دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی
یه گفته قدیمی هست که میگه، هنر نوشتن توی بازنویسی هست، و
این بی شک درمورد نوشتن سخنرانی درسته.
تدارک سخنرانی متوالی نیست، باید به عقب برگردید و
طرح اجمالیتون رو بازبینی کنید.
این ویدئو تعدادی استراتژی بازبینی رو کاوش میکنه.
حالا، تمایل دارم به طور کلی فکرکنم، خب عمومآ من از اوج به عمق آماده میکنم.
اول رساله رو مطرح میکنم، و بعد چندتا نکته کلیدی میسازم، و
همونطور که دارم انجام میدم، توی پشتیبانی افت میکنم.
ولی بعد از عمق به اوج بازبینیش میکنم تا مطمئن شم همه چیز درست کار میکنه.
با چک کردن تناسب شروع میکنم.
خب با چک کردن پشتیبانی شروع میکنم.
خب همونطور که سخنرانی رو آماده میکنید، تحقیقات و نگارشتون ممکنه
شما رو به مسیر متفاوتی ببرن، چیزی که پیش بینیش نکردید.
اوکیه، ولی فقط میخوام مطمئن بشم که آخرش،
پشتیبانی هنوز با دستاورد مرتبطه.
و میخوام نگاهی به اون دستاورد بندازم و
مطمئن بشم که بیشتر پشتیبانی رو در بر داره.
اساسآ، چک میکنم که مطمئن شم که پشتیبانی از نکته کلیدی
تبعیت میکنه.
اکنون بعد از اینکه یه جورایی پشتیبانی و نکته اصلی رو
دستکاری کردم، رابطه بین نکات کلیدی و موضوع رو چک میکنم.
خب لازمه اینجا بازبینی کنم؟
آیا لازمه رساله رو اصلاح کنم تا نکات کلیدی که درنهایت برام موندن رو
بهتر جا بدم؟
یا آیا هنوز یه جورایی لازمه روی نکات کلیدی کار کنم چون واقعا سوگند
رساله رو راضی نمیکنن؟
فقط میخوام مطمئن شم که همه قطعات با هم کار میکنن.
دوم، دنبال فرصتهای تنظیم مجدد باشید.
خب اولین طرحم، هرگز دائمی نیست.
شاید یه روش جدید و
منطقی تر واسه سازماندهی نکات ببینم وقتی یه قدم به عقب بردارم.
آیا احتمالا یه نکته دارم که خیلی کوچیکه و انگار یه جورایی یه منزوی عجیب غریبه؟
خب به اون نکته نگاه میکنم، باید یا حذفش کنم یا
به یه نکته دیگه تجزیه اش کنم.
بیاید بگیم من یه نکته یا مثال خیلی خوب دارم،
چیزی که عاشقشم، ولی خودش به تنهایی موضعی رو توجیه نمیکنه.
پس اگه چیزی مثل این دارم، شروع میکنم به گشتن واسه
مکان های معتبر واسه ذخیره سازی مازاد بر سخنرانی
دارم به معارفه و پایان نگاه میکنم.
خب اگه یه حرف خاله زنکی کوچولوی خوب یا یه داستان دارم،
میتونم بندازمش توی مقدمه.
اون خط های شروع کننده معمولا خیلی خوبن واسه
چیزای جالبی که به موضوع مرتبط هستن ولی نمیتونن تنهایی بیان بشن.
دوست دارم واسه مباحثه ها و شواهدی که خوبن از پایان استفاده کنم، ولی
شاید به اندازه کافی توی این سخنرانی واسش وقت ندارم.
پس باید سخنرانی رو تموم کنم و اینطوری باشم، و
این حتی وارد مشکلات فلان و بهمان و بیسار هم نشده، درسته؟
میتونم اینطوری باشم که، من
خیلی درباره موضوع میدونم، اینم یه ایده دیگه، حتی واسش وقتم ندارم.
همه این حرکت کردن به اطراف، بازبینی سخنرانی فقط دست انداز و انحنا هستن.
باید با سخنرانی بازی کنید تا تناسب بین پشتیبانی، نکات کلیدی و
موضوعات رو پیدا کنید.
بذارید بهتون یه مثال نشون بدم.
یه سخنرانی درباره مناظرات ریاست جمهوری آمریکا تهیه کردم.
من معمولا اینجور صحبت ها رو انجام میدم، فکرشو بکن، هرچهار سال یا بیشتر.
و وقتی رساله رو شروع کردم فقط این بود که
مناظرات ریاست جمهوری آمریکا جدید هستن، و میتونین اینجا طرح کلی رو ببینین.
خب رساله ام اینه، ژانر مناظرات ریاست جمهوری آمریکا کاملا جدیده.
تا قبل از 1960 حتی یه دونه مناظره ریاست جمهوری هم نداشتیم، تا 76 طول کشید واسه
اینکه مناظرات باقاعده بشن، و از سال 76 واسه هر رای گیری، مناظره داشتیم.
پس خودمو واسش آماده کردم و دربارش صحبت کردم.
ولی بعد از اینکه اجراش کردم،
حس کردم نکته دوم واقعا وزنش رو نمیکشید.
درمقایسه خیلی کوتاهه.
حالا از طرف دیگه، نکته سوم انگار لازمه که فقط روی نایابی
مناظرات ریاست جمهوری تمرکز کنه.
وقتی تمرینش کردم، واقعا بخش جالبی به نظر میرسید.
میخواستم بیشتر دربارش حرف بزنم.
متوجه شدم که توی کل سخنرانی،
فقط نمیخواستم درباره این حرف بزنم که چطور مناظرات جدید بودن، درسته؟
فقط توی چند دهه گذشته هستن، ولی
همچنین میخواستم درباره این حرف بزنم که چقد نامتداول بودن.
دفتر ریاست جمهوری یه جورایی لازم داشت که با این چیز جدید خودشو وفق بده.
خب، نشستم و نکات اصلی و رساله رو تغییر دادم.
میتونیم اینجا ببینیمش.
اون نکته ضعیف دوم رو برداشتم و تبدیلش کردم به یه نکته فرعی،
واسه اینجا کافی بود، ولی یه نکته فرعی بود نه یه نکته اصلی.
و بعد نکته سوم قدیمیم رو به یه نکته کاملا جدید درباره مناظراتی که
نامتداول هستن، گسترش دادم.
من اون تغییرات رو ساخته بودم و این یعنی باید رساله رو عوض میکردم.
رساله رو یه جورایی مثل سوگند یه سخنرانی میبینم، مثلا هی
اینم چیزی که قراره دربارش حرف بزنم.
خب اگه به این نگاه کنید، رساله جدیدم فقط یه مخلوط از دوتا نکته منه.
خب یه نکته تازگی رو نشون میده، و نکته دیگه نامتداولی رو نشون میده و
حالا رساله سعی داره تسخیرش کنه.
باید بگم که من اغلب این کار رو میکنم.
باید یه رساله یا یه موضوع به ذهنم برسه تا شروع به نوشتن کنم، ولی
میدونم که قراره در پایان فرایند، تغییر کنه.
اساسآ، میخوام که اون رساله در پایان، عینآ کاری که توی
سخنرانی دارم انجام میدم رو منعکس کنه.
اکنون، طوری که راهتون رو به فرایند ساختن و بازبینی
میسازید، واستون خاصه.
عمومآ دوست دارم با صدای بلند بازبینی و تنظیم کنم.
پس قدم میزنم و نکته هام رو با صدای بلند میگم.
خوشحالم که یه دفتر با درب دارم!
ولی واسه من اون فرایند راه رفتن و حرف زدن آسون تره.
واسم آسونتره که اون تناسب بین موضوع، نکات کلیدی و پشتیبانی
رو پیدا کنم.
پس میگم که یکم شیوه های مختلف امتحان کنید، ولی
یادتون باشه که هنر نوشتن سخنرانی توی بازنویسی هست.
خلاصه درس: 1. واسه تناسب بین دستاوردها و پشتیبانی، بازبینی کنید، 2.دنبال فرصت های تنظیم مجدد باشید، 3. چندتا الگوی مختلف امتحان کنید.