رشد پس از سانحه
خب داشتیم درباره این حرف میزدیم که چطور استرس زا ها روی نتایج منفی تاثیر میذارن، و
هممون خیلی راجع بهش شنیدیم.
استرس زا ها قطعا روی اون تاثیر میذارن.
پس چه یه زمین لرزه باشه، یا یه سونامی یا یه از دست دادن عزیز، یا
یه بیماری، یا خیلی چیزا، خیلی استرس زا ها توی زندگیمون، یه طلاق،
یه از دست دادن شغل، همه ی این چیزا میتونن روی ما تاثیر منفی بذارن.
داشتیم درباره این حرف میزدیم که چطور هدف توی زندگی میتونه تاثیر
منفی این استرس زاها رو تعدیل کنه.
ولی میخوام درباره چیزی که کمی بنیادی تره صحبت کنم، و واسه من، خیلی خیلی
جالب تر از این رابطه بازدارنده، و این مسیر بازدارنده هست.
بعضی وقتها این استرس زاها واقعا میتونن هدفتون توی زندگی رو افزایش بدن، یا
یه هدف قوی تر و درست تر توی زندگیتون بسازن.
و این هدف جدید توی زندگیتون میتونه باعث رشد بشه، و
ممکنه بهش رشد پس از سانحه بگیم.
خب من دوست دارم این ایده ی رشد پس از سانحه رو پوشش بدم.
مقیاس هایی از این اقدامات روانشناختی رشد پس از سانحه وجود داره،
و اغلب با این نوع سوالات مرتبط هستن.
خب اینها سه تا سوالی هستن که بخشی از یه مقیاس خیلی محبوب از رشد پس از
سانحه هستن.
و از اشخاص میخوان تا فقط گزارش بدن که چقدر با این اظهارات
موافق یا مخالف هستن.
من اولویت هام رو درباره اینکه چی توی زندگی مهمه تغییر دادم.
یه مسیر جدید توی زندگیم تثبیت کردم.
متوجه شدین که اون دوتا مستقیمآ با هدف و داشتن یه هدف قوی
توی زندگیتون مرتبط هستن.
پس چیزی که توی زندگیتون مهمه، ارزش های اصلیتون هستن، و ارزش ها،
همونطور که میدونیم، واقعا بخشی از داشتن هدف هستن.
من یه مسیر یا راه جدید توی زندگیم دارم.
این مرتبط با هدفه.
و بعد سومین سوالی که اینجا اضافه کردم، اینم بخشی از مقیاس هست.
کشف کردم که من قوی تر از چیزی هستم که فکر میکردم.
به رویدادها یا بعضی وقتهایی فکر کنید که
واقعا توی زندگیتون به چالش کشیده شدین.
حالا به گذشته نگاه کن.
از خودت بپرس، الان قوی تر از اونی هستم که قبلا بودم؟
اون تجربه واقعا به من کمک کرد که رشد کنم؟
خب، میخوام به این و نقش هدف توی زندگی در اون مورد بپردازم.
اغلب این استرس زا ها باعث یه مسیر جدید توی زندگیتون میشن، و
همچنین اعتماد به نفس یا خود کارآمدی شما، احساس قدرتتون، و توانایی شما برای
حل این نوع مشکلات رو بهبود میبخشن، که منجر به رشد بزرگتری میشه.
بیاید با ارتش شروع کنیم.
توی هفته چهارم، یکم بیشتر درباره ارتش و یه سری تحقیقات
خیلی جالب که با سربازها انجام شده، صحبت میکنیم.
ولی این یه تحقیق جالبه، فقط میخوام بهتون نشون بدم با هدف و رشد مرتبطه.
این تحقیق اخیرآ بیرون اومده.
اونا افراد سربازی رو بررسی کردن که از تجربه سربازیشون
بیش از چهار سال، رشد رو تجربه کردن، یا
یه جورایی سطح رشدشون رو حفظ کردن، ولی بیشتر از اون رشد نکردن.
و بعد افرادی بودن که سطح رشدشون رو کم کردن.
خب توی این تحقیق،
اینجا سه مسیر مختلف وجود داره که محقق ها اونا رو بررسی کردن.
یکی یه مسیر کم و رو به نزول بود.
و اگه به نمودار مدور در سمت چپ نگاه کنید، میبینید که 72درصد از سربازان سابق
که از جنگ خلیج فارس یا تجربه های نظامی دیگه بیرون اومدن،
72درصد بیش از 4 سال، رشد پس از سانحه کم و رو به نزولی رو تجربه کردن.
بعد افراد توی قسمت سبز هستن،
که این سطح متعادل مداوم از رشد پس ازسانحه رو داشتن.
بعد افرادی وجود دارن که این سطح زیاد و
دائمآ رو به افزایش از رشد پس از سانحه داشتن.
میتونید روی نمودار مدور ببینید که این 15درصد از افراده.
کاری که بعد انجام دادن این بود که پرسیدن، خب، عوامل پیش بینی کننده معینی در
نقطه شروع بود، بار اول، وقتی تحقیق شروع شد، نتایج این 4سال رو پیش بینی میکرد؟
و دوتا چیز رو فهمیدن.
حالا، به همه چیزایی که بررسی کردن نگاه کنید.
اونا چیزایی رو بررسی کردن مثل اینکه چقدر کنجکاو هستید؟
ترجیح میدین چقدر خوشبین باشین؟
چقدر توی جامعه متحد هستید؟
به عبارت دیگه، ممکنه چه جور شبکه اجتماعی یا حمایت اجتماعی داشته باشین؟
اونا واسه این رشد پس از سانحه فزاینده، پیش بینی کننده نبودن.
چیزی که فهمیدن شکر گذاری بود، و همچنین هدف توی زندگی بود.
اینها دوتا خصیصه تعالی بخش افراد هستن.
پس اگه میتونم شکرگذاری رو به طور منظم احساس کنم،
اگه یه هدف تعالی بخش توی زندگیم دارم،
اون دوتا چیز بین این سربازهای سابق پیش بینی کننده بیش از چهار سال رشد بود.
همچنین میتونیم به بیماری به عنوان پیش بینی کننده هدف نگاه کنیم.
اغلب وقتی مریض میشیم، خصوصآ بعضی از بیماری های عمده مثل سرطان،
یا اگه یه حمله قلبی یهویی داشته باشیم،
یا برخی مشکلات عمده، بعضی اوقات واقعا میتونه یه هدف توی زندگی به ما بده.
ما فقط چروکیده نمیشیم.
بادامه ما کنترلمون نمیکنه که همیشه ترسیده باشیم.
بادامه ممکنه چشمک بزنه و ما واسه یه مدت بترسیم یا دست پاچه بشیم.
ولی بعد یهو، شروع به ساختن با قشر پیش پیشانی بطنیمون میکنیم، این
معنا و هدف بزرگتر توی زندگیامون، این مسیر بزرگتر،
یه راه واسه اینکه تصمیمات قوی تر بگیریم.
و به عنوان نتیجه، شروع به رشد میکنیم.
دوست دارم یه مثال واسه این بهتون بدم، و
شخصی رو بهتون معرفی کنم که تاثیر خیلی بزرگی روی زندگی من و
شغلم،و جوری که به هدف فکر میکنم داشته، و اسمش جیم لیر هست.
جیم لیر یه سازمان به اسم موسسه عملکرد انسانی تاسیس کرد.
و موسسه عملکرد انسانی با ورزشکاران زبده و
ورزشکاران درهمه ورزش های مختلف کار میکرد، عمدتا واسه
بچه ها، که به مربی ها کمک میکرد یا براشون یه روانشناس میشد.
جیم لیر یه روانشناسه.
و اون اغلب اظهار میکرد، وقتی شخصی واقعا نیاز داره که شروع به بیشتر فکر کردن
درباره بهتر کردن عملکردش کنه، به طریقی،
طرز برخوردش رو به سمت ورزشش بهتر کنه.
پس جیم خیلی به هدف علاقه داره.
و حالا توی این موسسه عملکرد انسانی،
فقط ورزشکاران زبده نیستن که بهشون آموزش میده، بلکه هرکسی هست.
پس واسه دو روز و نیم، میتونید برید داخل موسسه عملکرد انسانی.
من رفتم اونجا، و این واقعا زندگیمو تغییر داد.
وقتی اونجا بودم، اون ازافراد میخواست تا به این فکر کنن که چی بیشترین اهمیت رو توی
زندگیشون داره و چطور بهترین ورژن خودشون رو هرروز توی زندگیشون بیارن.
ولی به طور خیلی مهم،
از افراد میخواست تاشروع به فکر کردن درباره این کنن که هدفشون توی زندگی چی بود.
حدود ساعت 3 صبح اولین شبی که اونجا بودم، بعد از رد شدن از تقریبا
تمام لایه های کاغذ زردی که یادداشت کرده بودم ، بالاخره،
یه هدف بود که حس کردم درست بود و چیزی بود که توی زندگیم میخواستم.
به خونه برگشتم و به همسر و دخترم جولیا دربارش گفتم، و گفتم،
شاید شماها باید برید به موسسه عملکرد انسانی، من پوشش میدم.
و رفتن اونجا و جولیا درنهایت یه تجربه استثنائی داشت.
ازش خواستن بره جلوی حضار
توی موسسه عملکرد انسانی و
درباره هدف خودش توی زندگی صحبت کنه.
من با جیم لیر مصاحبه کردم، و قراره که کلی از مصاحبه های این شخص رو
ببینید، کسی که یه جورایی قهرمان منه، یه شخص واقعا فوق العاده.
و من شانس اینو داشتم که باهاش مصاحبه کنم و حرف بزنم،
و میتونید یه نسخه کامل یک ساعته از مصاحبه رو توی این موک ببینید.
ولی میخوام کلیپ های کوچولو از مصاحبه رو بهتون نشون بدم، و
این یه کلیپ کوتاه از تجربه جیم هست وقتی که دخترم جولیا رو
دعوت کرد تا بلند شه و درباره هدفش صحبت کنه.
وقتی شجاعتش رو داشت تا بلند شه و درباره هدفش توی زندگیش صحبت کنه،
این یکی از اون لحظه هاییه که واقعا نمیتونی کلمات رو براش به کار ببری.
خیلی درست بود، خیلی واقعی و خیلی قدرتمند
بود، نه فقط واسه اون، بلکه واسه همه ما.
خب قبلا درباره دخترم حرف زدم.
دخترم وقتی که خیلی جوان بود یه عمل پیوند قلب داشت.
وقتی 9 سالش بود به پیوند قلب دوم نیاز داشت.
تصمیم گرفت که یه پرستار بشه.
و وقتی که 17 سالش بود،
یه نامه ی پذیرش واسه دانشکده پرستاری دانشگاه میشیگان نوشت.
و من اخیرا اون نامه رو پیدا کردم، و
دوست دارم بعضی از چیزایی که اون توی نامه گفته رو با شما به اشتراک بذارم.
بعضی افراد درحین همچین تجربه ای دین پیدا میکنن، ممکنه این رو تحت عنوان
معجزه، طبقه بندی کنن.
من هدف پیدا کردم.
رو به رو شدن با مرگ توی جوانی به من یه دیدگاه درباره زندگی داد،
که از دوستام متمایز بود.
تجربیاتم، من رو ترغیب و مقدر کردن تا مسیری رو دنبال کنم که
به من کمک میکنه تا هدفی که برای بودن روی این زمین احساس میکنم رو انجام بدم