چرا هدف جواب می دهد: مسیر زیست شناختی (بیولوژیکی)
خب درباره دوتا مسیر صحبت کردیم که
هدف میتونه به نتایج مثبت منتهی بشه.
اولی روانشناختیه ، دومی رفتاری بود،
و حالا میخوایم درباره یه مسیر زیست شناختی صحبت کنیم.
ما یکم کمتر درباره این مسیر زیست شناختی میدونیم،
ولی بعضی ازتحقیقات واقعا کنجکاوی برانگیز
هستن و نمیتونم واسه به اشتراک گذاشتنشون با شما صبر کنم.
به عنوان مثال میدونیم که،
افرادی با احساس هدف و ارزش های
اصلی قوی خوش روانانه
سلول تولید کننده التهاب کمتری دارن.
بذارید توضیح بدم، سلول تولید کننده التهاب،
اگه یهو جاییمون زخمی شه خوبه،
چون میخوایم که پوست اطراف اون بریدگی
ملتهب شه تا بریدگی رو ببنده.
ولی سلول های
تولید کننده التهاب زیادی نمیخوایم،
باعث آرتروز میشه،
میتونه بیماری قلبی ایجاد کنه،
میتونه بیماری کلیه ایجاد کنه،
حتی میتونه باعث سرطان بشه.
اینها همه مشکلات سلول های
تولید کننده التهاب هستن،
و ما خیلی ازش نمیخوایم.
مشخص شد که افرادی با یه
مجموعه لذت گرایانه قوی از ارزش ها و هدف اصلی،
خیلی بیشتر احتمال داره که این
سلول های تولید کننده التهاب رو نسبت به افرادی با
یه مجموعه خوش روانانه یا
خودتعالی بخش از ارزش ها و هدف اصلی، تولید کنن.
همچنین میدونیم که افرادی با
یه مجموعه از ارزش ها و هدف خوش روانانه اصلی
پادتن بیشتری تولید میکنن.
واقعا تولید پادتن به نیاز داریم،
اگه ویروس یا هرچی این اطراف باشه،
داشتن پادتن خیلی خیلی برای ما
مفیده و بهشون نیاز داریم.
پس میدونیم که افرادی با یه
مجموعه خوش روانانه یا خود تعالی بخش قوی تر از
ارزش ها و هدف اصلی، تولید
پادتن بیشتری درمقایسه با افرادی با یه
مجموعه لذت گرایانه تر یا خود ارتقا بخش تر از
ارزش ها و هدف اصلی، دارن.
حالا، واسه یه تحقیق خیلی خیلی کنجکاوی برانگیز،
بیاید بریم سراغ کروموزوم هامون و این
فقط یه بازنمایی از کروموزوم هست.
کروموزوم های ما دربردارنده دی ان ای ماهستن،
و در انتهای کروموزوم هامون این کلاهک ها هستن،
و به این کلاهک ها تلومرها میگن.
این کلاهک ها تقریبا شبیه کلاهک های پلاستیکی
بند کفش های ما هست که بند کفشامون رو در برابر فرسوده شدن حفظ میکنه.
میدونیم که وقتی اون کلاهک ها ترک میخورن یا کوتاه تر میشن،
بند کفشمون شروع به فرسوده شدن میکنه و بندکفش جدید لازم داریم.
مشخص شد که وقتی تلومرهای ما شروع به کاهش میکنن،
به زندگی های جدید نیاز داریم، این یه مشکله.
خب میخوایم راه هایی پیدا کنیم که
شاید درازای تلومر رو زیاد کنه.
یه آنزیم به اسم تلومراز وجود داره،
این آنزیم تلومرهای ما رو تغذیه میکنه.
به راحتی در دسترسه، میتونیم توی
خون، یه نگاهی بهش بندازیم و میتونیم
بفهمیم که آیا شما یه سطح بالا از
تلومراز که تلومرهای شما رو تغذیه میکنه دارید یا یه سطح پایین.
یه تحقیق شگفت انگیز درباره این وجود داره،
توی این کتاب که اسمش
تاثیر تلومره، نوشته شده بود.
تاثیر تلومر به دست الیزابت بلکبورن نوشته شده،
کسی که برنده جایزه نوبل پزشکی در سال 2009 بخاطر
کشف نقش تلومرها بود، و الیزا اپل
کسی که یکی از برجسته ترین
محقق های دنیا در زمینه استرس هست.
اون دوتا این کتاب رو نوشتن، کتاب تاثیر تلومر،
درباره اینکه چطور این انتهای
کروموزوم هامون رو حفظ کنیم که واقعا
سلامت دی ان ای مارو حفظ کنه، خیلی خیلی مهمه.
خیلی از تحقیقات اولیه اونها با مراقبه مرتبط بود.
پس یه چیزی که
الیزا اپل و الیزابت بلکبورن انجام دادن،
این بود که افراد رو توی خلوتگاه های مراقبه قرار دادن.
مخصوصا، از مراقبه مهربانی عاشقانه استفاده کردن،
اغلب بهش مراقبه دلسوزی میگن.
شما آرزوی خوشحالی و آزادی از
زجر کشیدن واسه بقیه مردم میکنید،
حتی کسانی که ازشون خوشتون نمیاد.
این یه مراقبه محشره.
قبلا درباره اهمیت مراقبه مهربانی
عاشقانه صحبت کردیم و
حدس بزنید روی کجا تاثیر میذاره،
روی قشر پیش پیشانی بطنی.
بعضی از تحقیقاتمون که به دست
یه محقق به اسم یونا کانگ،
درکنار امیلی فالک اجرا شده،
اون بخش از مغز رو مطالعه کرده که
به عنوان نتیجه ی این مراقبه
زیبای مهربانی عاشقانه، فعال شده.
خب الیزا اپل و الیزابت بلکبورن،
بعد از اینکه افراد رو در مراقبه مهربانی عاشقانه قرار دادن،
فهمیدن که این هدف افراد توی زندگی رو بهبود میبخشه.
و بهبودی در هدف در زندگی به طور منظم،
منجر به یه افزایش در آنزیم تلومراز میشه،
آنزیمی که تلومرهای ما رو تغذیه میکنه.
یافته واقعا شگفت انگیزیه.
خب باید بپرسید چرا؟
چرا هدف، فیزیولوژی ما رو تحت تاثیر قرار میده؟
خب، یه راهی که میشه درباره این فکر کرد
اینه که حدود 100هزار سال
توی ساوانا به عقب برگردیم و
به بیولوژی تکاملی فکر کنیم.
بیاید به یه خانواده کوچیک فکر کنیم،
یه مادر و دوتا فرزندش توی یه غار
توی این روستای کوچیک، 100هزار سال پیش زندگی میکردن،
و یهویی یه شیر میاد داخل روستا،
یا یه ببر شمشیر دندان
میاد توی روستا، یا هرچیزی
که هست میاد توی روستا و این خانواده رو تهدید میکنه.
اونموقع چه اتفاقی ممکن بود بی افته؟
میتونید مادر رو تجسم کنید که میگه، "بچه ها فرار کنید"
من حواسم به ببر شمشیر دندان هست.
خب چه اتفاقی واسه مادر می افته؟
البته که، کشته شده و خورده شده.
ولی بچه ها فرار کردن،
و شاید بچه ها، بچه های دیگه رو دیدن
و شاید اونا هم بچه های دیگه ای داشتن.
این یه پاسخ زیست شناختی یا مکانسیم
واسه این خواهد بود که چرا رفتار مورد پسند جامعه،
چرا این رفتار تعالی بخش و
رفتار دلسوزانه ممکنه واقعا
منجر به نتایج مثبت سلامتی بشه.
داشتن یه هدف تعالی بخش قوی،
مثل، هر اتفاقی هم که بی افته من از بچه هام مراقبت میکنم،
ممکنه واقعا منجر به یه
تولید دوباره و تکثیر بزرگتر از
ژن های اون شخص بشه،
درآخر، حتی اون شخص
خودش رو برای بچه هاش قربانی میکنه.
با عقل جور درمیاد؟ پس بیاید بریم داخل غاری که اینجاست
و به چیزی که توی غار هست نگاهی بندازیم.
بیاید بگیم که این بچه ها بالاخره برگشتن توی
غار و شروع به ایجاد کردن نقاشی های غار کردن.
این نقاشی های غار درباره چیزهای خیلی مختلفی هستن.
اول از همه، اونها شاید اثر دست خودشون رو برجسته میکردن،
که داخل خیلی از غار نگاره های
مختلف، از حدود چهل هزار سال پیش پیدا شده
مردم عاشق این بودن که
اثر دست خودشون و اثر دست
چندگانه از خیلی از افراد رو قرار بدن.
پس یه ارتباط درجریان بود.
همچنین درباره همکاری حرف زدن.
درباره یاد گرفتن چیزهای جدید هم صحبت کردن.
پس تصور کنید که چطور این رفتارهای مورد پسند جامعه،
مثل اینکه به کسی یاد بدی که یه کاری رو چطور انجام بده،
مثلا به کسی یاد بدی چطور شنا کنه یا به کسی
یاد بدی که چطور شکار کنه، این واقعا مهمه.
یا شاید همکاری مثلا توی یه شکار،
میخواید افراد همکاری کنن تا بتونن
با شکار بیشتر کار رو به پایان برسونن،
که بتونن بهتر غذا بخورن،
تا ژن های اونها به احتمال بیشتری دوباره تولید بشن.
یا شاید چیزهایی مثل مراقبت،
که مراقب یه نفر دیگه هستید.
میدونیم که این رفتارهای مورد پسند جامعه،
و به عبارت دیگه،
اهداف خود تعالی بخش که افراد
دارن، شاید واسه ادامه
حرکت دادن تنوع ژنتیکی رو به جلو
در طول زمان خیلی مهم باشه.
میدونیم که عشق، مراقبت، دلسوزی،
آموزش دادن، همگی اهداف مثبت و
خود تعالی بخش هستن که افراد میتونن بهشون مشغول بشن.
همچنین میدونیم که حتی،
داشتن هویت اهمیت داره.
شاید اون یه نفری که توی رقصش لباسی
با گوش های خرگوش پوشیده،
شاید اون یه هویت معین باشه.
چرا هویت باید مهم باشه؟
خب، فکر میکنم باید مهم باشه چون تو باید بتونی
یه شخص رو از یه شخص دیگه جدا کنی،
درغیر این صورت همه یکسان میشن، نمیشن؟
پس داشتن هویت، اهمیت داره.
و یادتون باشه توی این کلاس خیلی به عقب
برگردیم، وقتی فردریک نیچه گفت،
این مهمه که به شخصیت یه فرد، سبک بدیم،
یه هنر بزرگ و کمیاب.
وقتی داریم درباره تعریف اینکه هدف چیه
صبحت میکنیم، درباره نیچه حرف زدیم.
تعریف یه هدف به خودتون و
کسی که هستید، هویت شما و به علاوه چیزی
که بهش ارزش میدین مرتبطه.
خب علاوه بر این هردوی اون چیزها از یه
نقطه نظر تکاملی هم اهمیت دارن.
میتونیم ببینیم که داشتن یه هویت، و
میتونیم ببینیم که ارزشمند کردن رفتارهای مورد پسند جامعه
هردو خیلی خیلی واسه داشتن
این هدف قوی مهم هستن.
پس اهداف این هفته سوم،
این بود که مسیرهای روانشناختی
مسیرهای رفتاری و مسیرهای زیست شناختی از اینکه چطور هدف
زندگی ما رو تغییر میده رو درک کنیم.
درباره هر سه تا حرف زدیم و اینکه هدف چطور
میتونه زندگیمون رو تغییر بده.
توی هفته بعد،قراره که
شروع به صحبت درباره این کنیم که
هدف در دنیای واقعی چطور زندگیمون رو تحت تاثیر قرار میده.