داستان: سال 2001 یه اودیسه فضایی
تاحالا فیلم سال 2001 یه اودیسه فضایی رو دیدین؟
یه فیلم محشر به کارگردانی استنلی کوبریک.
تازگی سالگرد 50 سالگیش بوده،
واقعا پیشنهادش میکنم.
واسه من، یکی از نوین ترین فیلم هایی هست که وجود داره.
یه فیلم محشر که باعث شد خیلی از
فیلم ساز ها، سبک فیلم سازی خودشون رو تغییر بدن.
محشره، ولی یه چیزی که وقتی 12 سالم بود
و تماشاش میکردم یادمه اینه که
با پدرم رفتم بیرون و گفتم،
معنی آخر اون فیلم چی بود؟
روحمم خبر نداشت!
پس میخوام اینکه آخر اون فیلم چه معنی میداد رو توضیح بدم،
هیچ چیز رو جا نمیذارم،
این یه هشدار لو رفتن داستان نیست.
ولی آخرش، این بچه ستاره خیلی بزرگ،
این بچه ستاره جهانی،
بیرون میاد و به سیاره های مختلف
توی جهان هستی یه جور دیگه ای نگاه میکنه.
این بچه ستاره، اساسآ بچه نیچه ای،
این بچه معصومیت، بود.
درواقع، یادتونه که نیچه این
استعاره رو توی "چنین گفت زاراثوسترا" قرار داد.
حدس بزنین کدوم آهنگ ریچارد استراوس رو اجرا کرده بودن؟
آهنگ "چنین گفت زاراثوسترا" بود.
یه قطعه عالی محشر بود.
یکی از قدرتمندترین پایان های تمام فیلم های تاریخ بود،
باورنکردی بود همونطور که بچه ستاره میاد داخل،
ولی اون دقیقا بچه ستاره نیچه ای بود،
که نیچه توی استعاره خودش ازش حرف زده بود.
ضمنآ این چیزی بود که استنلی کوبریک گفت،
اون یه طرفدار بزرگ نیچه، در بحث هدف بود.
اون گفت: وحشتناک ترین حقیقت درباره
جهان این نیست که متخاصمه،
بلکه اینه که بی تفاوته.
ولی اگه بتونیم با این بی تفاوتی به اصطلاحات برسیم،
بعد وجود ما به عنوان یه
گونه، میتونه یه معنای خالص داشته باشه.
هرچند تاریکی وسیع،
ما باید چراغ خودمون رو تهیه کنیم.