تحقیق کلوچه ای
همه ارزش ها به یه اندازه ارزشمند هستن؟
حالا سوال بزرگ اینه که آیا همه ارزش ها به یه اندازه ارزشمند هستن؟
چون وقتی داریم درباره این ارزش هایی که مردم دارن تایید میکنن حرف میزنیم، بعضیا
ممکنه ارزش هایی رو تایید کنن مثل، من یه ارزش دارم که یه ماشین اسپورت داشته باشم و
یه نفر دیگه ممکنه بگه که، من به خانوادم یا جامعه یا عشق یا دلسوزی ارزش میدم.
پس انواع مختلفی از ارزش ها وجود داره و گروهی از محققان توی یه تحقیق فوق العاده
جالب خواستن بپرسن که آیا این ارزش ها به یه اندازه ارزشمند هستن.
و شاید به این انواع مختلف ارزش ها، ارزش های خود تعالی بخش بگیم و
قبلا توی یه هفته قبلتر درمقابل ارزش های خود ارتقاء بخشی درباره اش حرف زدیم
به یاد بیارید که ارسطو و سقراط به اینها ارزش های خوش روانی میگفتن، که ارزش های
خودتعالی بخشی، درمقابل ارزش های لذت گرایی، ارزش های خود ارتقابخشی خواهد بود.
دوست دارم این تحقیق کلوچه ای رو بهتون نشون بدم.
این یه تحقیق محشره که توی دانشگاه میشیگان انجام شده.
و توی این تحقیق کلوچه ای، اونها 92 تا از دانشجوهای دانشگاه میشیگان رو
برداشتن و در وهله اول ازشون خواستن اطلاعاتی درباره خودشون یادداشت کنن.
و اونا گفتن، اوکی، قراره این اطلاعاتی که درباره خودتون نوشتین رو
با گروه های دانشجوهایی که روی یه تکلیف کار میکنن به اشتراک بذاریم.
و بدون شک،
یکی از این گروه ها انتخابتون میکنه، به صفحه ی اطلاعات شما نگاه میکنن.
ممکنه بیش از یه گروه شما رو انتخاب کنن.
ضمنا، هیچ گروهی درکار نبود، ولی بازخوردهایی که به
دانشجوها پس دادن، این بود که هیچ گروهی شما رو انتخاب نکرده.
عجیبه ولی بله، انتخاب نشدین، متاسفم.
این عمدآ طراحی شده بود تا نفس اونها روتهدید کنه، اساسآ باعث شه احساس ناراحتی کنن.
و میدونیم که وقتی نفس افراد تهدید میشه، اونها تمایل به
خوردن غذای بیشتر دارن.
یا اگه مشکل الکل دارن، ترجیح میدن بیشتر الکل بخورن.
یا اگه سیگاری هستن، ممکنه بیشتر بکشن.
وقتی نفس ما تهدید میشه، مثلا میگیم پسر، هیچکس دیگه ای ازت خوشش نمیاد و ضمنآ،
هممون یه همچین چیزی رو تجربه کردیم، درسته؟
واسه تیم سافتبال یا بسکتبال یا هرچیزی که هستن انتخاب نشدیم،
اگه واسه چیزی انتخاب نمی شدیم یا کسی ما رو
رد میکرد، بعد نفس ما تهدید میشد و بعد
ترجیح میدادیم به یه رفتار ناسالم مشغول بشیم.
خب، عمدآ این کار رو کردن.
بعد کاری که کردن این بود که این دانشجوها رو تصادفآ توی سه تا گروه مختلف جا دادن.
یه گروه، فقط ازشون خواستن تا روزمرگی روزانشون رو یادداشت کنن.
این یه شرایط کنترله.
به گروه دوم، گفتن، بنویسید که چطور میشد اگه مقام یا قدرت خیلی زیاد داشتید،
بنویسید که چه شکلیه وقتی به خیلی پولدار بودن یا ثروت خیلی زیاد داشتن یا
شدیدا جذاب بودن و شدیدا محبوب بودن و اینکه همه دوستتون داشته باشن
فکر میکنید؟
و ضمنا، هیچ کدوم از دانشجوهایی که به این گروه اختصاص داده شده بودن،
هیچ مشکلی با نوشتن درباره اون ارزش های خود ارتقائی نداشتن، هیچکس!
و بعد این گروه سومی که تصادفآ اختصاص داده بودن رو داشتن که بهشون گفتن، بنویسید
وقتی توی بیشترین حالت همدلی، بیشترین حالت دلسوزی، بیشترین حالت حمایت کنندگی
هستید، چه طور هستید، چطور بدون شک و گمان با جامعه همکاری میکنید.
چیزی که جالبه اینه که هیچ کدوم از دانشجوهایی که تصادفآ توی این گروه بودن هم
هیچ مشکلی واسه نوشتن اینها نداشتن.
هر دوتای این چیزها رو داریم، ارسطو گفته ما هم ارزش های خوش روانانه و
هم ارزش های لذت گرایانه داریم و اینها میتونن باهم زندگی کنن.
فکر میکنم این واقعا درسته.
همه ما توی زمانهای معینی از روز یا هفته، خود تعالی بخش تر هستیم و
وقتهای دیگه خود ارتقا بخش تر هستیم.
خب این سه تا گروه رو میبینید، یکی یه شرایط کنترلی بود،
یکی آماده سازی ارزش های خود ارتقا بخشی بود و یکی آماده سازی ارزش های خود تعالی بخشی
و بعد این یه بخش واقعا جالب از تحقیقه.
هشت دقیقه وقت بردن تا این کار رو بکنن و بعد گفتن، خب از اونجایی که انتخاب
نشدین، دوست داریم توی این یکی تحقیق شرکت کنید.
این یه تحقیق کلوچه ایه و دوست داریم به طعم و عطر این
کلوچه ها نمره بدین و
فقط این نمره کلی رو به کیفیت این کلوچه ها بدین.
و ضمنآ، هرچقدر کلوچه که دوست دارید بخورید.
حالا، احتمالا حدس میزنید که، میدونم قراره دنبال چی بگردن.
قراره اینو بررسی کنن که هر گروه چقدر کلوچه خوردن، و
قطعا درست حدس میزنید.
این کاری بود که کردن.
خب،من ازتون میپرسم که،
فکر میکنید به طور متوسط هرکدوم از این گروه ها چقدر کلوچه خوردن؟
این هم نتیجه ها.
و ضمنآ، اونها هشت دقیقه وقت داشتن تا
هرچقدر کلوچه که میخواستن بخورن همونطور که اونا رو رتبه بندی میکردن.
توی گروه کنترل،
اون دانشجوهای دانشگاه میشیگان هشت تا کلوچه خوردن، هشت تا!
دوست دارم از دانشجوهام توی دانشگاه میشیگان، از این رهبر ها و
دانشجوهای ممتاز بپرسم، وقتی نفستون تهدید شد،
به طور میانگین هشت تا کلوچه میخورید؟
به نظر خیلی کلوچه میاد.
گروه خود ارتقابخشی که ازشون خواسته شده بود تا ارزش های هدفمند اصلی خود ارتقابخشی
خودشون رو تایید کنن، 5 تا کلوچه خوردن، به طور میانگین، به ندرت 5 تا کلوچه.
گروه خود تعالی بخشی، گروهی که ارزش های هدفمند اصلی خود تعالی بخشی
خودشون رو یادداشت کرده بودن ، به ندرت 3 تا کلوچه خورده بودن، خیلی کمتر.
ضمنآ همه اون 8 تا کلوچه، واقعا 8 تا کلوچه تو 8 دقیقه؟
به نظر خیلی میاد ولی نشون داد که حتی دانشجوها از دانشگاه
مقتدر میشیگان هم وقتی نفس اونها تهدید میشه،
یه جورایی گمش میکنیم، قدرت اراده خودمون رو گم میکنیم تا چیزی که میخوریم رو محدود کنه.
خب توی ذهنم این یه تحقیق خیلی جالبه.
دیدید که چطور فکر کردن به ارزش های اصلی خود تعالی بخشی، به نظر میرسه که
حالت تدافعی ما رو کاهش میده.
به نظر میرسه به طریقی به ما کمک میکنه که نفس و دفاع نفسمون رو تعالی ببخشیم.
میخواستم از جیم لیر درباره این بپرسم.
قبلا جیم لیر رو ملاقات کردیم،
این بنیان گذار محشر موسسه عملکرد انسانی.
من از جیم لیر درباره انواع هدفها سوال کردم.
خب، چندتا چیز هست که باید درنظر بگیرید،
اول اینکه باید یه حس عمیق از هدف داشته باشید یا چیزی که دارید، خالی بودن.
مثل اینه که، اگه امید نداشته باشید، هیچی نمیتونه اون پوچی رو پر کنه.
افسردگی، بی امیدی هست.
و خب اولین چیزی که باید داشته باشید یه هدفه، ولی
همچنین میتونید یه هدف اشتباه داشته باشید.
هدفتون باید هدف درست باشه.
من زمان زیادی رو با ورزشکارای زیادی صرف کردم و
اونها دنبال شهرت و پول بودن.
و بعضی از این ورزشکارها به موفقیت های چشمگیری دست پیدا کردن،
شماره یک توی جهان بودن و چیزی که همراهش اومد باورنکردنی بود،
پول، اونقدری پول که تو کل دوران زندگیشون نمیتونستن خرجش کنن.
شهرت باورنکردنی و همه جور لقبی،
تمام القابی که خواب داشتنش رو میدیدن و تمام امتیازات مخصوص.
ستایش.
ستایش و به طُرُق زیادی تقریبا از نظر عاطفی و روانی و معنوی
مثل خیلی از بچه های امروزی ورشکسته شدن.
شروع به پرسیدن کردن، همه اینا واسه چیه؟ همین بود؟
زندگی همینه؟
و این بخاطر اون دغدغه ذهنی اونا بود، خطر اینه.
میتونی هدف داشته باشی ولی اگه هدف اشتباه باشه،
میتونه با قدرت شما رو به یه مسیری هدایت کنه که تقریبا
به اندازه هیچ هدفی نداشتن مخربه.