به هفته دوم خوش اومدید
خب هفته اول رو پشت سر گذاشتید.
عالیه.
همونطور که میدونید، توی هفته اول، درباره
اینکه هدف چیه، و تعریف هدف
خیلی زیاد ،صحبت کردیم.
درباره این صحبت میکنیم که چطور این موضوع با، من کی
هستم، و همچنین کی برام ارزشمنده، مرتبطه.
این رو با تعدادی علم عصب شناسی، خصوصآ با اینکه چطور، من
کی هستم و چی برام با ارزشه، توی یه بخش.
از مغز به اسم قشر پیش پیشانی بطنی
که به هم متصل هستن، مرتبط کردیم.
بخش واقعا جادویی مغز ما،گورو (مرشد) هست
که کمک میکنه تصمیمات بهتری بگیریم.
توی این هفته یکم بیشتر به این موضوع میپردازیم،
ولی توی هفته سوم خیلی بیشتر.
اما فقط واسه اینکه بدونین، این مثل یه کلید میمونه،
که این مفهوم فلسفی از
هدف در زندگی، با این دوتا عامل مرتبطه،
و این دوتا عامل با یه بخش معین از مغز
که فعال میشن مرتبطه، و
وقتی اون بخش از مغز فعال میشه،
ناگهان کلی تغییر اتفاق می افته.
بهتر میتونیم زندگیمون رو ساماندهی کنیم،
بهتر میتونیم رفتارهامون رو مدیریت کنیم
و تغییرشون بدیم که این عالیه.
این هفته، میخوایم راجع به این صحبت کنیم که
چطور هدف، زندگی ما رو ساماندهی میکنه.
واسه این هفته یه چندتایی هدف داریم.
اول اینکه یه دیدگاه تاریخی ازهدف رو بفهمیم.
پس قراره که 500 سال به عقب
برگردیم و از اونجا شروع کنیم،
و این سوال رو بپرسیم: مردم همون نوع
هدف هایی که ما الان داریم رو داشتن؟
بعد همونطور که بیشتر به سمت شاید 150 سال پیش میریم،
شروع میکنیم به صحبت راجع به
دیدگاه اگزیستانسیالیستی هدف،
که خیلی جالب و شدیدآ مرتبط با
چیزیه که دربارش صحبت خواهیم کرد.
بعد شروع به حرکت به سمت روشی میکنیم که
رفتارمون رو به هدفمون پیوند بزنیم.
به عبارت دیگه، دلیل رفتارمون چیه؟
بعد همون موقع، شروع به پیوند زدن
هدفمون با رفتارمون میکنیم.
به عبارت دیگه، چگونگی هدف،
و بعد اینکه چطور این وسط گیر نکنیم.
بیایید از 500 سال پیش شروع کنیم.
زمان خیلی متفاوتیه.
در اون زمان،
ما توی یه جامعه روستایی بودیم،
ممکن بود قصاب باشیم،
یا شاید باغبون بودیم،
یا ممکن بود رستوران دار باشیم،
ممکن بود دارو فروش باشیم،
همچنین ممکن بود بازیگوش باشیم.
حقیقتآ ، بازیگوش بودیم.
اگه همه اون کارها رو خوب انجام میدادیم،
بعد اساسآ، هممون باید میرقصیدیم.
هممون شانس اینو داشتیم که جشن بگیریم و اوقات خوشی داشته باشیم.
اینا نقاشیای قدیمی بروگل دی الدر هستن،
حدودآ 500 سال پیش،
و این نقاشی اینکه زندگی روستایی اونموقع چطور بوده رو توصیف کرده.
همچنین اغلب بیرون و توی مزارع بودیم.
بیاید سراغ این سه تا زن توی مزرعه بریم،
و بگیم که اونی جوان تره و
وسط هست، داره با زن های مسن تر
همونطور که به سمت مزرعه قدم میزنن
تا علوفه خشک جمع کنن، صحبت میکنه
و میگه، بله من دارم به یه
هدف جدید توی زندگیم فکر میکنم.
فرض کنید که اون
با هدف فعلی خودش خوشحال نبوده.
بیاید بگیم که اون از یه نفر توی روستاهای
دیگه درمورد یه زن به اسم ژون اوآرک شنیده،
و اینکه اون چقدر محشر بوده، و
میگه که: من یه جورایی دوست دارم ژون اوآرک باشم.
این عالیه،زن مسن تر میگه : دیوونه شدی؟
حتی به اینکه چه اتفاقی واسه ژون اوآرک افتاد فکر هم نکن.
وحشتناک بود، تو نمیخوای ژون اوآرک باشی.
تو اینو نمیخوای.
بعد شاید بگه که، خب من مبتکر هستم.
اگه یه چنگک جدید اختراع کنم چی؟
چون از این نوع چنگک هایی که داریم خوشم نمیاد.
شرط میبندم با یه چنگک جدید خیلی بهتر میتونیم کار کنیم.
بعد زن مسن تر میگه که، ببین ،بس کن.
این حرف دیوانگیه.
تو نمیخوای این کار رو بکنی.
بذار کمی درباره جهان بهت بگم
فقط واسه یه ثانیه.
همونطور که به سمت مزرعه قدم میزدن، اون توضیح داد که،
ببین، این تمام جهانه.
ما روی زمین، روی این سیاره،
در مرکز این جهان هستیم.
این خدا رو داریم،
و این خدا بهمون میگه که هدفمون چیه.
به همین سادگی.
ما توی مرکز جهان زندگی میکنیم.
خدا ما رو با یه هدف خلق میکنه،
و همین، و این کاریه که باید انجام بدیم.
اگه از اون اطاعت کنیم،
بعد میتونیم جشن بگیریم.
زندگی واقعا خوبه اگه ازش اطاعت کنیم.
اما اگه نکنیم، اتفاقای بدی می افته.
مثلا اتفاقای خیلی بدی برامون می افته.
به این مردم نگاه کن.
اینا کسایی بودن که فکر میکردن هدف جدیدی نیاز دارن.
این واسه تو خوب نیست.
پس اساسآ، اون به مزرعه میره.
و میگه من عاشق هدفم هستم.
حالا بیاید به 150 سال پیش بریم.
زندگی خیلی متفاوته.
حالا علم وجود داره.
یه انقلاب صنعتی وجود داره.
خیلی چیزا تغییر میکنه.
حالا با یه روش خیلی جدید شروع به کاوش میکنیم.
درحقیقت، حالا فهمیدیم که
ما مرکز جهان نیستیم.
وقتی نیچه 150 سال پیش زنده بود،
اون فهمید که علم شروع به تسلط پیدا کردن بر این
دیدگاه کرده که ما مرکز جهان هستیم و
خدا واسه همه ما برنامه داره.
حداقل، این چیزی بود که باور داشت.
اون اساسآ گفته که،
درحقیقت، این نقل قول اونه،
اون گفت: خدا مرده،
و ما اون رو کشتیم.
منظورش از این جمله اینه که
در اصل علم خدا رو کشته.
وقتی این اتفاق افتاد،
اون داشت به مردمی مثل مردم توی
این مزرعه فکر میکرد، و میگفت،
اونا قراره سردرگم بشن.
چون اگه معنایی وجود نداشته باشه،
اگه اونا توی این جهان پهناوری که
فقط یه ذره خیلی کوچیک توی این جهان هستن، باشن،
مجبور میشن که هدف خودشون رو پیدا کنن.
پس توی کتاب "چنین گفت زاراثوسترا،
این یکی از کتابهایی هست که اون نوشته،
که نیچه "چنین گفت زاراثوسترا" رو نوشته.
ضمنآ این یه کتاب خیلی ضخیم هست.
نمیدونم اگه جای شما بودم میخوندمش یا نه.
اگه میخواید بخونیدش به خودتون مربوطه.
اما توی شروعش این استعاره خیلی فوق العاده هست.
با یه شتر شروع میشه.
این شتر میگه "همه چیز رو روی پشتم بار بزن.
همه لذت ها و همه مصیبت ها و بیماری ها رو بار بزن.
من میخوام همه چیز رو تجربه کنم.
به یه دانشجو فکر کنید.
من خیلی از دانشجو ها رو نصیحت میکنم،
و به دانشجوهام به عنوان شتر فکر میکنم.
اساسآ این شتر ها میگن " من رو تعلیم بده.
اجازه بده تا اندازه ای که ممکنه جهان
رو درک کنم، من رو بارگذاری کن.
زمانی که این شتر کامل بارگیری شد،
کامل تعلیم داده شد، این شتر
به یه شیر تغییر شکل میده
شیر به طبیعت دور افتاده میره
و این اژدها رو پیدا میکنه.
پولک هایی روی این اژدها هست،
و روی هر پولک کلمات "باید انجام بدی" نوشته شده.
حالا این یعنی چی؟
خب، این اژدها برای
فردریک نیچه، مذهب بود.
این اژدها چیزی بود که مردم
توی اون جامعه روستایی میگفتن.
این هدف تو هست.
این اژدها ، دولت هست.
این اژدها ، والدین هستن.
هرکس دیگه ای هست که میگه،
تو باید این هدف رو داشته باشی،
تو باید این کار رو انجام بدی،
تو باید اینطور رفتار کنی،
شیر، یادتونه که این شیر از شتری که
کاملا تعلیم دیده بود، تغییر شکل داده بود.
شیر به اژدها نگاه میکنه و
میگه " تو نمایانگر چی هستی؟
اژدها میگه "من نمایانگر ارزش همه چیز هستم.
ارزش تمام چیزهایی که روی من برق میزنه.
درواقع، این یه نقل قول خیلی جالب از
نیچه در "چنین گفت زاراثوسترا" هست.
اون گفت " ارزش های هزار سال
تابیده شده روی اون پولک ها.
اون میگه که واسه مدت زمان خیلی طولانی،
ما ارزش های یکسان و
ساختار یکسانی داشتیم.
به همه ما گفته شده که هدفمون چیه.
به عبارت دیگه، ما انتخاب دیگه ای نداریم.
در کتاب "چنین گفت زاراثوسترا،
شیر، اژدها رو به قتل میرسونه و بعد
شیر یه بار دیگه تغییر شکل میده.
شیر به یه بچه تغییر شکل میده.
این چیزیه که نیچه گفته،
معصومیت، بچه هست،
و فراموشی و یه شروع جدید و یه بازی،
یه چرخ خود نورد، یه اولین حرکت و یه آخ جون.
پس چیزی که اون داره دربارش حرف میزنه اینه که چطور این بچه
حالا ارزش های یکسانی با اونهایی که والدینش دارن،
یا جامعه داشته نداره، که
مذهب به این بچه گفته که چه کاری باید بکنه.
این بچه کاملا جدیده، یه شروع تازه.
یه فرصت واسه اینکه هدف خودش در زندگی رو بسازه.
این موضوع حالا به جامعه نوین مربوطه، نیست؟
اون میگفت که در گذشته،
به همه ما یه هدف داده شده بود،
اما واسه اینکه هدف خودتون رو پیدا کنید،
اول لازمه که تعلیم داده بشید.
وقتی که کاملا تعلیم داده شدین،
به این شیر تبدیل میشید.
بعد این شیر هرچیزی که بقیه بهش
میگن تا انجام بده رو رد میکنه.
چیزی که نیچه دربارش حرف میزنه،
در معصومیت یه بچه،
فراموشی ارزش های قدیمی،
یه شروع جدید با ارزش های جدید که
این شخص بچه گونه شروع به ساختنش میکنه،
دیمن درون خودش رو میسازه،
مجموعه ارزش های اصلی خودش رو میسازه،
ولی بر اساس تعلیم و تربیت.
یادتونه، اون شتر کاملا تعلیم دیده شد،
بعد شتر تبدیل به شیر شد.
بعد شیر، اژدهای بایدها رو به قتل رسوند و گفت،
".من میخوام زندگی خودم رو بسازم"
من میخوام رزومه ای که والدینم به من
دادن رو بگیرم و پارش کنم.
میخوام به عنوان یه شخص جدید به این دنیا برم تا
ارزش ها و هدف خودم در زندگی رو بسازم.
آخ جون!!