[MUSIC]
حالا می خواییم حرفای لوسی هون رو بشنویم
دکتر هون یه محقق درباره مقاومته
اون همچنین یکی از دانشجوهام در برنامه کارشناسی
روانشناسی مثبت کاربردی اینجا در پن بود
اون اهل نیوزیلنده و
می خواد باهاتون درباره اندوهگینی مقاوم حرف بزنه
چند سال پیش دخترش ابی، به طور غم انگیز در یه تصادف رانندگی کشته شد
و از طریق اون از دست دادن ویران کننده
لوسی کشف کرده که چه چیزی می طلبه تا بتونیم بطور مقاوم اندوهگین باشیم
اون به عمق همه چیزایی که درباره اندوه شناخته شده رفت و
و فهمید که برای اون، چیزایی که شناخته شده است چند
کمبود مهم در فرایند اندوه خودش داره
و خب لوسی یه کتاب نوشته به اسم، چیزی که ابی به ما یاد داد
اگه کتاب رو در نیوزیلند بخرید اسمش اینه
اگه کتابو اینجا در آمریکا بخرید اسمش اندوهگینی مقاوم هست
چطور با از دست دادنی که همه چیزو تغییر میده کنار بیایم
و در این کتاب لوسی درباره تجربه خودش اندوه از دست دادن ابی می نویسه
و تجربه خانوادش در از دست دادن ابی
و بهمون یه راهنمایی عملی میده که فکر کنیم
اندوهگینی مقاوم چه شکلیه
پس در این قسمت می شنوید دکتر هون درباره اهمیت
تشخیص چیزایی که می تونیم در مقابل چیزایی که نمی تونیم کنترل کنیم حرف می زنه
از نیوزیلند سلام به همه
خب، اسم من دکتر لوسی هون هست و
من در یک مرکز توانبخشی انسانی خارج از ای یو تی در اوکلند کار می کنم
من در واقع در کرایتستچرچ زندگی می کنم
و من اینجا با شما حرف می زنم چون دو سال و نیم پیش
یه تماس وحشتناک از پلیس داشتم که گفتن دارن میان مارو ببینن
که بهمون بگن دخترمون، دختر 12 ساله
ابی خوشگل، در یه حادثه اسف بار جاده ای کشته شده
که یه راننده مستقیم از علامت ایست عبور کرده و
ابی رو همراه بهترین دوستش و مادر الا، سولی رو کشته
که همچنین یه دوست خیلی عزیز برام بود
پس در اون کسری از ثانیه سه عزیز رو از دست دادیم
پس به عنوان هرکسی که اون تماسو تجربه کرده باشه
زندگیتون متوقف میشه و می چرخه و اون همه احساس های جسمی رو تجربه می کنید
و من به یاد دارم تو اون لحضه فکر می کردم حیاتم کامل گیر کرده
و می تونستم ببینم زندگیم به چه سمتی میره و
می تونستم راه جدید زندگیمو ببینم
پس واقعا از اون روز به بعد واقعا برای این ایده
اندوهگینی مقاوم که در حال پرورشش بودم مشتاق شدم
من و همسرم ترور از همون اول تصمیم گرفتیم
تصمیم گرفتیم که راننده رو مقصر ندونیم
که هیچ سودی از مقصر دونستن راننده نصیبمون نمیشه
چند هفته اول ماموریتمون واقعا فقط زنده موندن بود و
به طور غریزی می دونستم که مقصر دونستن راننده طبیعیه
بالاخره اون توش دخیل بوده
در واقع همیشه براش احساس تاسف کردم
این یه اشتباه بوده، ما همه اشتباه می کنیم
یه استباه خیلی پر هزینه بوده ولی
مقصر دونستن اون، فقط منو پایین میکشه
و من می خواستم واقعا همه انرژی و تمرکز و
حواسمو صرف چیزایی کنم که می تونم تغییر بدم، نه چیزایی که نمی تونم
پس شدیدا روی اونم کار کردیم و
درباره انتخاب هایی که باید انجام می دادیم فکر کردیم
چیزایی که می تونستیم انجام بدیم و فقط بیخیال شدن چیزایی که نمی تونستیم
ما تلاش زیادی کردیم که قربانی واقع نشیم، پس تصمیم گرفتیم به دادگاهش نریم
اون به دادگاه رفت و ما به جاش
از جلوی دادگاه رد بشیم و بریم
و الان می تونم تصورش کنم، دیدن اون همه خبرنگار جلوی دادگاه
خیلی اتفاق بزرگی بود و اون متاسفانه یه راننده خارجی بود پس
توجه مطبوعاتی زیادی بهش شده بود
و چون ما تصادفات و مرگ و میر And because we have a few incidents and
کمی در نیوزیلند با راننده های خارجی داریم که جاده های مزخرف مارو نمی شناسن
ولی بجاش از دادگاه رد شدیم و مستقیما به مدرسه پسرمون رفتیم
و وقتمون رو، مخصوصا وقتی رو که اون توی دادگاه بود
به جاش با حرف زدن با معلم های پسرمون گذروندیم
انتخاب کردیم وقتمون رو روی چیزایی بذاریم که می تونیم تغییر بدیم
پس فکر می کنم یه صدایی توی سرم دارم که میگه، زندگی رو انتخاب کن
نه مرگ
حس کردم می تونیم توی گردابی از تقصیر و
عذاب و بدبختی گرفتار بشیم
و اون به ما به عنوان یه خانواده کمکی نمی کرد و
به پسرامون کمکی نمی کرد
این مسئله انتخاب، من فکر می کنم در ابتدا انجام نداده بودم
نه این درست نیست، فکر می کنم از همون اول انجام دادم، فکر کردم
ما باید انجامش بدیم
راهی هست، ما اینجا یه انتخاب داریم
درسته درواقع الآن که بهش فکر می کنم از همون لحضات اول
یادمه با خودم فکر کردم، اوه خدای من
و واقعا چیزی که داشتم فکر می کردم این بود که
ما باید این کار سخت رو دوباره و دوباره و دوباره انتخاب کنیم
و این حسیه که میده
مطمعنا این زندگی ای نیست که من انتخاب می کردم
حتی حاضرم بگم این زندگی نیست که
بخوام زندگیش کنم ولی انتخابی توی این ندارم و اینجام
پس تنها کاری که می تونم بکنم اینه که چیزای کوچیکی که
می تونن تغییر کمی ایجاد کنن رو انجام بدم تا هر روز یه ذره بهتر بشه
پس چه بیرون کشیدن خودم از تخت خواب و رفتن برای پیاده روی صبحگاهی باشه
چه تلفن زدن به یه دوست یا به خواهرم واسه خنده
اون منو بیشتر هر کسی می خندونه
و چه استراتژی هایی که برای کمک به خودم پیدا کردم