زندگی کردن با هدف به عنوان یه دانشجو، با جیم لیر
خب من همه مشغولیت رو آگاهانه توصیف کردم،
آگاهانه هست، بهره برداری آگاهانه
از بهترین و کامل ترین انرژی شما همینجا و در همین لحظه.
و این یه مهارته که انجامش خیلی سخته، ولی با تمرین بهتر میشیم.
و این رو بررسی کردیم که، انرژی جسمی وجود داره،
وقتی انرژی جسمی ندارید، نمیتونید کاملا مشغول باشید.
وقتی که تمام شما توی خشم و ناامیدی و بدبینی و طعنه زنی و غیره
تیکه تیکه شده، این اتفاق توانایی شما رو واسه کاملا مشغول شدن، تضعیف میکنه.
نمیتونید چندتا کار رو باهم انجام بدید، باید همین جا و در همین لحظه باشید.
و این لحظه توی این زمان، میتونید انرژیم رو که به سمت شما میاد حس کنید و
بعد من میتونم شدتش رو احساس کنم.
توی این انرژی که داره میاد یه شدت وجود داره چون میتونم حس کنم که شما
به این موضوع اهمیت میدید و در همین جا و همین حالا اون رو ارائه میدید.
این چیزیه که کل برنامه رو حول اون ساختیم.
یه مفهوم از اینکه چقدر کاملا توی زندگی مشغول هستید؟
و کی و چی اون مشغولیت تمام و کمال رو از هرکسی میگیره؟
و این مشغولیت تمام و کمال، هم تراز بوده،
تمامآ با عمیق ترین ارزش ها و حس هدف، هم تراز بوده؟
رازش اینه، هم ترازی و درک کردن، یه مجموعه مهارت هستن
که به نوجوان ها خیلی زود توی زندگی یاد دادن که تلاش کنن تا این رو توسعه و
پرورش بدن چون که این طوری تبدیل به سرمایه گذارهای عالی توی زندگی با عالی ترین
حس هدف و با این توانایی بهره برداری از مشغولیت تمام و کمال میشن.
رازش اینه.
واسه من، اگه رازی توی زندگی وجود داره، همینه.
این راز بزرگ زندگی کردنه.
و همونطور که قبلا راجع بهش حرف زدیم، هدف، یه هدف اصلی خود گردان زندگیه.
پس هدف، به طریقی به شما میگه که انرژیتون رو کجا صرف کنید.
درسته؟
دقیقآ.
میخوام یکم به سمت دانشجوها تغییر جهت بدم، هم دبیرستانی ها و شاید حتی
دانش آموزهای جوان تر، و البته همچنین دانشجوهای کالج.
من یه مدرس توی دانشگاه میشیگان هستم.
و 25 ساله که تدریس میکنم و صادقانه بگم که، تاحالا هرگز دانشجوها رو اندازه
چند سال گذشته عصبی و مضطرب و افسرده ندیده بودم.
و درواقع، طی ده سال گذشته،
تحقیقات اندیشه خودکشی دربین دانشجوها، فکر کردن به خاتمه دادن به زندگی
رو ظرف مدت 12 ماه گذشته نشون داده، تاحالا به انجامش فکر کردین؟
طی ده سال گذشته دوبرابر شده.
افسردگی شدید، همونطور که ازطریق یه تست استاندارد شده به اسم پی اچ کیو9 اندازه گیری
شده، طی ده سال گذشته بین دانشجوهای کالج دوبرابر شده.
و فعلا، هدف بین دانشجوهای کالج تنزل پیدا کرده.
یه علاقه قابل توجه، درواقع، گفتن اینکه یه عالمه پول دربیاری
خیلی مهمه، خیلی افزایش پیدا کرده، ولی با این حال
خوشحالی اصلا و ابدآ افزایش پیدا نکرده
درحقیقت، تنزل پیدا کرده.
جریان این خودکشی دانشجوهای کالج چیه؟
خب این خیلی ناراحت کننده و البته خیلی واقعیه.
فکر میکنم تجربه شما توی دانشگاه میشیگان، تجربه ای هست که همه
در سراسر کشور یا شاید در سراسر جهان دارن.
خب یه سری چیزا واسه درنظر گرفتن وجود داره.
اولی اینه که، باید یه حس هدف عمیق داشته باشی وگرنه چیزی که گیرت میاد پوچی هست.
مثل اینه که اگه امید نداری، هیچی نیست که اون پوچی رو پر کنه.
این نا امیدیه، افسردگیه.
و خب اولین چیزی که باید داشته باشی یه هدفه، ولی
همچنین میتونی یه هدف غلط داشته باشی.
هدفتون باید هدف درست باشه.
خب من زمان خیلی زیادی با خیلی از ورزشکارهایی صرف کردم که دنبال
شهرت، پول و برخی از این دست آوردهای ورزشکارها مثل
موفقیت فوق العاده یا شماره یک جهان، بودن.
و چیزی که همراه داشته پول باورنکردی بوده، کلی پول،
که هیچوقت نمیتونستن توی طول عمرشون خرجش کنن.
شهرت باورنکردنی و کلی لقب، تمام القابی که تاحالا
رویای داشتنش رو میدیدن و کلی مزیت، ستایش.
ستایش.
بله.
و اونها به طُرُق زیادی تقریبا از نظر عاطفی و روانی و معنوی
ورشکسته شدن، مثل خیلی از بچه های امروزی.
شروع به سوال پرسیدن کردن.
همه اینا یعنی چی؟
همینه؟
زندگی یعنی همین؟
و این بخاطر مشغله ذهنی اونها با خودشون بود.
خطر اینه، میتونی یه هدف داشته باشی ولی اگه هدفت اشتباه باشه،
میتونه با قدرت شما رو توی مسیری هدایت کنه که منجر به چیزی بشه که تقریبا
به اندازه داشتن هیچ هدفی مخربه.
پس اینجا داریم با آتیش هم بازی میکنیم.
وقتی به افراد کمک میکنیم که هدف پیدا کنن و به درک اینکه چه جور هدفی
باید بسازن فکر کنن، این به طرز فوق العاده ای مهمه.
این یه عامل بزرگه.
بله، من مقدار خیلی زیادی درباره فردریک نیچه صحبت کردم،
کسی که از این استعاره فوق العاده توی شروع این
کتاب زاراثوسترا استفاده کرده که با یه شتر شروع میشه.
و شتر میگه همه چیز رو روی پشتم بارگذاری کن، تمام مصیبت های دنیا، دردها، و همچنین
لذت و عشق رو بارگذاری کن، به عبارت دیگه، من رو تعلیم بده.
و بعد شتر به یه شیر تغییر شکل میده، بعد شیر به برهوت دور دست میره و
یه اژدها پیدا میکنه، که روی هر مقیاسی، به عبارت دیگه، باید بره.
شیر ، اژدها رو به قتل میرسونه و
بعد واسه آخرین بار به یه بچه تغییرشکل میده.
و تمام ایده اش اینه که باید به یه شیر تبدیل بشی، ولی
با شتر بودن شروع میکنی.
و من فهمیدم که دانشجوهام لازمه شتر باشن.
شتر. ازشون میخوام یه سال مرخصی تحصیلی بگیرن و
درباره دنیای واقعی یاد بگیرن، نه اینکه فقط برن پاریس و لندن، بلکه
عینآ به جنوب صحرای آفریقا برن، یاد بگیرن که بقیه آدما چطور زندگی میکنن.
لازمه که واقعا یه چیزی پیدا کنن که توش سخت کار کنن و
درک کنن که نظم و سخت کوشی و قدر دانی و همه چیزهای فوق العاده ای
که الان دارن رو واقعا به دست نیاوردن، ولی
حالا واقعا دارن درک میکنن که واسه داشتن اون چیزها چی لازمه.
بعد میتونن تبدیل به شیر بشن و بعد میتونن ادامه بدن.
درسته.
ولی اغلب حس میکنم که افراد سعی میکنن خیلی زود وارد مرحله شیر بودن بشن.
اونها آموزش ندیدن و همین منجر به تروریسم میشه.
منجر به انواع و اقسام چیزهای وحشتناکی میشه که افراد واقعا اهداف
فوق العاده ای دارن ولی توی یه مسیر کاملا اشتباه واسه بشریت.
به این دلیله که باید خیلی مراقبت باشین، خیلی وحشتناکه.
واقعا باید نگاه کنید ببینید که این هدف قراره شما رو کجا ببره.
خب من خیلی از زندگیم رو، خیلی از شغلم و خیلی از انرژیم رو صرف کار کردن با مربی ها،
مربی های ورزشی و صرف کار کردن با بازیکن های جوان توی ورزش، و افراد جوان کردم
و خب شروع کردن، و یه رویا داشتن،
میخواستن توی دنیا شماره یک بشن.
توی تنیس یا گلف یا هرچی.
هرچی که هست.
بله درسته.
میخوان یه ورزشکار حرفه ای بشن، و فوتبال یا هاکی یا یه
بورسیه دانشگاه میخوان یا هرچی.
و وقتی به شانس اینکه اینا واقعا اتفاق بی افته نگاه میکنین،
تقریبا غیرواقعی هستن.
تقریبآ صفره، تعدادی کمی بهش میرسن.
بله. ولی
شاید از سن 4 یا 5 سالگی شروع کردن، از یه نقطه نظری این پسر یا دختر جوان
شروع به فهمیدن این میکنه که این قرار نیست اتفاق بی افته.
ولی والدین هنوز دارن بهشون فشار میارن
و از درون آزارشون میدن.
ما خیلی زیاد اینو دیدیم.
هنوز بهشون فشار میارن و میگن خب، به اندازه کافی سخت تلاش نمیکنی.
باید بیشتر وقت بذاری، باید سخت کار کنی.
قراره تورو ببریم به یه آموزشگاه دیگه.
مربی بهتر میخوای، فلان بهتر نیاز داری،
مربی ژیمناستیکت به اندازه کافی خوب نیست، و همینطوری ادامه میدن.
و نوجوان از درون شروع به درک این میکنه که،
این در وهله اول اصلا چیزی که من میخواستم نبود.
این چیزی نیست که من میخوام.
ولی حالا قراره که والدینمو ناامید کنم.
حالا قراره والدینمو ناامید کنم.
من همه این چیزای فوق العاده رو میدادم و خیلی عالی بود.
و بعد باهاشون یه مکالمه دارم و میگم، اوکی خب
حالا این هدف تو نیست، تو این کار رو میکنی تا بقیه رو خوشحال کنی.
معمولا به اینجا میرسم، که یه جایگاه واقعا جالبه و میگم،
چی میشه اگه دلیل اینکه رفتی توی این ورزش و از همه باخت ها و آسیب ها رنج کشیدی تا
تبدیل به یه آدم منظم تر و یه رقابت کننده بهتر بشی،
و همه چیزهایی که تجربه کردی،
تقریبا هیچ چیز دیگه ای بجز این ورزش بلد نیستید.
چی میشه اگه همه این چیزایی که بوده، واسه کمک به این بوده باشه که رشد کنی و
تبدیل به یه شخص قوی تر و کاملا کارآمد تر بشی؟
اگه اون استعداد بود چی؟
واو، اینم از این.
میگم که،
حالا به عنوان یه انسان نسبت به وقتی که شروع کردی، توانا تر هستی؟
شاید این گلف و تنیس و هاکی، شاید اینا استعدادت بودن.
فراموش کن که والدینت چی میخوان.
اگه قراره تو این ورزش بمونی، بیا بزرگ شیم.
والدینت، بایدهای اژدها هستن.
بله، رزومه ای که وقتی 5 سالت بود، والدینت
برات نوشتن رو بگیر و پاره کن.
حالا توی این وضعیتی، هرروز یه روز واسه قوی تر شدنه،
قادر به مقاوم تر بودنه، که اشتباهات رو بهتر مدیریت کنی،
تا مهربون تر باشی، تا یه شخص بهتر باشی، تا شخصیت محور تر باشی.
هرروز،
قراره یه نشریه درست کنیم که توی اون به خودتون رتبه بدین.
و اگه تبدیل به یکی از اون خارق العاده های جهانی بشی، ولی این هدفت نیست.
این یه چیز ثانوی و حتی ثالثه، خیلی پایین تر از نموداره.
همین الان، قراره که بزرگ بشی واسه اینکه
شاید یه روزی بچه هات رو دخیل کردی، ولی
نه واسه اینکه تبدیل به شماره یک جهان بشن، واسه اینکه بزرگ بشن و آدم بهتری بشن.
و همه این چیزها تقریبآ در لحظه تغییر میکنه.
و خب، من با یه عالمه مربی کار میکنم و میری اون بیرون و میگی مربی های تنیس و
اونا اونجا دارن توپ ها رو باد میکنن و مغزشون میگه که ، اوه خدای من.
و من میگم که، اگه همه شما دارید اونجا کار میکنید و واقعا میخواید که قهرمان بسازید و
همه این بچه ها رو هم دارید، هیچکدومشون قرار نیست بهش برسن.
شما یه بازنده اید.
ولی اگه نقش شما توی زندگیشون این باشه که بهشون کمک کنید بهتر بشن، و
انسان های کاملا کارآمدتری بشن چی، و
بعد همه این چیزها رو سرمشق میکنید که دوست دارید بهش تبدیل بشن و
کاملا بهش مشغول بشن، تلاش 100درصد، منظم، مهربون،
مقاوم توی زندگی و اینجا هدف شما اینه.
و هرروز شانس این رو داری که باهاشون در تعامل باشی و
بهشون کمک کنی به عنوان انسان رشد کنن و در آخر زندگیتون، قراره چه احساسی درباره
این موضوع درمقابل چندتا قهرمان هایی که من ساختم داشته باشید؟
یکی خالی و یکی پر از زندگیه، و هرروز آموزش میدین تا اینکه
بتونید مشغولیت تمام و کمال با تک تک دانشجوهاتون داشته باشید، و
به خونه برگردید و کاملا با خانوادتون مشغول بشید.
و یهو، همه چیز منطقیه.
و اینطوریه که من نهایتآ با خیلی از اون افراد به دست میارم.
والدین هم میتونن این کار رو بکنن؟
و با والدین هم دقیقا همون کارها رو میکنید؟
بیاید به یه خانواده هدفمند فکر کنیم، والدین میتونن این نوع توصیه ها رو کم کم القاء کنن؟
خب وقتی با والدین کار میکنم میگم که، گوش کنید،
بیاید این تجارت گرفتن بورسیه رو فراموش کنیم، چون اتفاق می افته،
قراره که در سطح جهانی بازی کنن و همه این حرفا.
بیاید سر دربیاریم، ازتون میخوام روی این سوال تامل کنید.
پسر یا دخترتون یه چیزی رو دنبال میکنه.
اونها گلف، تنیس، بعضی ورزش ها، فوتبال
هاکی، هاکی روی چمن و... رو دنبال میکنن، دوست دارید به عنوان یه شخص
به عنوان یه تصادف توی این دنبال کردن، به کی تبدیل بشن؟
این تنها چیزیه که اهمیت داره.
شما نباید مربی باشید، نباید هیچی بجز مادر یا
پدر باشید، چون که این هیچوقت قابل جایگزینی نیست.
و کار شما اینه که مطمئن بشید اونها به یه انسان بهتر و
شخصیت محور تر تبدیل بشن، واسه اینکه وقتی در معرض نمایش قرار گرفتن بهتر قادر باشید
فشار زندگی رو کنترل کنید یا اونها رو بیرون بکشید.
این کار بیهوده ایه و میگم که خیلی قویه.
و گفتم که اگه فکر میکنین این یعنی پس گرفتن پولی که توی این چاله سیاه
از امید به اینکه یه روزی قراره بهتون یه عالمه پول بدن و خونه بخرن و
ماشین بخرن چون تبدیل به ستاره شدن سرمایه گذاری کردید، فراموشش کنید.
قرار نیست اتفاق بی افته.
تنها راهی که سرمایه گذاری رو توجیه کنید اینه که اونها تبدیل به یه انسان بهتر
بشن و شما تمام فداکاری ها رو توی بردن و آوردنشون از تمرینات
رو انجام دادین، همه تعطیلات تابستونی و همه چیز رو بخاطر یه شخص فدا کردین.
نه واسه اینکه باعث بشید بیشتر برنده بشن، بلکه واسه اینکه انسان بهتری بشن،
همون طور که بزرگ تر میشن واسه مواجهه با زندگی آماده تر بشن.
و این رفتارشون رو تغییر میده چون یه هدف متفاوت دارن.
پس یه هدف لازم داریم، ولی هدف درست رو نیاز داریم.
و وقتی که اون دوتا رو درست انجام دادین، چیزهای تقریبا فوری تغییر میکنن.