هدف چطور کار میکنه: سالخوردگی و بازنشستگی
خب داشتیم درباره هدف توی زندگی واقعی حرف میزدیم،
درباره هدف بین دانشجوهای کالج و
بین ارتش و سربازان سابق صحبت میکردیم.
داشتیم درباره کارمندها و محل های کار صحبت میکردیم.
حالا دوست دارم درباره سالخوردگی و بازنشستگی حرف بزنم.
خیلی خیلی موضوع مهمیه، چون وقتی بازنشسته میشید،
شاید لازم باشه توی زندگیتون هدف جدید تعیین کنید.
منظورم اینه ممکنه یهو فکر کنید که،
الان قراره بازنشسته بشم و همیشه گلف بازی کنم.
و بعد از حدود 5 روز،
متوجه میشین که گلف بازی کردنتون افتضاحه.
درواقع، میرید و فقط شبکه گلف رو تماشا میکنید.
شاید یه عالمه شبکه های ورزشی و
چیزهای دیگه نگاه کنم، و این اوکیه.
فقط اگه این همه کاریه که میخواین انجام بدین و فقط
چیپس میخورید و وقت میگذرونید و هیچ کار دیگه ای نمیکنید،
قراره که شروع به پیدا کردن مشکلاتی توی زندگیتون بکنید.
پس این خیلی مهمه که راه هایی واسه
هدف گذاری مجدد زندگیتون با
انواع هدف های خود تعالی بخش پیدا کنید.
خب امروز میخوایم یکم از این موضوع رو پوشش بدیم.
و قراره با سیمون دی باوُآ شروع کنیم.
سیمون دی باوُآ یه فیلسوف
اگزیستانسیالیستی بود و
این چیزهای محشر رو گفته.
اون بعدا این کتاب رو توی زندگیش
درباره سالخوردگی هدفمند نوشت.
اون گفته "فقط یه دونه راه حل هست اگه
پیری یه تقلید مضحک از زندگی گذشته ما نباشه،
و اونم اینه که به دنبال اهدافی باشیم که
به وجودمون یه معنایی بده.
ضروریه که این کار رو بکنیم.
این اتفاقیه که وقتی افراد شروع به بازنشسته شدن میکنن رخ میده.
در گذر زمان، هدفشون توی زندگی شروع به پایین رفتن میکنه.
افراد شروع به خسته شدن میکنن.
انرژی کمتری دارن،
یا شاید به این فک نکردن که در وهله اول چطور ممکنه
زندگیشون رو مجددآ هدف گذاری کنن.
شاید توقعاتی داشتن که
شروع به انجام کارهای معینی کردن، ولی
بعد اون چیزا درطول زمان شروع به کمتر و کمتر
اهمیت داشتن واسه اونا کردن.
پس هدفشون تقلیل پیدا کرده.
این اتفاقیه که درواقع افتاده.
این فقط یه حد وسطه،
ولی میدونین چیه؟ هیچکس حد وسط نیست.
این اتفاقیه که واقعا واسه 100تا فرد
مسن مختلف می افته، همونطور که سالخورده میشن.
میبینید که هدف، داره پخش و پلا میشه.
واسه یه مدت، یه شخص شاید یه هدف خیلی قوی داشته باشه،
بعد شاید مریض بشن یا یه اتفاقی بی افته و
اونها هدفشون رو کاهش میدن.
پس همینجوری پخش و پلا، بالا و پایین میره.
خب یکی از سوالاتی که شاید داشته باشیم اینه که،
چطور توی این قسمت انتهایی از زندگیم یه هدف
خود تعالی بخش قوی تر توی زندگیم بسازم؟
چطور اون رو درطول زمان به یه هدف استوار تبدیل کنم؟
خیلی مهمه، این اتفاقیه که می افته اگه
نتونین درطول زندگیتون یه هدف رو حفظ کنین.
این یه تحقیقه که توی مرکز آلزایمر راش
توی شیکاگو انجام شده،
کسانی رو بررسی میکنه که توی این
مرحله بازنشستگی بودن، کسانی که یه
هدف ضعیف تر یا قوی تر توی زندگی داشتن.
مشخص شد که در طول زمان،
افرادی با یه هدف ضعیف تر توی زندگی، 2.4درصد بیشتر
از افرادی که یه هدف قوی توی زندگیشون دارن
احتمال بروز دادن آلزایمر رو دارن.
این بعد از کنترل کردن از نظر آماری واسه
وضع سلامتی و اختلالات ادراکی در زمان 1 هست.
حتی بعد از همه اون واسه کنترل کردن ها از نظر آماری،
نتونستن از شر این اثر خلاص بشن.
افرادی با یه هدف قوی توی زندگی، به نظر میرسه که بیشتر
در برابر بیماری آلزایمر، نسبت به افرادی با
یه هدف ضعیف توی زندگیشون، محافظت شده هستن.
خب در مصاحبه با جیم لیر،
میخواستم بفهمم که اون توی این
مرحله از زندگیش، چیکار میکنه،
و در وهله اول هم ابدآ بازنشسته نشده.
تا وقتی بمیره کار میکنه، کاملا مطمئنم.
خیلی درباره استرس صحبت میکنه و یه دیدگاه
خیلی خاص درباره استرس داره که من عاشقشم.
همچنین یه هدف شماره یک واسه هر شخص بازنشسته ای داره.
من کاملا قانع شدم که
بدن های ما از نوع هدف محور بودن.
وقتی ما بدون هدف هستیم،
کاملا طراحی شدیم تا خودمون رو تخریب کنیم.
این توی چرخه ی
تکامل ساخته شد، که
اگه توی یه چیزی همکاری نکنید،
پس دارید منابعی رو هدر میدید که
واقعا باید به کسی اختصاص
داده بشه که یه
هدف داره که دنیا رو بهتر میکنه.
پس ممکنه واقعا یه مولفه
انتخاب طبیعی از این وجود داشته باشه؟
معتقدم که هست، واقعا باور دارم که وجود داره،
و باور دارم که محرک، پدر استرس هست.
و وقتی از حیطه پدر استرس خارج میشی،
یعنی اینکه دیگه
واقعا یه تولید کننده و نیروی حیات نیستی.
باید دنبال استرس بگردی.
درباره اش یه کتاب کامل نوشتم که،
استرس برای موفقیت، تمام ایده
اینه که باید دنبال استرس بگردیم،
به جای اینکه ازش بهبود پیدا کنیم،دنبالش بگردیم.
وقتی دیگه دنبال استرس نگردیم،
وقتی به سادگی روی خط فرعی بشینیم،
میریم ساحل و مارتینی میخوریم،
خیلی زودتر تسویه حساب میکنی!
قراره ظرفیتت رو از دست بدی.
اگه از اون مغز استفاده نکنی، از دستش میدی.
میخوای به چالش کشیده بشی؟
باید بری بیرون و یه کاری بکنی،
یا سیستمت تسلط پیدا میکنه و
مجبور خواهید شد به طور دائمی به خط جانبی برید.
که کاریه که هدف انجام میده.
دقیقا درسته.
درسته، اوکی.
مطمئنم که هرچی افراد بیشتری شروع به درک کردن کنن،
مثلا اول مادرم واسه اینکه چهار روز از صد روز باشه، زندگی کرد.
احساس هدفش،
و من همیشه ازش سوال
میپرسیدم چون که اون یکی دیگه از افراد زنده تحت
آزمایشم بود که همیشه بهش دسترسی داشتم.
از مامانم میپرسیدم که،
چرا اینقد سخت میجنگی؟
ممکنه خیلی جوان تر بمیری.
گفت، میخواست در اواخر هشتاد
سالگیش به خانه سالمندان بره و
بقیه افراد رو مدیریت کنه،
و اونا بیان پیشش و بگن،
ماری تو چند سالته؟
تو ده سال از من پیر تری و
اینجا داری بهم کمک میکنی.
اونم بگه، نه.
نه. اون یه شخص شدیدآ مذهبی بود.
اگه به داده ها نگاه کنید،
میدونیم که افرادی که پیش زمینه مذهبی
قوی دارن، تمایل دارن که آیا
چون که اونها یه حسی دارن
که اگه هنوز اینجا باشن،
خدای بزرگ ازشون خواسته اینجا باشن.
پس یه هدف دارن و
همه زجر کشیدن هاشون ، همه دردهاشون،
دوتا جایگزینی استخون لگن داشته،
همه جور مشکلاتی داشته،
ولی اون فقط به حرکت خودش ادامه داد.
اون ماشین خودش رو میروند.
اون هیچوقت نخواسته هیچکس مجبور باشه ازش مراقبت کنه،
و حس کرده که واسه اون،
زندگی یعنی وقف کردن
خودت واسه یه چیز خیلی بزرگتر،
و مال اون یه مقام معنوی بود.
باور دارم که،
اگرچه بهش بگیم یه مقام مذهبی معنوی،
باید حسی داشته باشیم که هدفمون واسه این
مرحله از زندگیمون خیلی خیلی قویه.
همیشه باید یه هدفی باشه و همیشه درحال تحوله.
پس یه شخص بازنشسته،
هدف شماره یکش،
این نیست که بازنشسته بشه و بره ساحل،
بلکه اینه که بره بیرون و به این فکر کنه که این مرحله بعدی چیه؟
چطور میتونم به طور کامل بهش مشغول بشم،
دوباره دنبال استرس بگردم،کاری کنم که درواقع
همه چراغ ها رو روشن کنه،
باعث شه حس کنم دوباره واقعا
ارزش یه چیزی رو دارم و مطمئن بشه که سیستمم میگه،
اجازه نمیدم که این
مرد یا این زن الان تسویه حساب کنه.
اونها قطعا دارن به یه هدف مفید
خدمت میکنن و بیاید بیشتر اینجا نگهشون داریم.
خب واسه من،
هدف واسه من اون چیزیه که همه سلول ها رو شعله ور میکنه.
ما 50 تریلیون سلول داریم و
همشون از هدف، عمل میکنن.