داستان من
سلام، من ویک استرچر هستم،
و استاد این کلاس هستم،
زندگی هدفمند، چطور زندگی کردن واسه چیزی که
بیشتر از هرچیزی اهمیت داره، همه چیز رو تغییر میده.
من در گروه بهداشت عمومی در
دانشگاه میشیگان تدریس میکنم،
و بی نهایت واسه تدریس این کلاس برای شما هیجان دارم.
دوست دارم کلاس رو با یه داستان شروع کنم،
یه داستان خیلی شخصی که از کتابی به
اسم "زندگی هدفمند" که من نوشتم، اومده.
بیستم ژوئن سال 2010 ساعت 5 و 15 دقیقه صبح در قایقم،
چند مایلی ساحل،
سخت پارو میزنم، دریاچه میشیگان یکنواخت و شدیدا سرده.
قایق من از بین یه لایه ضخیمِ ابریشمی از
آب از روی انحنا رد میشه.
هنوز شلوارک و تیشرت تنمه،
به لباس پوشیدن واسه هوای خنک صبح فکر نکرده بودم.
واقعا بهش فکر نکرده بودم، یه رویا من رو بیدار کرده بود،
از رختخواب بیرون اومده بودم،
و یه دقیقه بعد به داخل دریاچه
هول داده شدم، خیلی هوشمندانه نبود.
دریاچه میشیگان صدها کشتی داره،
و یقینآ سهم قایق های کوچک هم هست.
واسم واقعا مهم نبود.
فکر کردم "شاید تا ویسکانسین پارو بزنم"ء
ولی همونطور که خورشید، مافوق افق
طلوع میکرد، پارو زدن من رو متوقف کرد.
به سمت شرق چرخیدم و کاملا ساکت نشستم.
ناگهان، میلیاردها سایه روشن طلایی از نور
همونطور که خورشید طلوع میکرد من رو محاصره کردن.
در اون لحظه، من محبت
و عشق دخترم جولیا رو احساس کردم.
به من میگفت که "بیخیالش شو بابا"
من تقریبا فرو ریختم.
شنیدن صداش حیرت انگیز بود.
اون همین چند ماه پیش مرده بود.
دو راهی زندگی من درست اونجا،
دو مایل دورتر از ساحل دریاچه میشیگان بود.
نشانه ها واضح بودن، وقتی که یه فلش گفت،
همه چیز رو تغییر بده، دیگری گفت مرگ.
جولیا با پوزخند به من نمی گفت بیخیالش شو،
اون به من میگفت که اگه قراره زنده بمونم،
باید بیخیال خودم بشم و
واسه چیزی زندگی کنم که بیشترین اهمیت رو داره.
وقتی به ساحل برگشتم،
متوجه شدم که روز پدر بود.
این هدیه جولیا به من بود،
هدیه ای که زندگیم رو نجات میداد.
و وقتی به ساحل برگشتم،
چون که تصمیم گرفته بودم، باید زندگیم رو تغییر میدادم.
تصمیم گرفتم کتابی که کسی به من داده بود رو باز کنم.
اسمش "انسان در جستجوی معناست" بود.
به دست این آقا، ویکتور فرنکل نوشته شده بود،
کسی که سه اردوگاه اقامت اجباری (اردوگاه متراکم) را گذرانده بود.
اون به عنوان پزشک زندانیان، به این
اردوگاه های اقامت اجباری رفته بود.
یه چیزی که اون فهمید این بود که اگه به صورت
آشکارا به قتل نرسی، یا نازی ها به صورت آشکارا بهت گرسنگی ندن،
یکی از چیزایی که متوجه شد این بود که
هدف، یه عامل تعیین کننده بزرگ از اینه که
شما جون سالم به در ببرید.
اگه هدفتون رو گم کنید،
شروع به مریض شدن و مردن میکنید.
این موضوع واقعا برای اون ژرف بود.
درحقیقت، اون این رو از اردوگاه های اقامت اجباری گفت،
گفت " وای بر کسی که دیگه احساسی توی زندگیش و
هدف و مقصودی،
و درنهایت دیگه دلیلی برای ادامه دادن نمیبینه.
اون به زودی گم میشه"ء.
اون کتاب واقعا من رو تکون داد.
شروع کردم به فکر کردن به این که،
من به اردوگاه های اقامت اجباری نرفتم.
من همه خانوادم رو از دست ندادم،
اون طوری که ویکتور فرنکل توی این کمپ ها از دست داده بود.
اما اتفاق وحشتناکی واسه من افتاده بود.
اتفاق غم انگیزی واسه من و همسرم افتاده بود.
من چطور درجاتی از
معنا یا هدف از این موضوع پیدا کنم؟
میتونم بعد از این جور دیگه ای زندگی کنم؟
خب شروع به خوندن کتابهای زیادی کردم،
و بعضی از این کتابها،
کتابهای علمی بودن، بعضیاشون
کتابهای فلسفی بودن، بعضیاشون کتابهای خیلی باستانی بودن.
اما شروع به خوندن چیزهای خیلی
مختلف ، بعضی مطالعات عصب شناسی کردم.
بعد از یه مدت، متوجه شدم که این
یه عرصه فوق العاده ست واسه اینکه شروع به فکر کردن بهش کنیم،
و همونطور که شروع به تلاش واسه
بازسازی هدف خودم توی زندگی کردم،
داشتم متوجه میشدم که این برای همه خوبه،
و اگه نتونم خودم رو درست کنم،
به عنوان یه دانشمند رفتاری، چقدر خوبم؟
اگه به عنوان یه دانشمند رفتاری
شروع به یادگرفتن این کنم که این موضوع اهمیت داره،
پس باید شروع به کمک کردن به دیگران کنم.
پس توی این عرصه تحقیقات بیشتری رو مطالعه کردم.
مشخص شد که این واقعا خارق العادست.
بیش از 750 مطالعه از
سال 1980 تا حالا وجود داره که به "هدف در زندگی" اشاره کردن.
پس کارهای زیادی وجود داره که از زمان
ارسطو، از زمان سقراط، از زمانی
که افلاطون شروع به صحبت در این باره کرد،حتی
از وقتی که ویکتور فرانکل شروع به صحبت درباره
هدف داشتن در زندگی و اهمیت این موضوع کرد، درحال انجام بوده.
حالا ما خیلی از اون فلسفه ها رو
برای پیکربندی تحقیقاتی که
حالا توی اون نقش داریم، اعمال میکنیم.
خب حالا میدونیم که، به عنوان مثال،
که اگه یه هدف قوی دارید،
پس یه احتمال مضاعف از سرسخت بودن دارید.
حتی دی ان ای شما هم اصلاح شده.
کمی بعد درباره این صحبت میکنیم.
از نظر فیزیولوژیکی،
ژن های شما پادتن های بیشتری تولید میکنن،
که خارق العادس. بیشتر عمر میکنید.
چهارتا مطالعه وجود داره که نشون میده
بعد از کنترل خیلی از عوامل دیگه،
مثل وضعیت بهداشت یا بهداشت رفتاری شما،
اگه به طور متوسط یه هدف قوی داشته باشید، بیشتر عمر میکنید.
همچنین، کسانی که یه هدف قوی دارن، در طول
زمان، آشفتگی های خواب کمتری دارن.
اونها میتونن به راحتی رژیم غذاییشون رو تغییر بدن،
درحقیقت، رژیم غذاییشون رو در طول زمان بهتر میکنن.
اونها بهتر قادرند بیماری هایی مثل دیابت رو مدیریت کنن،
پس اونها میتونن اچ بی ای1سی (شکلی از هموگلوبین) رو مدیریت کنن.
جالب اینکه، بعضی از عوارض جانبی کاملا خوبن،
مثل اینه که پول بیشتری دربیارید،
حتی به طور متوسط باعث میشه که رابطه جنسی بهتری داشته باشید.
پس اگه شما درنهایت یه هدف قوی توی زندگی
داشته باشید،عوارض جانبی فوق العاده زیادی اینجا وجود داره.
همچنین، یه کاهش احتمال واسه کشمکش داشتن هم وجود داره.
ما همیشه کشمکش داشتیم و بعدا دربارش صحبت میکنیم.
اما اگه یه هدف قوی دارید،
میدونید کدوم جهت رو انتخاب کنید.
خب این خارق العادست.
اگه چیزی براتون پیش بیاد وشما رو تهدید کنه،
پاسخ به ترس کمتری دارید و
سریع تر به "خب باشه" درمورد این موضوع
چیکار میخوام بکنم؟" برمیگردید.
همچنین، کمتر سلول های پیش التهابی تولید میکنید.
خارق العادست، کمتر احتمال داره که افسردگی، یا
سکته یا حمله قلبی رو رشد بدید.
در بازنشستگی، اگه بتونید هدف زندگیتون رو مجدد تعیین کنید،
شما 2.4 بار کمتر احتمال داره که
7سال بعد بیماری آلزایمر رو رشد بدید.
درمورد همه این مطالعات صحبت خواهیم کرد.
این کاملا فوق العادست.
اگه شغلی پرمعنا برای انجام دادن پیدا کنید، شغلتون و حتی
شما کمتر احتمال داره که بخاطر شغلتون احساس تباه شدن کنید.
به عبارت دیگه، اگه این یه قرص بود،
همه این قرص رو مصرف میکردن و رایگان بود.
این قرص هدف، این ایده که میتونید اهداف
بزرگتری توی زندگی بسازید،
به نظر چیز واقعا مهمی میاد.
پس باید تعجب کنید که،
چرا ما در بهداشت عمومی و
درمان، بیشتر درباره این هیجان زده نیستیم؟