داستان ویک
توی یه بعد از ظهر تابستونی، نشسته بودم توی
قایقم و به سمت داخل دریاچه میشیگان پارو میزدم.
ذوب شدن خورشید رو توی آب آروم تماشا میکردم،
هنوزم جولیا و خودم رو حس میکنم،
اون توی مراقبه مهربانی عاشقانه من هست.
باهم به غروب خورشید نگاه میکنیم و لبخند میزنیم و
من آرامش و خوشحالی رو براش آرزو میکنم.
اخیرآ، قسمت خانواده هدفم که این بود که یه پدر
و شوهر متعهد باشم، مستلزم
یه بازبینی مهمه.
با تولد مادلین جولیا ، بچه
دخترم ریچل، من یه بابابزرگ
رو اضافه کردم.
این یکی از چیزای قشنگ درباره زندگیه.
مثل خانواده، مثل دلسوزی،
مثل درک کردن، مثل یه نوار پلاستیکی که
میتونه به طرز حیرت آوری انعطاف پذیر باشه.
بیتی توی شعر لوکرتیوس (شاعر روم باستان)
درباره طبیعت چیزها، همونطور که
الان مرتبطه، بیش از 2000 سال پیش هم بوده.
در حالیکه که بعضیا صعود میکنن، بعضیا کنار میکشن،
و نسل ها دوباره توی یه فضای مختصر تکرار میشن،
عبور کردن از شکنجه زندگی مثل دونده های مسابقه دو امدادی هست.
به لطف یه تصادف عددی،
شغل تدریسم، من رو با یه نعمت برجسته خوشبخت کرده
هرسال این موهبت به من داده میشه که با
یه دسته جدید از دانشجوهایی باشم که توی سنی که جولیا در انتهای
زندگی کوتاه بزرگش رسیده بود، هستن.
من از تماشای صعود هرکدوم از نسل های بعدی
با یه تعهد واسه پیدا کردن هدف
توی زندگیشون، لذت میبرم.
پنج سال پیش، دقیقا توی همین مکان روی دریاچه میشیگان،
فکر نمیکردم و به خودم و هیچکس دیگه
اهمیت نمیدادم.
بعد حس کردم جولیا داره بهم میگه که اگه زنده موندم،
لازمه که با خودم کنار بیام و
واسه چیزی که بیشترین اهمیت رو داره زندگی کنم.
یه نسیم ملایم روی پشتم احساس کردم و یه
جریان ملایم و میدونم به سمت کدوم بندرگاه حرکت کنم،
کارهای خیلی زیادی دارم که قبل از مردنم انجام بدم، همه شماهم دارید.
خیلی ازتون ممنونم که بخشی از
این کلاس زندگی هدفمند بودین.