چرا هدف جواب می دهد: مسیر روانشناختی
به هفته سوم زندگی هدفمند خوش اومدید.
این هفته قراره کلی درباره تحقیقات حرف بزنیم.
توی این هفته به بسیاری ازعلوم پرداخته میشه،
و من در طول این هفته کاملا فشرده اش کردم.
ضمنآ، به هفته سوم خوش اومدید.
این عالیه که اینجایید و چند هفته اول رو
پشت سر گذاشتید و حالا
واقعا قراره به این بپردازیم که چطور
هدف واقعا زندگی ما رو تغییر میده.
خب فقط واسه جمع بندی هفته اول و دوم،
توصیف کردیم که هدف چی بود.
بعد خیلی درباره زیربناهای
فلسفی هدف در زندگی صحبت کردیم.
حالا میخوایم به این بپردازیم که واقعا چطور
توی علوم کار میکنه،
چطور توی آزمایشگاه کار میکنه.
و ضمنآ توی هفته چهارم،
قراره درباره این صحبت
کنیم که هدف، توی دنیای واقعی چطور کار میکنه.
بیاید با پرداختن به اینکه مسیرها یا مکانیسم های
اینکه هدف، درواقع چطور میتونه زندگی مارو تغییر بده شروع کنیم.
و من سه نوع مختلف از مسیرها رو میبینم.
اولی مسیر روانشناختی خواهد بود،
دومی مسیر رفتاری خواهد بود،
و سومی مسیر زیست شناختی خواهد بود.
خب قراره که به هر سه تاشون بپردازیم.
میخوایم با این مسیر روانشناختی شروع کنیم.
و قراره که با استرس یا استرس زا ها شروع
کنیم. دوست دارم از کلمه استرس زا استفاده کنم،
چون استرس واقعا تجربه ای هست که
ممکنه از استرس زا ها به دست بیاریم.
همیشه با استرس زا ها استرس نمیگیریم،
ولی دوست دارم به این از لحاظ داشتن یه استرس زا و
بعد پاسخ دادن به اون استرس زا، فکر کنم،
که بهش استرس خواهیم گفت.
پس بیاید به چالش ها و
استرس زا های توی زندگیمون نگاهی بندازیم.
و در ابتدا دوست دارم روی این
مسیر با استرس زا هایی که
ممکنه توی زندگیمون داشته باشیم تمرکز کنم.
و این استرس زا ها میتونن زمین لرزه ها باشن،
میتونه سونامی باشه،
میتونه از دست دادن یه عزیز باشه.
میتونه یه بیماری باشه، میتونه سرطان باشه،
برای مثال میتونه کووید-19 باشه.
میتونه چیزای خیلی مختلفی باشه.
ایده اینجا اینه که وقتی این استرس زا ها رو تجربه میکنیم،
هدف در زندگی میتونه از تاثیر
منفی شدید اون استرس زا جلوگیری کنه.
بیاید این رو پوشش بدیم.
ضمنآ، ما به این استقامت (تاب آوری) میگیم.
تا حالا کسی توی " ال " شیکاگو بوده؟
ال" یه متروی معروف توی شیکاگو هست.
و کاری که کردن این بود که مردم رو به
جنوب، توی یه جمعیت متنوع تر میبرن،
یه مجموعه از توقف های متنوع،
که با هر توقف بیشتر تمایل داره تا کسانی
رو سوار کنه که از نظر نژادی متنوع تر هستن
چیزی که قبلتر کشف شد اینه که وقتی شما
نزدیک کسانی هستید که از نظر نژادی متنوع هستند،
بعضی افراد اکثرآ بیشتر دست پاچه میشن و استرس میگیرن.
خب این محقق محشر،
آنتونی براو در دانشگاه کورنل،
این تحقیق رو انجام داد که از مردم
قبل از اینکه سوار ال بشن میخواست که
به هدفشون هم فکر کنن.
و این سوالات رو میپرسیدن و از دانشجوها
میخواستن که جوابای این سوالات رو یاد داشت کنن
اینکه یه حس از هدف توی زندگیتون
داشته باشین چه معنایی میده؟
هدفتون توی زندگی چیه؟
حس هدفتون از کجا نشآت گرفته؟
خب این شرایط هدف بود،
یا یه شرایط کنترل داشتن.
آخرین فیلمی که دیدین چی بود؟
شخصیتهای توی فیلم کیا بودن؟
موضوع اصلی فیلم چی بود؟
بعد اونا کسانی رو داشتن که سوار مترو میشدن.
یادتون باشه دو گروه مختلف، به این تقریبا مثل یه
آزمایش دارویی اتفاقی (رندوم) فکر کنید،
که داروی فعال و یه دارونما دارید.
دانشجوها رو دارید که سوار مترو میشن،
به سمت جنوب به طرف ایستگاه های
متنوع رو به افزایش ، با جمعیت های
متنوع رو به افزایشی توی هر ماشین، میرن.
و یه گروه، از اونا خواسته شد
تا بیشتر به هدفشون فکر کنن.
گروه دیگه، ازشون خواستن تا به آخرین فیلمی که
دیدن ،توی جلد شخصیت های اون فیلم فکر کنن
اونا پیاده شدن.
چه اتفاقی واسه این آدما می افته؟
اولآ، یه شخص اونجا بود،
یه محقق توی هر ماشین،
و اون محقق مشاهده کرد که هر ایستگاه چقدر تنوع داره.
و همچنین از همه اشخاص خواستن تا فقط
توی هر ایستگاه یادداشت کنن که چقدر
دست پاچه هستید و استرس دارید.
و این چیزیه که کشف کردن.
اونا توی آخرین ایستگاه فهمیدن که
کسانی که درباره آخرین فیلمی که دیده بودن،
به عنوان شخصیتهای توی فیلم فکر کرده بودن، کاملا
استرسی، تنها و ترسیده بودن.
درواقع، روی مقیاس صفر تا هفت، اونا 4.7 بودن.
درکل این خیلی بالاست.
به تفاوت نگاه کنید،
بین اون گروه و
گروهی که افراد هدفشون توی زندگی رو
یادداشت کرده بودن، در یه مقیاس صفر تا هفت، 1.2 بودن.
محشره.
به عبارت دیگه، افراد
کمتر استرس داشتن و تنها و
ترسیده توی یه مجموعه متنوع و
نزدیک یه گروه متنوع از افراد بودن، اگه
به هدفشون توی زندگی فکر میکردن.
یه تحقیق محشر، که تونی براو،
محقق بزرگ توی دانشگاه کورنل،
اون تحقیق رو رهبری کرده، وقتی
واسه یه شغل درخواست میدین چطور؟
این یه تحقیق واقعا جالب دیگست.
خب اونا از دانشجوهای دانشگاه خواستن تا
جلوی یه گروه از همکارها برن.
همکارها کسانی هستن که
بخشی از گروه تحقیق هستن.
و اونا از دانشجوها خواستن،
از اشخاص توی این تحقیق خواستن،
تا توضیح بدن که چرا واسه این شغل خاص مناسب هستن.
بهشون یه شرح شغل دادن و ازشون خواستن که
برن جلوی اتاق و بگن،
به فلان دلیل من واسه این شغل مناسبم.
ولی همکارها گفتن که،
نمیدونم"، سرشون رو تکون دادن،
"نمیدونم اگه شما شخص مناسب هستید"
و یه جورایی زمزمه وار اینو میگفتن،
فقط واسه نشون دادن اون اشاره،
اون اشاره ظریف به مجری،
درحالی که دارن میگن،
من واسه این شغل مناسبم،
که حضار زیر بار این نرفتن.
پس اگه واسه یه شغل درخواست بدید و افراد بگن که،
"نمیدونم" همین باعث ایجاد استرس زیادی میشه، درسته؟
خب اونا با نگاه کردن به سطح کورتیزول، استرس رو بررسی میکردن.
اغلب به کورتیزول، هورمون استرس ما میگن.
پس اونا به سطح کورتیزول، قبل، درحین و
بعد از این مکالمه شغلی نگاه میکنن.
و خب اینجا توی این کادر نشون داده شده.
پس در طول زمان اونا به
سطوح کورتیزول نگاه میکردن و به افرادی با
هدف کم در زندگی ، در مقابل افرادی
با هدف زیاد در زندگی نگاه میکردن.
بیاید با این گروه از
افرادی که هدف کمی داشتن شروع کنیم.
سطح کورتیزول اونا درحین این مکالمه کاری شدیدا بالا رفت.
و وقتی دیدن که حضار سرشون رو تکون میدن گفتن که،
"فکر نکنم" سطح کورتیزول اونها شدیدا
بالا رفت و بعد به تدریج بهبود پیدا کرد.
اون گروه با یه هدف زیاد توی زندگیشون،
اتفاقا اینو همچنین تجربه کردن،
پس اینطور نبود که اونا استرس نگرفته باشن.
افراد با هدف زیاد هم استرس گرفتن،
ولی خیلی سریع تر بهبود پیدا کردن.
این مهمه.
پس گروهی که خیلی هدفمند بودن استرس گرفتن،
یکم وحشت کردن،
ولی بهبود پیدا کردن و اساسآ
گفتن، "میخوام راجع به این چیکار کنم؟"
مدت زمان بهبودی توی این طیف،
واقعا تفاوت توی موفقیت و،
باید بگم که توی عملکرد تحت یه چالشه.
پس به عبارت دیگه، این تحقیقات یه جورایی
اینو نشون میدن که اگه یه هدف قوی داشته باشید،
میتونه تاثیر مقداری از استرس زا ها رو محدود کنه.
امیدوارم واستون منطقی باشه.
حالا بیاید نگاهی به مغزتون و اتفاقی که می افته بندازیم.
خب یه تحقیق خیلی جالب از بررسی اینکه چه اتفاقی می افته وجود داره.
اونا افراد رو توی ام آر آی، یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی، قرار میدن.
به اونای عکسهایی مثل یه
سگ که میخواد بهشون حمله کنه نشون دادن.
و اون طراحی شده بود تا این بخش از مغز رو
که قبلا دربارش حرف زدیم افزایش بده،
به اسم بادامه.
این مرکز ترس و پرخاشگری ماست،
مرکز خیلی قدیمی، بیش از 100 میلیون سال، و
یه بخش خیلی خزنده از مغز هست.
و بعد این قشر پیش پیشانی بطنی رو داریم.
شنیدین که راجع بهش حرف زدم.
این یه بخش خیلی انسانی از مغز ماست.
پستانداران خیلی از اینا دارن.
ما بیشتر از هر پستاندار دیگه ای از این
قشر پیش پیشانی بطنی داریم.
میخوایم این هفته یکم سریعتر بهش بپردازیم.
ولی اگه توی ام آر آی باشین و
درحال اسکن مغزتون باشید و یهو
یه عکس از یه سگ هار که
به سمتتون خیز برداشته و داره بهتون حمله میکنه،
تقریبا بلافاصله چه اتفاقی می افته،
در عرض یک یا دوثانیه،
اینطوریه که بادامه جریان خون بیشتری دریافت میکنه.
خب درنهایت شما فعالیتتون توی مرکز
ترس و پرخاشگری رو از دست میدید.
و همزمان،
قشر پیش پیشانی بطنی شما،
فعالیتش رو کم میکنه.
اینو توی دنیای واقعی تصور کنید،
یه چیزی واقعا شما رو میترسونه.
وحشت میکنید.
و همچنین خیلی واضح فکر نمیکنید
چون شدیدا مشغول ترسیدن هستید.
اون تجربه سیخ شدن مو رو دارید، درسته؟
اگه هروقت یه فیلم وحشتناک دیدین یا گاهی به یه رسانه
درباره چیزای وحشتناک گوش دادین،
بادامه شما میتونه شروع به
چشمک زدن کنه و مرکز ترس و پرخاشگری رو روشن میکنه.
بعداین یه جورایی به رفتارتون هم غلبه میکنه،
و وی ام پی اف سی شما یا قشر پیش پیشانی بطنی، و
قدرت تصمیم گیری شما خیلی خوب عمل نمیکنه.
مشخص شد که واسه افراد سالم و مقاوم،
که توی چند ثانیه،
بادامه دوباره شروع به کوچیک شدن میکنه، همونطور که
وی ام پی اف سی درواقع فعال تر میشه.
حالا واسه یه ثانیه به این فکر کنین که چه اتفاقی می افته.
در ابتدا، وحشت میکنین و
بادامه میگه، واو تو همین الان
ترسیدی و همزمان
فکر هم نمیکنی.
ولی توی چند ثانیه میگید،
اوکی، حالا چیکارش کنم؟
این مشکل رو چیکار کنم؟
و اینجاست که این قشر پیش پیشانی بطنی خیلی فعاله و
بادامه شروع به کوچیک شدن میکنه.
جالب نیست؟
پس این اتفاقیه که بین افراد مقاوم می افته.
متاسفانه همه مقاوم نیستن.
کسانی که به عنوان کودک،مورد آزار قرار گرفتن
اغلب اون پرتکاپویی رو ندارن.
دوست دارم بهش بگم جهنده، چون بادامه و
قشر پیش پیشانی بطنی،
توی این رقص باهم درارتباطن.
واقعا به هردو نیاز دارید.
خیلی مهمه که اون مرکز ترس رو داشته باشین.
ولی اگه مرکز ترس، مدام غلبه پیدا کنه،
همیشه ترسیده یا
پرخاشگر خواهید بود.
کودکانی که سواستفاده عاطفی رو تجربه کردن و
بعد شروع به رشد کردن، اغلب
وقتی که میترسن،
یا وقتی که با یه استرس زا یا یه چالش
تهدید میشن، اون تکاپو رو ندارن،
فقط میترسن یا پرخاشگری میکنن.
و این یه مشکل واقعیه، اینطور نیست؟
یه تحقیق وجود داره که به تازگی بیرون اومده،
یه تحقیق فوق العاده جالب،
به بزرگسالها نگاه کنید و ازشون بپرسید که چقدر هدفمند بودن،
هدفشون توی زندگی چقدر قوی بوده،
ولی بعد ازشون بخواین که به یاد بیارن
که آیا به عنوان یه کودک مورد سواستفاده قرار گرفتن؟
خب از همه کسانی که به عنوان کودک مورد سواستفاده قرار گرفتن،
میدونیم که درکل فقط به طور میانگین، یه سطح
بزرگتر از افسردگی وجود داره.
دربین بزرگسالانی که به عنوان کودک مورد سواستفاده
قرار گرفتن، علائم افسردگی خیلی بزرگتری وجود داره.
اونا میخواستن بفهمن که آیا هدف واقعا
از این تاثیر زیاد جلوگیری میکرد.
خب به عبارت دیگه، اگه به عنوان یه کودک مورد سواستفاده قرار بگیرید،
ولی حالا به عنوان یه بزرگسال یه هدف قوی توی زندگی دارید،
به همون اندازه علائم افسردگی زیادی دارید؟
خب بیاید با نگاه کردن به بزرگسالانی که
به سواستفاده عاطفی در دوران کودکی اشاره کردن شروع کنیم.
و میتونن به یه محدوده نگاه کنن.
درهرحال میتونست یه سواستفاده خفیف باشه
تا سواستفاده واقعا شدید.
و به علائم افسردگیشون نگاه کردن.
بیاید به بزرگسالانی که یه هدف
کوچیک توی زندگیشون دارن نگاهی بندازیم.
اگه سواستفاده های زیادی داشته باشین،
علائم افسردگی خیلی زیادی هم دارید.
توی خط قرمزه.
پس این خطی که سطح سواستفاده عاطفی رو
بیش از پیش افزایش میده،
که شما گزارش دادید که در دوران کودکی زجر کشیدید.
پس اگه سواستفاده عاطفی بیشتر و هدف کوچیکتری دارید،
علائم افسردگی خیلی بیشتری دارید.
حالا بیاید به کسانی که به عنوان بزرگسال یه هدف
بزرگ و قوی تو زندگیشون دارن نگاهی بندازیم.
توی خط سبز هیچ رابطه ای وجود نداره.
میبینید که صرف نظر از مقدار سواستفاده عاطفی،
که از دوران کودکی گزارش دادید،
اگه یه بزرگسال با یه هدف قوی توی زندگیتون هستید،
تاثیر زیادی روی مقدار علائم
افسردگی که دارید، نمیذاره.
درواقع نسبتآ کمه.
پس مجددآ، این همون فرضیه بازدارنده سرکاره،
اینو به عنوان چیزی میبینیم که بهش یه تعامل آماری میگن.
خب یه تعامل در جایی وجود داره که
هدف توی زندگی تبدیل به یه عامل متعادل کننده میشه،
تاثیر زیاد سواستفاده کودکی
روی علائم افسردگی شما رو تعدیل میکنه.
خب این مجددآ،
این فرضیه بازدارنده، با استرس زا،
هدف و مقاومت، مرتبطه.
کسی که احتمالا بیشتر از هرکسی توی ذهن
من مقاومت نشون داده، ویکتور فرنکل هست.
ویکتور فرنکل،همونطور که توی هفته های قبلی اسمش رو ذکر کردیم،
سه تا اردوگاه اقامت اجباری رو تجربه کرد.
اون توی این اردوگاه ها واسه
زندانیا به عنوان پزشک مقرر شده بود چون که یه پزشک بود،
ولی خودشم یه زندانی بود.
و اشاره کرده بود که خیلی از زندانی ها،
از بیماری میمردن،
از گرسنگی میمردن، اغلب
خیلی راحت آشکارا به قتل میرسیدن.
ولی اون فهمید افرادی که یه هدف
قوی تر داشتن و میتونستن یه هدف قوی تر
و معنی داشتن توی زندگیشون رو حفظ کنن،
بیشتر احتمال زنده موندن داشتن اگه
آشکارا به قتل نمی رسیدن.
خب این یه جورایی مورد کلاسیک از اینه که هدف تاثیر زیاد
استرس زاهای شدید رو تعدیل میکنه
و افراد رو مقاوم تر میکنه.
و درواقع، اون توی "انسانها در جستجوی معنا" نوشته که،
افسوس بر کسی که دیگه هیچ حسی، هیچ مقصودی،
هیچ هدفی و درنتیجه هیچ نشانه ای برای
ادامه دادن توی زندگیش ندید، او به زودی گم شد.
خب این واسم خلاصه اش کرد.