چرا هدف جواب می دهد: مسیر رفتاری
خب درباره مسیر اول صحبت کردیم، روانشناختی بودن، و
اون مسیر روانشناختی اغلب شامل پاسخ ما به استرس زا ها میشه.
پس وقتی یه استرس زا رو تجربه میکنیم، اگه یه هدف قوی داریم،
هدف میتونه تاثیر یه استرس زا یا یه چالش رو تعدیل کنه.
یه راه دیگه هم واسه فکر کردن بهش اینه که استرس زا ها
درواقع میتونن یه هدف قوی تر و
درست تر توی زندگیمون بسازن، من این و کلی مثال رو ازش بهتون نشون دادم.
و اینکه چطور هدف جدیدی که داریم، مسیر و راه جدیدی که داریم،
درواقع میتونن منجر به رشد پس از سانحه بشن.
دوتا راه واقعی هستن که میبینم از لحاظ روانشناسی، هدف میتونه به ما کمک کنه.
هدف همچنین به ما کمک میکنه تا رفتارمون رو تغییر بدیم، و این یه مسیر خیلی مهمه،
که اینجا بهش میگیم مسیر شماره دو، همونطور که دربارش حرف میزنیم.
پس میدونیم که وقتی یه هدف قوی توی زندگی داریم،
بیشتر مایلیم که رفتارهامون رو به یه طریق مثبت درگیر کنیم یا تغییر بدیم.
و این رفتارهایی که دارم دربارشون حرف میزنم اغلب رفتارهای مربوط به سلامتی هستن، پس
این رفتارها روی نتایج سلامتی تاثیر میذارن.
پس اگه تصمیم بگیرم که میخوام سیگار رو ترک کنم یا مصرف مشروب رو کم کنم، یا
بیشتر ورزش کنم، یا بهتر غذا بخورم، یا واسه سرطان غربالگری بشم یا چیزی مثل این.
فهمیدیم که هدف توی زندگی اغلب منجر به اینجور تغییرات رفتاری میشه، که
روی نتایج سلامتی به طور مثبت تاثیرمیذاره و درواقع کمکمون میکنه طولانی تر زندگی کنیم.
و الان دست کم 3 تا تحقیق عمده وجود داره که درحال بررسی روی طول عمر بین افراد
دارای هدف هستن، و میدونیم که افرادی با یه هدف قوی، طولانی تر عمر میکنن،
که محشره.
و در تلاش واسه سردرآوردن از اینکه چرا، خب، البته که این مسیر روانشناختی هست،
چون ممکنه که تاثیر استرس زاها را تعدیل کنه، یا ممکنه که
درواقع منجر به رشد پس از سانحه بشه، که ممکنه کمکمون کنه طولانی تر عمر کنیم.
ولی به طور مهم، داشتن یه هدف قوی منجر به تغییر رفتاری بزرگتر میشه،
که منجر به نتایج سالم میشه،و بهمون کمک میکنه طولانی تر عمر کنیم.
خب میخوایم این مسیر رفتاری رو طبق اینکه چطور هدف توی زندگی
منجر به تغییر رفتاری بزرگتری میشه، کمی بیشتر باز کنیم.
میدونیم که وقتی افراد به ما چیزایی مثل تو لازمه بهتر غذا بخوری،
لازمه ورزش کنی و لازمه ریلکس باشی، رو میگن،
جوری که انگار باعث نمیشه بیشتر استرس بگیرید، یا لازمه که سیگار رو ترک کنید.
هرکدوم از این چیزا،که افراد یه جورایی بهتون پیله کردن تا چیزایی مثل این رو بهتون بگن،
تهدید میشیم، درسته؟
و چه اتفاقی می افته وقتی تهدید میشیم،
از قبل درباره بادامه و اینکه چطور افزایش پیدا میکنه حرف زدیم.
خب، همچنین اساسآ تدافعی تر میشیم، اینطور نیست؟
وقتی افراد میگن، واقعا لازمه که فلان رژیم رو بگیری، لازمه فلان کار رو بکنی،
لازمه بهمان کار رو بکنی، اغلب میگیم، شاید این واسه تو یا بقیه خوب باشه،
ولی واسه من خوب نیست.
من میدونم چی برام خوبه، هرچی، فقط تمایل داریم که تدافعی بشیم، درسته؟
پس چی میشه وقتی شروع به فکر کردن درباره ارزش های هدفمند اصلیمون میکنیم؟
بیاید بریم سراغ یه تحقیق خیلی جالب که من با چندتا از همکارام شاملش بودم.
با بزرگسالای بی تحرک شروع کردیم.
اینا دانشجوهای دانشگاه نبودن، صرفآ بزرگسالان بی تحرک بودن.
آگهی هایی توی روزنامه فرستادیم که میگفت،
اگه بزرگسال هستید و ورزش نمیکنید، ما میخوایم باهاتون صحبت کنیم.
خب این افراد عموما یه شاخص توده بدنی یا بی ام آی بالایی داشتن، و
ترجیح میدادن معتاد به تلویزیون باشن.
ترجیح میدادن که یه جورایی این همه وقت بگذرونن و ورزش نکنن.
کاری که کردیم این بود که اونا رو تصادفآ توی دوتا گروه مختلف توی ام آر آی قرار دادیم.
اونا رو توی تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی قرار دادیم،
تصادفآ اونا رو توی یه گروه گذاشتیم،
که شروع به خودتآییدی ارزش های هدفمند اصلیشون کردن.
پس یادتون باشه،
یه مولفه بزرگ از هدف توی زندگی،چیزایی هستن که بیشترین ارزش رو بهشون میدین، یادتونه؟
پس شروع کردیم از افراد پرسیدیم چه چیزایی هستن که بیشترین ارزش رو بهشون میدین،
ازتون میخوایم شروع کنید بهشون فکر کنید، درحینی که توی ام آر آی هستن و
داریم شروع میکنیم مغزشون رو اسکن کنیم.
گروه دیگه، هیچ تاییدی وجود نداشت.
ازشون نخواستیم که ارزش های اصلی مهم خودشون رو تایید کنن.
پس درحینی که توی دستگاه تصویربرداری رزونانس مغناطیسی بودن تصادفی قرار گرفته بودن.
بعد توی هردوتا گروه گفتیم، لازمه بیشتر ورزش کنید و
فقط بهشون درباره فواید ورزش کردن گفتیم.
اساسآ کاری که کردیم تهدید نفس اونها بود، اونها رو تهدید کردیم.
گفتیم ببینید، این واقعا واسه شما مهمه.
شما بی تحرک هستید، لازمه بیشتر ورزش کنید.
بعد از اون بهشون یه شتاب سنج دادیم.
و اون شتاب سنج دقیقا روی مچ دستشون بود،
و قادر بودیم به عنوان نتیجه ی این، کنترل کنیم که چقدر ورزش کردن.
و به علاوه بهشون یه موبایل هوشمند هم دادیم.
و روی موبایل توی گروه خودتاییدی،
که ارزش های هدفمند اصلی خودشون رو تایید میکردن، هرروز درباره
یکی از ارزش های هدفمند اصلیشون حرف میزدیم و اینکه اون چقدر مهم بود.
همچنین بهشون یاد دادیم که چطور بیشتر ورزش کنن، بهشون امکانات دادیم.
اساسا توصیه میکردیم، به این صورت بیشتر راه برو،
شاید بخوای درطول روز یا درطول ناهار قدم بزنی.
شاید بخوای یه جلسه پیاده روی داشته باشی، شاید انتهای روز اطراف محله قدم بزنی،
هرچیزی که بودن، ما بهشون هرروز توصیه هایی میدادیم.
ولی همچنین این خودتاییدی از ارزش های هدفمند اصلی اونها رو هم لحاظ میکردیم.
در شرایط کنترل، بهشون چطور بیشتر ورزش کردن، اساسآ، چطور کمتر
بی تحرک بودن و امکانات یکسانی دادیم که توی شرایط آزمایشیمون دادیم.
ولی هیچ پیام خودتاییدی روزانه ای توی موبایل هوشمند لحاظ نکردیم.
خب تا اینجا تنها تفاوت بین این دوتا گروه اینه که
در ابتدا ارزش های هدفمند اصلی رو در حینی که توی
دستگاه تصویربرداری رزونانس مغناطیسی بودن تایید میکردیم، تا بتونیم ببینیم کدوم
بخش از مغز وقتی که ارزش های هدفمند اصلیشون رو تایید میکردن روشن میشد.
و بعد هرروز به مدت یه ماه قدم های اونها رو از طریق شتاب سنج دنبال میکردیم،
به دستبند هوشمند سلامتی یا چیزی مثل اون فکر کنید، از اون چیزایی که
توشون شتاب سنج دارن و میتونن کاملا به درستی قدم ها رو کنترل کنن.
خب پس از یک ماه تونستیم شروع به بررسی این کنیم که آیا افراد رفتارهای
بی تحرک خودشون رو کاهش دادن.
دنبال یه خط هستیم که در طول زمان شروع به افتادن کنه،
که، دارم کمتر بی تحرک میشم، دارم در طول زمان بیشتر ورزش میکنم، خواهند بود.
خب اولین چیزی که میخواستیم بفهمیم این بود که وقتی افرادی که ارزش های اصلیشون
رو تایید میکنن، توی ام آر آی داریم، کدوم بخش از مغز روشن میشه؟
همونطور که شاید حدس بزنید، قشر پیش پیشانی بطنی یا وی ام پی اف سی،
توی گروه تایید شده نسبت به گروه تایید نشده خیلی فعال تر شد.
اون چیزی بود که امیدوار بودیم ببینیم، که یقینآ دیدیم.
پس وی ام پی اف سی داشت خیلی توی گروهی که ارزش های هدفمند
اصلیشون رو تایید میکردن، فعال تر میشد.
حالا بیاید ببینیم چه اتفاقی واسه رفتارهای سالم اونا افتاد.
مشخص شد که گروهی که تایید شدن،
به طرز چشمگیری توی این 30 روز رفتارهای بی تحرکشون رو،
درمقایسه با گروهی که ارزش های هدفمند اصلیشون رو تایید نمیکردن، کاهش دادن.
یادتون باشه، توی هردو گروه میگفتیم که، لازمه بیشتر ورزش کنی، و
بهشون یه موبایل دادیم، و اون هرروز بهشون گفت که چطور بیشتر ورزش کنن.
خب ممکنه که انتظار یکم کاهش توی فعالیت های بی تحرک رو توی
گروه بدون تایید داشته باشید، که همون چیزیه که دیدیم، ولی
این تفاوت عظیم رو توی گروه تایید، کشف کردیم.
یه تغییر بزرگ و یه کاهش بزرگ توی رفتار بی تحرک کشف کردیم.
اینم چیز دیگه ای که کشف کردیم، فهمیدیم که هرچی فعالیت بیشتری توی این
قشر پیش پیشانی بطنی که توی این اسکن به رنگ سبز روشن شده، باشه،
بیشتر رفتارهای بی تحرکشون رو کاهش میدن.
خب این پیشنهاد میده که ما واقعا یه مکانیسم واسه اتفاقی که داره می افته پیدا میکنیم.
همونطور که بیشتر تایید میکنید،
خون بیشتری توی اون بخش تصمیم گیری مغزتون میره.
و از قبل توی یه ویدئوی قبلی نشون دادیم که همچنین تنظیم کردن یا
کاهش دادن مقدار جریان خون توی بادامه، اون بخشی که میترسه،
و افراد رفتارشون رو تغییر میدن، خیلی جالبه.