04.810
حتی بهترین آرتیست هم جون میکنه
تا کاری کنه که این خوب به نظر برسه.

00:04:04.810 --> 00:04:09.350
پس به عنوان گوینده، لازمه که واسه
گوش بنویسیم، نه واسه چشم.

00:04:09.350 --> 00:04:12.437
و این کار نیازمند یه درک از
رسانه سخنرانی، و

00:04:12.437 --> 00:04:13.878
مکانیسم های زبان هست.

00:04:13.878 --> 00:04:21.753
خلاصه درس: صحبت کردن و نوشتن رسانه های متفاوتی هستن، 1.تکنیکهای تصویری از نوشتن اغلب واسه صحبت کردن ترجمه نمیشن، 2.خوندن متون نوشته شده واسه چشم، سبک ارائه طبیعی شما رو هموار میکنه، 3.پس سخنرانی های نوشته شده واسه گوش هستن نه واسه چشم.