هدف چطور کار میکنه: خانواده و جامعه
خب درباره هدف توی زندگی واقعی،
درباره دانشگاه و ارتش،
درباره کار و محل کار، و درباره
سالخوردگی و بازنشستگی صحبت کردیم.
حالا میخوایم درباره خانواده و جامعه حرف بزنیم.
میخوام از قبل بهتون هشدار بدم که
توی این زمینه تحقیقات خیلی کمی وجود داره.
یکم هست، ولی نه زیاد.
برخی تحقیقات رو به توسعه ای وجود داره که
تازه با خانواده ها شروع کردن،
ولی ما خیلی درباره هدف و خانواده نمیدونیم.
ولی یه سوال خیلی مهم که
باید جواب بدیم اینه که،
چطور یه خانواده میتونه یه هدف بسازه که
درنهایت تا نسل ها دوام پیدا کنه؟
واسه من این یه سوال خیلی جالبه.
اولآ، خانواده یه واحده،
خانواده میتونه یه هدف داشته باشه.
میتونید سر میز شام صحبت کنید،
یه دوست خوبم به محل تجمع زنگ میزنه و
با خانواده درباره اینکه هدف ما
به عنوان یه خانواده چیه حرف بزنید.
ما به عنوان یه خانواده چی رو نمایش دادیم؟
ولی به طور خیلی مهم، میتونیم کاری کنیم که از نسل فعلی
که این سوال رو میپرسن دوام بیاره تا نسل بعد و با
بچه های اونها و بعد از اون
با بچه های ،بچه های اونها؟
همچنین باید این واقعیت رو شناسایی کنیم که
اعضای مختلفی توی خانواده وجود داره
که شاید اهداف خیلی متفاوتی دارن، و
شاید الزامآ با یه هدف خانوادگی
متصل نباشن.
به اون شخص اجازه آزادی عمل توی گفتن اینکه،
"شاید من با هدف خانوادمون متصل نباشم،" بدین،
این شاید خیلی مهم باشه.
همچنین اهداف خانوادگی ممکنه که در طول زمان
خصوصا بعد از نسل ها، تغییر کنه.
خب فقط بهش فکر کنید،
به خانواده به عنوان یه ماهیت فکر کنید،
به عنوان یه واحد از تحلیل،
درست مثل یه شرکت ،روی هم رفته میتونه یه هدف
داشته باشه که افراد میتونن باهم هماهنگ بشن
و احساس غرور کنن.
علاوه بر این یه خانواده هم یقینآ میتونه این کار رو بکنه.
من از جیم لیر که با
خانواده های خیلی از ستاره های ورزشی نوظهور آینده
یا بین افرادی که درنهایت قرار نیست
که توی ورزش به جایی برسن ولی
خانواده هاشون مدام تحت فشار
قرارشون میدن، کار میکنه ، پرسیدم.
ازش پرسیدم که درباره هدف بین این بچه هایی که
به طور نزدیک باهاشون کار میکنه، چه فکری میکنه؟
میخوام روی این سوال تامل کنید.
پسر یا دخترتون یه چیزی رو دنبال میکنه.
اونها گلف، تنیس، برخی ورزش ها،
فوتبال، هاکی، هاکی روی چمن
رو دنبال میکنن،
دوست دارید به عنوان یه شخص، به عنوان یه تصادف
توی دنبال کردن، به کی تبدیل بشن؟
این تنها چیزیه که اهمیت داره.
شما نباید یه مربی باشید.
نباید هیچی به جز مادر
یا پدر باشید، چون که
این هیچوقت نمیتونه جایگزین بشه.
وظیفه شما اینه که مطمئن بشین اونها به یه انسان بهتر و
شخصیت محور تر ، بخاطر قرار گرفتن در
معرض نمایش ، تبدیل بشن.
و بهتر بتونن با جبر زندگی کنار بیان، یا اینکه اونها رو بیرون بکشید.
این یه کار بی ارزش و عبثه.
جوامع هدف محور چطور؟
یه جامعه میتونه یه هدف کلی داشته باشه؟
خب، این واقعا یه مفهوم هیجان انگیزه.
خب یه تحقیقه خیلی جالبه که
مسیرهای سرشماری، اساسآ جوامع اطراف
ناحیه آتلانتا رو بررسی میکنه، که
درمعرض خطر خیلی بالایی واسه بیماری های قلبی بودن.
بعد مسیرهای سرشماری جوامعی رو بررسی کردن
که در معرض خطر خیلی کمی برای بیماری های قلبی هستن.
بالاتر از 25مین درصد از خطر و
خیلی پایین تر از 25مین درصد واسه خطر
بیماری های قلبی هستن.
خطر های پایین توی این نواحی آبی بودن،
خطرهای بالا توی نواحی قرمز بودن،
و اینم خطر بود.
پس نواحی قرمز توی این
مسیرهای سرشماری، یه خطر خیلی بالاتر از مرگ و میر
نسبت به نواحی آبی داشتن، اونا یه خطر خیلی
بالاتر واسه رفتن به بخش اورژانس داشتن.
خطر خیلی بیشتری واسه بستری شدن داشتن.
پس این چیزها، خطرات خیلی قوی بودن.
بعد اونها یه نگاهی به عوامل
محله ای انداختن که توی خطر دست داشتن،
و نگاهی به عوامل فردی انداختن که
توی خطر دست داشتن. این چیزیه که فهمیدن.
در بررسی تمام این محله های مختلف،
و عوامل فردی، اونا فهمیدن که
کیفیت هنری محله ها خیلی
با اهمیت بوده.
پس هرچی اون محله قشنگ تر بود،
سطح خطر هم پایین تر بود،
و بیشتر احتمال داشت که توی این منطقه های آبی باشن.
هرچی بیشتر به غذای سالم دسترسی داشتن،
بیشتر احتمال داشت توی منطقه آبی باشن.
هرچی بیشتر احتمال داشت در معرض خشونت باشن،
بیشتر احتمال داشت که توی منطقه قرمز باشن.
ولی علاوه بر همه اون عوامل محله ای،
فقط یه دونه عامل فردی بود و خودتون حدس زدید،
یه هدف قوی داشتن توی زندگی بود.
خب تصور کنید که این چقدر ممکنه مهم باشه.
هرچند که عوامل محله ای و ساختاری
به طرز باور نکردنی مهم هستن،
اینکه به داشتن یه هدف قوی فکر کنید
هم خیلی اهمیت داره.
وقتی به افرادی که هدف قوی داشتن نگاه کردن،
با سلطه بزرگتر محیط
مرتبط بود، این یعنی چی؟
خب، یعنی اینکه اگه یه سطل زباله
مکانیزه وسط محله شما باشه،
شاید بتونید جامعه خودتون رو
سازماندهی کنید که سردر بیارید که چطور
یه نرده دور اون سطل زباله مکانیزه بذارید یا
از شر اون سطل زباله خلاص بشید و ببریدش یه جای دیگه.
همچنین با خوش بینی مضاعف، مرتبط بود.
هدف در زندگی همچنین با
مقابله ی مقاوم مضاعف مرتبط بود.
پس تمام چیزهایی که توی گذشته این کلاس
داشتیم دربارشون حرف میزدیم،
برای این تحقیق مدنظر بودن.
همچنین فهمیدن که هدف توی زندگی به طرز منفی
با استنباط
شناخت تفاوتهای هرروز، مرتبط هست.
افرادی با هدف قوی تر،
اون فرق رو احساس نکردن.
همچنین کمتر احتمال گسترش
علائم افسردگی رو داشتن.
پس میبینید که چطور هدف، با یه
محیط دشوار، تعامل داره.
شاید مقاوم تر کردن افراد توی
اون محیط سخت و دشوار،
ولی همچنین مهم تر از اون، اینکه،
فراهم کردن اعتماد به نفس و سلطه واسه افراد
واسه اینکه بتونن
محیط خودشون رو واسه بهبود بخشیدن بهش، تغییر بدن،
که حتی خیلی مهم تره.
میدونید که چطور شهرهای بزرگ
نوارهای کاغذی دارن که از بین ساختمون های مختلف عبور کرده و
اون نوارهای کاغذی یه
نشونه دارن از اینکه، واسه مثال،
بازار بورس چیکار میکنه.
خب، چی میشد اگه یه نوار کاغذی بود که همچنین
یه شاخص هدف توی خودش داشت؟
خب جامعه من به مقدارِ متوسط هدف داره،
شاید مقدار متوسطی از انرژی یا شاید یه
مقدار بالا از مهربونی یا هرچی، داره.
سطوح مختلفی از منزلت وجود داره.
چی میشه اگه شروع به بیشتر اهمیت دادن به بعضی از
این مشکلات کنیم، به جای اهمیت دادن به
این که بازار بورس چیکار میکنه.
این یه شاخص خیلی جالب خواهد بود واسه
یه جامعه که درباره هدف، انرژی،
مهربونی، و منزلت یه
جامعه، فکر کنه.
رابرت اف کندی درباره این صحبت کرده.
گفته، حتی اگه بتونیم فقر مادی رو پاک کنیم،
یه وظیفه بزرگتر دیگه وجود داره.
که مواجه شدن با فقر رضایتمندی هست،
هدف و منزلت هستن که دامن همه ما رو گرفتن.
خیلی و واسه مدت خیلی زیادی،
به نظر میرسه که ما برتری شخصی و ارزش های جامعه رو
توی مرداب انبوهی از
مادیات ، تسلیم کردیم.
این شامل زیبایی شعرمون یا
قدرت ازدواج های ما،
ذکاوت مذاکره عمومی ما یا
شرافت کاری صاحب منصبان ما نمیشه.
نه قوای عقلی و منطقیمون و نه شجاعتمون،
نه داناییمون نه قدرت یادگیریمون،
نه دلسوزی ما و نه وفاداری ما به کشورمون رو اندازه گیری نمیکنه.
همه چیز رو به طور خلاصه اندازه گیری میکنه،
بجز اونی که زندگی رو ارزشمند میکنه،
پس اهداف هفته چهارم، این بود که بفهمیم
هدف توی زندگی واقعی چطور عمل میکنه.
توی دانشگاه، توی ارتش،
بعد از ارتش به عنوان یه سرباز سابق، سرکار،
توی محل کار، توی سالخوردگی و بازنشستگی،
بین اعضای خانواده و توی جامعه.
از جیم لیر بیشتر درباره این حقیقت که فکر
میکنم ما ، اگه میخوایم
هدفمندتر بشیم میتونیم انتخاب کنیم، پرسیدم.
اگه انتخاب کنیم که هدفمندتر باشیم،
چه هدفی رو به عنوان یه دانشجوی کالج انتخاب میکنیم،
توی ارتش؟ به عنوان یه سرباز سابق؟ سر کار؟
محل کار چه جور هدفی رو انتخاب میکنیم؟
توی سالخوردگی و بازنشستگی،
چه اهدافی رو انتخاب میکنیم؟
چه اهدافی خانواده ها و جوامع میتونن انتخاب کنن؟
فکر میکنم این خیلی مهمه که درک کنیم که
درواقع توی هدفمون حق انتخاب داریم.
مجددآ این یه تصدیق دیگه توی زندگی ما بود.
اون هدف پادشاهه،
و انرژی ما چیزیه که باعث اتفاق افتادن همه چیز توی زندگیمون میشه.
یکی از چیزهایی که یاد گرفتم این بود که برای من شاید
قابل توجه ترین درک کردن، و یاد گرفتن
اون متصل بودن با همه این چیزی که
یاد گرفتم، که ما به هرچیزی
که بهش انرژی میدیم، زندگی میبخشیم،
واسه بهتر یا بدتر.
پس اگه توی زندگی خودم
به مهربونی انرژی بدم، مهربونی رشد میکنه.
ظرفیت برای وقتم، اگه بهش بدم.
مثل یه ماهیچه؟
دقیقا مثل یه ماهیچه.
و همون چیز هم درسته، اگه من به بی صبری یا
بدبینی یا کنایه زدن انرژی بدم، رشد میکنن.
میتونم یه ظرفیت ماهیچه در سطح جهانی واسه
کنایه زدن و بدبینی داشته باشم اگه میخوام باهاش
بمیرم، میتونم داشته باشمش.