دانشگاه واشینگتن تخصص صحبت درجمع با مت مکگریتی
من توی محوطه دانشگاه واشینگتن هستم.
نمیتونم بگم، تصور نمیکنم چطور باید این رو بدونید،
ولی کلاسها دیروز شروع شدن.
اگه اطراف این ناحیه اصلی قدم میزنید،
این چهارگوش، کلی دانشجوی جدید میبینید که یه عالمه سردرگم هستن.
چون این محوطه دانشگاه واسشون مکان جدیدیه، و
هنوز کامل نمیدونن که چطور طرح بندی کنن.
دانشگاه های آمریکایی از این نظر عجیبن که مکان های بزرگ بی در و پیکر هستن و
یه جورایی گاهی واسه هدایت کردن مسیرتونه.
ولی اگه قراره خوب انجامش بدید، اگه قراره به موقع به کلاسا برسید،
لازمه که محوطه دانشگاه رو درک کنید، و واسه همین یه نقشه نیاز دارید.
میبینید نقشه ها عالین، درسته؟
چرا؟
چون نقشه ها شما رو به فضای جدیدی هدایت میکنن.
بهتون کمک میکنن سردربیارید که کجایید.
من کجام؟
درست اینجام.
مرسی نقشه جون!
و بهتون اجازه میدن سردربیارید که کجایید و کجا میرید.
خب چرا دربارش حرف میزنیم؟
خب چون توی سخنرانیتون، سخنرانیتون یه محوطه جدید واسه مخاطبتون هست،
جهت گیریش رو نمیشناسن،
اون منطقی که چطور نکات کلیدی رو طرح بندی میکنید رو نمیدونن.
پس لازمه با یه نقشه از بحثتون به اون مخاطب ارائه بدید،
حالا چطور توی سخنرانی این کار رو میکنیم؟
خب، میتونیم پیش نمایی ها رو توی معرفی ارائه بدیم که به مخاطب
اجازه میده بدونه به چی قراره برسیم.
میتونیم تغییر مراحل بین ایده های اصلی توی سخنرانیمون رو برجسته کنیم.
و بازبینی هایی در پایان ارائه بدیم.
اونجاست تا کمک کنه مخاطب رو به اون فضای جدید توی وقت واقعی هدایت کنید.
حالا این نوع از بحث تنظیمی،
وقتی معرفیش میکنم، برخی افراد باهاش سخت مخالفن.
و فکر میکنم معمولا واسه 3 تا دلیل مخالفن و
میخوام باهاشون حرف بزنم.
اول اینکه حس میکنن خیلی صریحه که بگن قراره درباره سه تا
چیز حرف بزنم.
و اعتراف میکنم که گاهی بحث تنظیمی میتونه نسبتآ صریح باشه.
ولی ترجیح میدم یه سخنرانی واضح داشته باشم که یکم زبان صریحی داره،
تا اینکه یه سخنرانی مبهم که اون بحث تنظیمی توش غایب باشه.
دوم، فکر میکنم مردم نمیخوان چیزی رو از دست بدن.
نگرانن که اگه بهمون بگن سخنرانی درباره چیه،
تمام رازآلودیش رو از دست میده.
خب، سخنرانی یه رمان رازآلود نیست،
نباید وقتی رسیدید به آخرش ما تازه بفمیم قضیه چی بوده.
نمیخواید مخاطبتون انتهای سخنرانی بگه، اون یه زمین شناسه،
داشت درباره زمین شناسی حرف میزد، اصلا نگرفتم.
پس اون مدل پایان سوپرایزی رو نمیخواید، و
میگم که درنهایت مردم ژانرهای مختلف سخنرانی رو اشتباه برداشت میکنن، خب
اونا به پیش نمایی توی سخنرانی نگاه میکنن و میگن،
خب این توی سخنرانی ها جواب نداد، ولی سخنرانی های مختلف کار های متفاوت میکنن.
پس یه سخنرانی کلیدی باید واضح باشه تا از پیش نمایی ها، بازبینی ها و
تغییر مرحله، نفع ببره.
به سلامتی دادن عروسی، فقط باید احساسات رو نشون بده، درسته؟
عجیب میشه اگه بگید، کارن و تریسی
باید بخاطر 3 تا دلیل کلیدی، ازدواج فوق العاده ای داشته باشن.
واسه شروع، این ژانر مناسبی واسه این نوع بحث تنظیمی نیست.
با گفتن این که یه جورایی شبیه یادگیری ناخودآگاه هست، تمومش میکنم.
یه حساسیت رو توسعه میدید واسه
اینکه بتونید جهت گیری و تشکیلات سخنرانیتون رو برجسته کنید.
ولی اگه بتونیداین کار رو بکنید،قراره کلی از سخنرانی های کلیدی و سخنرانی های
آموزنده شما رو بهتر کنه چون میتونید سریع مخاطب رو به سمت موضوع
جهت بدید، درست مثل یه نقشه خوب.
خلاصه درس: 1.به مخاطب کمک کنید تا خودشون رو با محتواتون وفق بدن، با معرفی ها، تغییر مراحل و خاتمه دادن. 2.این بحث تنظیمی رو تمرین کنید تا زیادی صریح به نظر نرسه، 3.به مخاطبتون اینطوری کمک کنید که پایانش رو لو ندید، 4.ولی این بحث تنظیمی رو واسه ژانر مناسب سخنرانی، وقتی که لازمه واضح باشید حفظ کنید.