دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی
بعد از انتشار رسانه درک در سال 1964،
مارشال مک لوهان تبدیل به یه حس شبانه شد.
من چاپ دوم از رسانه درک رو همینجا دارم.
و جلدش، جلدش داره سرم فریاد میزنه.
گفته مهم ترین متفکرها پس از نیوتون، داروین، فروید، انیشتین
و ایوان پاولف.
حالا، نمیدونم که منظور منتقد این بوده که مک لوهان درمجموع
نسبت به اون اشخاص مهم تر بوده یا نه.
در هر صورت، این یه ادعای کاملا جسورانه هست.
من منتقد رو تجسم میکنم که نشسته سر دستگاه تایپش و مینویسه بله،
یه چیز دیگه، گالیله احمق بود، ازش متنفرم.
یه عالمه مبالغه اینجاست.
گذشته از این، این یه کتاب مهمه.
اولین فصل، با به یاد موندنی ترین جمله مک لوهان شروع میشه.
پیغامش رسانه هست.
این یعنی چی؟
یعنی شکل و محتوا روی همدیگه تاثیر میذارن.
این داستان مشابه رو اگه توی یه کتاب بخونین و اگه توی فیلم ببینینش باهم متفاوته.
خب کتاب مک لوهان انواع رسانه های معاشرتی، رادیو، تلویزیون، نمایش های کمدی
فیلم و غیره و غیره رو بررسی میکنه
ولی دوتا فصل اینجا ما رو خیلی درگیر میکنه، صحبت کردن و نوشتن.
و فکر میکنم این واسه مردم کاملا متداوله که فراموش کنن صحبت کردن و
نوشتن، رسانه های متفاوتی هستن.
منظورم اینه که میدونیم اینا ذاتیه، البته، ولی
خیلی ازبرنامه های صحبت درجمع، وقتی افراد با نوشتن مثل سخنرانی رفتار کردن، به وجود اومد.
درنهایت، به عنوان گوینده، میخوایم که واسه گوش بنویسیم نه واسه چشم.
چرا؟
چون سخنرانی، یه رسانه از صداست.
خب توی این ویدئو، میخوام درباره سه تا جنبه اصلی سخنرانی صحبت کنم.
و اینکه اینا چطور کاری میکنن صحبت کردن با نوشتن تفاوت داشته باشه.
شماره 1. زبان به دست میاد، نوشتن یاد گرفته میشه.
به عنوان حیوانات انسانی، ما یه ظرفیت موروثی واسه سخنرانی داریم.
پرنده ها پرواز میکنن، ماهیا شنا میکنن، پلاتیپوس ها هم همینطور! و ما حرف میزنیم.
بعد از میلیون ها سال بدن و ذهن ما
واسه این نکته که با زبان معاشرت کنیم، تکامل پیدا کرده.
زبان شناس استیون پینکر به این میگه غریزه زبان ما.
روشی که باهاش سخنرانی رو به دست میاریم شگفت انگیزه، عمدتآ یه نکته از گوش دادن،
مدل سازی، فرضیه پردازی و آزمایش هست.
بچه ها دانشمندهای کوچولوی خیلی عالی هستن و
اگه اونا رو توی کت های آزمایشگاهی کوچولو بذارید پرستیدنی به نظر میرسن.
بچه دانشمند، مولکول ها رو واسه با نمکی کشف کردی؟
بله بله پیدا کردی.
پس بچه ها توی آزمایش کردن با زبان عالی هستن.
کودکان نوپا میتونن جمله هایی بسازن ولی معمولا گرامرشون یکم بد هست.
بخاطر اینه که توی انگلیسی زمان گذشته کاملا سخته.
من میرم دسشویی" یه جمله مهم واسه یه کودک نوپا و بی شک واسه والدینش هست
ولی بدون تسلط روی زمان افعال، باید از مفهوم استفاده کنید.
خب بیاید بگیم رفتید یه رستوران، کودک رو میکنه به شما و میگه،
من میرم دسشویی.
کودک نمیشینه اونجا و بگه،
آخرین باری که رفتم دسشویی رو یادته؟
یادش بخیر ، یادش بخیر!!
نه، من میرم دسشویی یعنی همین الان باید برم دسشویی اوکی؟
حالا بعد از یه مدت، کودکان قدرت "ای دی" رو واسه زمان گذشته توی انگلیسی کشف میکنن.
خب اونا این قانون جدید رو دارن و ترجیح میدن که بیش از حد تعمیم بدن.
چیزایی مثل من رفت دسشویی (جمله غلط) میشنوید، درسته؟
و والدین درستش میکنن و میگن، خب نه، ما میگیم من رفتم دسشویی و
دانشمند کوچولوی ما قوانینش رو اصلاح میکنه.
باید اشاره کنم که این نوع از تعمیم بیش از حد،
حتی با بچه هایی که زبان اشاره رو به عنوان زبان مادری به دست میارن هم اتفاق می افته،
چون زبان اینطوری عمل میکنه.
حالا، نوشتن هم از طرف دیگه باید یاد گرفته بشه.
بچه ها با یه مداد تو دستشون از توی رحم به وجود نمیان.
من بچه دارم و بهش یاد ندادم که چطوری صحبت کنه ولی
باید بهش کمک کنم که درک کنه این نمادهای عجیب چطور سخنرانی رو بیان میکنن.
پس باید باهاش بشینم و بگم، نه حرف جی رو اینطوری نمیکشن، یا
آره میدونم به نظرمیاد باید گربه (کَت) رو با کی هجی کنی، ولی بنا به دلایل عجیبی
این کار رو نمیکنیم و غیره.
پس باید بهش نوشتن یاد بدم ولی بهش سخنرانی یاد ندادم.
شماره 2. زبان تکامل یافته، نوشتن اختراع شده
ظهور سخنرانی کی بود؟
خب، ارزیابی های پیرو، اون رو به همین حدود صد هزار سال پیش متصل کرده.
شاید ارزیابی های توسعه پذیر تر تا بیش از 500 هزار سال قبل هم برن.
این یه اختلاف کاملا بزرگ از خطاست ولی
مشخص کردن لحظه دقیق چیزی که هیچ نشونه نوشتاری به جا نذاشته سخته.
که به همین خاطره که تاریخ سنجی شروع نوشتن، خیلی راحتتره.
بیشتر محققان این رو حدود 3 هزار سال قبل از میلاد قرار میدن،
توی سومر در بین النهرین که درجنوب عراق هست.
و با این وجود، شاید یه بزرگ انگلیسی بهتون بگه که،
زبان نوشتاری با ادبیات اصیل شروع نشده.
نوشتن در پاسخ به نیازهای حافظه به وجود اومده.
لوحه های اولیه خط میخی چیزهای مهم مثل متون مقدس،
جنگهای بزرگ و البته موجودی خزانه رو ثبت میکردن.
و خیلی از نوشته های اولیه، مغازه دارانی بودن که کتاب هاشون رو تعدیل میکردن.
پس نوشتن بیشتر یه اختراع بود تا زبان رو پایدار نگه داره.
شماره 3. زبان فراگیره ، نوشتن نیست.
نوشتن به زبان نیاز داره.
هیچ زبان نگارشی وجود نداره که بر پایه یه زبان محاوره ای نباشه.
زبان، در هرحال نیازی به نوشتن نداره و
درواقع قسمت عمده ای از زبان ها ابدآ هیچ سیستم نوشتاری ندارن.
خب ساختار نژادی همه زبان ها رو زیر نظر میگیره.
اونا رقم کلی زبانها رو تا 7000 تا تخمین میزنن، و
از اونا حدود نصفشون سیستم نگارشی ندارن، و
توی این زبانها هیچکس بی سواد نیست چون که هیچکس باسواد نیست.
و این توی قرن 21 هست.
به تاریخ زبان فکر کنید،
میتونید ببینید که سواد یکم مثل یه پرنده کمیابه، ولی سخنرانی نیست.
زبان محاوره ای، کاری که هرروز انجام میدیم،
قاعده زبانه، هرچیزی دیگه ای، از جمله نوشتن، یه اقتباسه.
خب همه اینا یعنی چی؟
خب توی یه سطح عمیق، صحبت کردن و نوشتن رسانه های متفاوتی هستن.
خب کی گیج شد؟
هممون شدیم، و هممون اغلب همیشه گیج میشیم اوکی؟
بیشتر از اینکه بنویسیم صحبت میکنیم، ولی نوشتن رو بیشتر از صحبت کردن یاد میگیریم.
و منظورم انتقاد نیست، یاد گرفتن نوشتن سخته، ولی
نحوه برخورد ما با کلمات گفتاری رو تحت تاثیر قرار داده.
با یه درک اصلی از رسانه سخنرانی، میتونیم راه های وابسته به زبان شناسی رو که واسه
گوش، بجای چشم مناسب هستن رو کاوش کنیم.
خلاصه درس: 1.صحبت کردن و نوشتن رسانه های متفاوتی هستن، 2.زبان به دست آورده میشه، نوشتن یاد گرفته میشه، 3. زبان تکامل یافته، نوشتن اختراع شده، 4.زبان فراگیره ولی نوشتن نه.