WEBVTT

00:00:00.333 --> 00:00:04.706
دانشگاه واشینگتن
تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی

00:00:04.978 --> 00:00:08.192
بعد از انتشار رسانه درک در سال 1964،

00:00:08.192 --> 00:00:11.460
مارشال مک لوهان تبدیل به یه حس شبانه شد.

00:00:11.460 --> 00:00:14.800
من چاپ دوم از رسانه درک رو همینجا دارم.

00:00:14.800 --> 00:00:17.770
و جلدش، جلدش داره سرم فریاد میزنه.

00:00:17.770 --> 00:00:22.430
گفته مهم ترین متفکرها پس از نیوتون،
داروین، فروید، انیشتین

00:00:22.430 --> 00:00:23.787
و ایوان پاولف.

00:00:23.812 --> 00:00:26.850
حالا، نمیدونم که منظور منتقد این
بوده که مک لوهان درمجموع

00:00:26.850 --> 00:00:29.530
نسبت به اون اشخاص مهم تر بوده یا نه.

00:00:29.530 --> 00:00:31.370
در هر صورت، این یه ادعای کاملا جسورانه هست.

00:00:31.370 --> 00:00:35.400
من منتقد رو تجسم میکنم که نشسته
سر دستگاه تایپش و مینویسه بله،

00:00:35.400 --> 00:00:39.530
یه چیز دیگه، گالیله احمق بود، ازش متنفرم.

00:00:39.530 --> 00:00:40.800
یه عالمه مبالغه اینجاست.

00:00:40.800 --> 00:00:43.630
گذشته از این، این یه کتاب مهمه.

00:00:43.630 --> 00:00:46.560
اولین فصل، با به یاد موندنی ترین
جمله مک لوهان شروع میشه.

00:00:46.560 --> 00:00:48.670
پیغامش رسانه هست.

00:00:48.670 --> 00:00:50.170
این یعنی چی؟

00:00:50.170 --> 00:00:53.660
یعنی شکل و محتوا روی همدیگه تاثیر میذارن.

00:00:53.660 --> 00:00:58.010
این داستان مشابه رو اگه توی یه کتاب بخونین
و اگه توی فیلم ببینینش باهم متفاوته.

00:00:58.010 --> 00:01:02.540
خب کتاب مک لوهان انواع رسانه های
معاشرتی، رادیو، تلویزیون، نمایش های کمدی

00:01:02.540 --> 00:01:05.230
فیلم و غیره و غیره رو بررسی میکنه

00:01:05.230 --> 00:01:08.900
ولی دوتا فصل اینجا ما رو خیلی درگیر
میکنه، صحبت کردن و نوشتن.

00:01:08.900 --> 00:01:12.710
و فکر میکنم این واسه مردم کاملا متداوله
که فراموش کنن صحبت کردن و

00:01:12.710 --> 00:01:14.660
نوشتن، رسانه های متفاوتی هستن.

00:01:14.660 --> 00:01:16.814
منظورم اینه که میدونیم اینا ذاتیه،
البته، ولی

00:01:16.814 --> 00:01:21.430
خیلی ازبرنامه های صحبت درجمع، وقتی افراد با
نوشتن مثل سخنرانی رفتار کردن، به وجود اومد.

00:01:21.430 --> 00:01:24.515
درنهایت، به عنوان گوینده، میخوایم که
واسه گوش بنویسیم نه واسه چشم.

00:01:24.540 --> 00:01:25.809
چرا؟

00:01:25.834 --> 00:01:27.970
چون سخنرانی، یه رسانه از صداست.

00:01:27.970 --> 00:01:31.419
خب توی این ویدئو، میخوام درباره سه تا
جنبه اصلی سخنرانی صحبت کنم.

00:01:31.419 --> 00:01:34.498
و اینکه اینا چطور کاری میکنن صحبت
کردن با نوشتن تفاوت داشته باشه.

00:01:34.665 --> 00:01:38.094
شماره 1. زبان به دست میاد،
نوشتن یاد گرفته میشه.

00:01:38.382 --> 00:01:42.590
به عنوان حیوانات انسانی، ما یه ظرفیت
موروثی واسه سخنرانی داریم.

00:01:42.590 --> 00:01:46.810
پرنده ها پرواز میکنن، ماهیا شنا میکنن،
پلاتیپوس ها هم همینطور! و ما حرف میزنیم.

00:01:46.810 --> 00:01:49.140
بعد از میلیون ها سال بدن و ذهن ما

00:01:49.140 --> 00:01:52.380
واسه این نکته که با زبان معاشرت
کنیم، تکامل پیدا کرده.

00:01:52.380 --> 00:01:56.040
زبان شناس استیون پینکر
به این میگه غریزه زبان ما.

00:01:56.040 --> 00:01:59.390
روشی که باهاش سخنرانی رو به دست میاریم
شگفت انگیزه، عمدتآ یه نکته از گوش دادن،

00:01:59.390 --> 00:02:02.270
مدل سازی، فرضیه پردازی و آزمایش هست.

00:02:02.270 --> 00:02:04.380
بچه ها دانشمندهای کوچولوی خیلی عالی هستن و

00:02:04.380 --> 00:02:07.283
اگه اونا رو توی کت های آزمایشگاهی
کوچولو بذارید پرستیدنی به نظر میرسن.

00:02:07.308 --> 00:02:11.050
بچه دانشمند، مولکول ها رو واسه
با نمکی کشف کردی؟

00:02:11.050 --> 00:02:12.748
بله بله پیدا کردی.

00:02:13.300 --> 00:02:15.780
پس بچه ها توی آزمایش کردن
با زبان عالی هستن.

00:02:15.780 --> 00:02:19.120
کودکان نوپا میتونن جمله هایی بسازن
ولی معمولا گرامرشون یکم بد هست.

00:02:19.120 --> 00:02:22.048
بخاطر اینه که توی انگلیسی
زمان گذشته کاملا سخته.

00:02:22.073 --> 00:02:26.538
من میرم دسشویی" یه جمله مهم واسه یه
کودک نوپا و بی شک واسه والدینش هست

00:02:26.563 --> 00:02:31.080
ولی بدون تسلط روی زمان افعال،
باید از مفهوم استفاده کنید.

00:02:31.080 --> 00:02:33.900
خب بیاید بگیم رفتید یه رستوران،
کودک رو میکنه به شما و میگه،

00:02:33.900 --> 00:02:35.925
من میرم دسشویی.

00:02:35.950 --> 00:02:37.703
کودک نمیشینه اونجا و بگه،

00:02:37.728 --> 00:02:39.720
آخرین باری که رفتم دسشویی رو یادته؟

00:02:39.720 --> 00:02:41.190
یادش بخیر ، یادش بخیر!!

00:02:41.190 --> 00:02:45.630
نه، من میرم دسشویی یعنی همین
الان باید برم دسشویی اوکی؟

00:02:45.630 --> 00:02:50.230
حالا بعد از یه مدت، کودکان قدرت "ای دی" رو
واسه زمان گذشته توی انگلیسی کشف میکنن.

00:02:50.230 --> 00:02:53.260
خب اونا این قانون جدید رو دارن و ترجیح
میدن که بیش از حد تعمیم بدن.

00:02:53.260 --> 00:02:56.080
چیزایی مثل من رفت دسشویی (جمله
غلط) میشنوید، درسته؟

00:02:56.080 --> 00:03:00.480
و والدین درستش میکنن و میگن، خب
نه، ما میگیم من رفتم دسشویی و

00:03:00.480 --> 00:03:02.701
دانشمند کوچولوی ما قوانینش رو اصلاح میکنه.

00:03:02.726 --> 00:03:05.630
باید اشاره کنم که این
نوع از تعمیم بیش از حد،

00:03:05.630 --> 00:03:09.140
حتی با بچه هایی که زبان اشاره رو به عنوان
زبان مادری به دست میارن هم اتفاق می افته،

00:03:09.140 --> 00:03:11.940
چون زبان اینطوری عمل میکنه.

00:03:11.940 --> 00:03:14.530
حالا، نوشتن هم از طرف
دیگه باید یاد گرفته بشه.

00:03:14.530 --> 00:03:17.740
بچه ها با یه مداد تو دستشون
از توی رحم به وجود نمیان.

00:03:17.740 --> 00:03:20.100
من بچه دارم و بهش یاد ندادم
که چطوری صحبت کنه ولی

00:03:20.100 --> 00:03:24.270
باید بهش کمک کنم که درک کنه این نمادهای
عجیب چطور سخنرانی رو بیان میکنن.

00:03:24.270 --> 00:03:27.436
پس باید باهاش بشینم و بگم، نه
حرف جی رو اینطوری نمیکشن، یا

00:03:27.461 --> 00:03:31.270
آره میدونم به نظرمیاد باید گربه (کَت) رو با
کی هجی کنی، ولی بنا به دلایل عجیبی

00:03:31.270 --> 00:03:33.150
این کار رو نمیکنیم و غیره.

00:03:33.150 --> 00:03:35.641
پس باید بهش نوشتن یاد بدم
ولی بهش سخنرانی یاد ندادم.

00:03:36.318 --> 00:03:39.437
شماره 2. زبان تکامل یافته، نوشتن اختراع شده

00:03:39.997 --> 00:03:41.688
ظهور سخنرانی کی بود؟

00:03:41.688 --> 00:03:46.710
خب، ارزیابی های پیرو، اون رو به همین
حدود صد هزار سال پیش متصل کرده.

00:03:46.710 --> 00:03:49.974
شاید ارزیابی های توسعه پذیر تر تا
بیش از 500 هزار سال قبل هم برن.

00:03:49.974 --> 00:03:52.298
این یه اختلاف کاملا بزرگ از خطاست ولی

00:03:52.298 --> 00:03:57.660
مشخص کردن لحظه دقیق چیزی که هیچ
نشونه نوشتاری به جا نذاشته سخته.

00:03:57.660 --> 00:04:01.440
که به همین خاطره که تاریخ سنجی
شروع نوشتن، خیلی راحتتره.

00:04:01.440 --> 00:04:05.180
بیشتر محققان این رو حدود 3 هزار
سال قبل از میلاد قرار میدن،

00:04:05.180 --> 00:04:08.970
توی سومر در بین النهرین که درجنوب عراق هست.

00:04:08.970 --> 00:04:11.590
و با این وجود، شاید یه بزرگ انگلیسی
بهتون بگه که،

00:04:11.590 --> 00:04:14.430
زبان نوشتاری با ادبیات اصیل شروع نشده.

00:04:14.430 --> 00:04:17.730
نوشتن در پاسخ به نیازهای
حافظه به وجود اومده.

00:04:17.730 --> 00:04:22.070
لوحه های اولیه خط میخی چیزهای
مهم مثل متون مقدس،

00:04:22.070 --> 00:04:24.920
جنگهای بزرگ و البته موجودی
خزانه رو ثبت میکردن.

00:04:24.920 --> 00:04:29.396
و خیلی از نوشته های اولیه، مغازه دارانی
بودن که کتاب هاشون رو تعدیل میکردن.

00:04:29.499 --> 00:04:34.426
پس نوشتن بیشتر یه اختراع
بود تا زبان رو پایدار نگه داره.

00:04:34.682 --> 00:04:38.410
شماره 3. زبان فراگیره ، نوشتن نیست.

00:04:38.862 --> 00:04:40.790
نوشتن به زبان نیاز داره.

00:04:40.790 --> 00:04:45.010
هیچ زبان نگارشی وجود نداره که
بر پایه یه زبان محاوره ای نباشه.

00:04:45.010 --> 00:04:47.480
زبان، در هرحال نیازی به نوشتن نداره و

00:04:47.480 --> 00:04:51.070
درواقع قسمت عمده ای از زبان ها
ابدآ هیچ سیستم نوشتاری ندارن.

00:04:51.070 --> 00:04:54.360
خب ساختار نژادی همه
زبان ها رو زیر نظر میگیره.

00:04:54.360 --> 00:04:59.480
اونا رقم کلی زبانها رو
تا 7000 تا تخمین میزنن، و

00:04:59.480 --> 00:05:03.010
از اونا حدود نصفشون سیستم نگارشی ندارن، و

00:05:03.010 --> 00:05:06.900
توی این زبانها هیچکس بی سواد نیست
چون که هیچکس باسواد نیست.

00:05:06.900 --> 00:05:08.520
و این توی قرن 21 هست.

00:05:08.520 --> 00:05:10.510
به تاریخ زبان فکر کنید،

00:05:10.510 --> 00:05:15.680
میتونید ببینید که سواد یکم مثل یه
پرنده کمیابه، ولی سخنرانی نیست.

00:05:15.680 --> 00:05:19.303
زبان محاوره ای، کاری
که هرروز انجام میدیم،

00:05:19.303 --> 00:05:24.439
قاعده زبانه، هرچیزی دیگه ای،
از جمله نوشتن، یه اقتباسه.

00:05:24.439 --> 00:05:26.930
خب همه اینا یعنی چی؟

00:05:26.930 --> 00:05:31.050
خب توی یه سطح عمیق، صحبت کردن و
نوشتن رسانه های متفاوتی هستن.

00:05:31.050 --> 00:05:32.470
خب کی گیج شد؟

00:05:32.470 --> 00:05:35.574
هممون شدیم، و هممون اغلب
همیشه گیج میشیم اوکی؟

00:05:35.574 --> 00:05:39.230
بیشتر از اینکه بنویسیم صحبت میکنیم، ولی
نوشتن رو بیشتر از صحبت کردن یاد میگیریم.

00:05:39.230 --> 00:05:43.292
و منظورم انتقاد نیست، یاد گرفتن
نوشتن سخته، ولی

00:05:43.292 --> 00:05:46.038
نحوه برخورد ما با کلمات گفتاری
رو تحت تاثیر قرار داده.

00:05:46.038 --> 00:05:50.443
با یه درک اصلی از رسانه سخنرانی، میتونیم
راه های وابسته به زبان شناسی رو که واسه

00:05:50.443 --> 00:05:52.955
گوش، بجای چشم مناسب هستن رو کاوش کنیم.

00:05:52.955 --> 00:06:02.955
خلاصه درس: 1.صحبت کردن و نوشتن رسانه های متفاوتی هستن، 2.زبان به دست آورده میشه، نوشتن یاد گرفته میشه، 3. زبان تکامل یافته، نوشتن اختراع شده، 4.زبان فراگیره ولی نوشتن نه.