بیشتر از حیوان چراگر
سقراط گفته که
زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد.
یکی از مشهورترین گفته ها در تمام نوع بشر.
ارسطو، و من حرف اون رو توی گفته نکوماکین اثیکس
نقل قول میکنم که گفته، درسته سقراط.
ولی میدونی چیه؟ زندگی بی هدف
در مرحله اول ارزش آزمودن هم نداره.
عاشق اون سکه دو رو نیستید؟
مهمه که زندگیتون رو بسنجید،
ولی این خیلی مهمه که زندگیتون که
یه هدف توش داره رو بسنجید.
پس دوتا دست باهم کار میکنن تا
این تطابق زیبا رو شکل بدن،
و این چیزیه که میخوایم راجع بهش حرف بزنیم.
بهرحال سقراط،
یه فیلسوف خیابونی بود.
شاگردهای خیلی مشهوری داشت،
از جمله شخص سمت چپ توی این نقاشی دیوید،
شخصی که سرش پایینه،
با موی خاکستری، که البته دیوید اشتباه میکرده،
اون خیلی جوان تر بوده، اون شخص افلاطون بوده.
پس افلاطون شاگرد سقراط بوده،
و سقراط خیلی باهوش درنظر گرفته شده،
و هرچند وقت یبار هم توی خیابون،
یادتونه که اون یه فیلسوف خیابونیه،
هرچند وقت یبار،
یکی از شاگردای اون ازش یه سوال میپرسید،
که اون واقعا باهاش مشکل داشت و میگفت،
لازمه که با ندای درونم (دیمن) مشورت کنم، با خود واقعیم.
آتمن رو یادتونه، همون خود ملکوتی یا خود واقعی،
یونانی ها این اصطلاح رو واسه
خود واقعی داشتن و بهش دیمن میگفتن.
پس هرچند وقت یبار،
اگه سقراط ازجواب سوالی درمونده میشد،
به داخل یه کوچه بر می گشت،
شاید داخل خیابون،
و با این دیمن درونی مشورت میکرد،
تا سر در بیاره که جواب درست چیه،
بیست دقیقه بعد ممکنه بیرون بیاد و بگه،
دقیقا میدونم جواب سوال چیه.
شاگردای اون به طرز جالبی اون رو با
مجسمه های سفالی یونان مقایسه میکردن
این همه مجسمه های سفالی وجود داره که
خیلی زیبا هستن و یونانی ها اونا رو ساختن.
ولی اگه اغلب بهشون ضربه بزنید، مجسمه های یونانی
این تندیس طلایی کوچیک رو داخل خودشون قرار میدن.
تندیس کوچیک معمولا از بعضی
از خداهای اصلی مثل زئوس بودن،
و اونها به اون تندیس کوچیک طلایی، دیمن میگفتن،
و میگفتن که، سقراط دقیقا مثل همینه.
سقراط ممکنه از نظر ظاهری خوشتیپ نباشه،
ولی از نظر باطنی اون دیمن رو داشت و خیلی
با اون خود ملکوتی حقیقی، با اون دیمن خاص درونی،
در تماس بود، این خیلی جالبه.
در حقیقت، افلاطون شاگرد سقراط،
و ضمنآ ارسطو هم شاگرد افلاطون بود،
خب همه این آقایون باهم هم عصر بودن،
ولی شما افلاطون رو دارید که میگه، حفظ کردن
دیمن خوب سامان یافته که
در درون ما زندگی میکنه خیلی مهمه.
اگه بتونی این کار رو بکنی، تبدیل میشی به،
به قول اون، فوق العاده خوشحال، جالب نیست؟
پس خوب سامان یافته نگهداشتن دیمن که درون اون زندگی میکنه،
اون حقیقتآ باید شدیدا خوشحال باشه.
خب به این کلمه دیمن فکر کنید.
اون ریشه کلمه ایه که ما الان خیلی زیاد استفاده میکنیم،
یونانی ها در یونان باستان همیشه ازش استفاده میکردن،
ولی حالا توی علم خیلی ازش استفاده میکنیم، خوش روانی.
خوش روانی، به در تماس بودن با
این خود حقیقی، این خود ملکوتی درونی
که دارید، اشاره داره.
ولی ارسطو همچنین گفته که دو شکل
از خوشحالی وجود داره.
یکی این شکل خوش روانی از خوشحالی،
و همچنین یه شکل لذت گرایانه از خوشحالی،
و حدس میزنم که همتون میدونین این یعنی چی.
خب لذت گرایی به عیش اشاره داره،
به کامروایی بدیهی اشاره داره.
خب این به فوق العاده جذاب بودن یا
خیلی ثروتمند بودن یا کلاس اجتماعی عالی داشتن،
یا یه همسر فوق العاده داشتن،
یا داشتن یه ماشین فوق العاده خوب اشاره داره،
اونا هرچیزی که هستن وابسته به مادیات هستن،
داشتن خوشحالی لذت گرایانه، با مادیات گرایی اونها مرتبط هست.
ضمنآ، ارسطو کاملا از خوشحالی لذت گرایانه یا
رفاه جا نمونده بود،
اون میگفت که همه ما داریمش،
درواقع همه ما هردوتاش رو داریم،
ولی ترکیب متفاوتی از هر دو داریم.
پس بعضی از ما ممکنه که بیشتر
از دیگران خوش روانانه خوب و خوشحال باشیم.
بقیه خیلی لذت گرایانه خوب و خوشحال هستن.
ولی اگه ما مردمی فقط خوشحال لذت گرایانه بودیم،
اون از این اصطلاح استفاده کرد،
پس ما مثل حیوانات چراگر بودیم.
همه ما چرا کردن رو دوست داریم،
همه ما عاشق غذای خوب یا
شراب خوب یا رابطه جنسی خوب یا ماشین خوب،
یا یه تعطیلات خوب و یه تجربه خوب هستیم.
غالبآ، همه ما لذت رو دوست داریم.
همه ما خوشحالی لذت گرایانه رو دوست
داریم و تا حدودی هوس میکنیم.
همه ما همچنین نیاز داریم که این
رفاه لذت گرایانه و خوشحالی لذت گرایانه رو داشته باشیم.
پس میخوایم اون رو بررسی کنیم و
و فقط کمی بازش کنیم چون که
حالا دانشمندای نوین شروع به
بررسی کردن این کردن که چه اتفاقی می افته وقتی که
شما یه فرد خوشحال خوش روانانه هستید،
در مقابل وقتی که یه فرد خوشحال لذت گرایانه هستید،
و این یه مطالعه خیلی باحاله که انجام شد، بررسی کردن
بخشی از مغز که با پاداش ها و
جسم مخطط بطنی، مرتبط هست.
پس اگه یه بچه کوچولو هستید و
میشنوید که ماشین بستنی فروشی از توی محله میگذره،
و اون صدای دینگ دینگ دلنشین رو میشنوید،
و با خودتون میگین، وای خدا جون، این خیلی جالبه.
جسم مخطط بطنی شما، جریان
خون اکسیژن دار بیشتری دریافت میکنه،
فعال تر میشه.
اون جسم مخطط بطنی، مرکز پاداش ماست.
این دانشمندان عصب شناسی بسیار باهوش گفتن که، خب
بیاید بفهمیم که آیا بعضی از مردم
با بعضی چیزا بیشتر از چیزای دیگه پاداش داده شدن.
تحقیق جالبیه، این کاریه که انجام دادن.
حین ام آر آی از افراد دوتا سوال پرسیده شد.
یه سوال این بود که، اینم یه مقدار پول،
حالا چطور اون رو خرج میکنید؟
به این فکر کنید که ممکنه چطور پول رو واسه افراد دیگه خرج کنید.
این خیلی روی رفاه خوش روانی تمرکز کرده بود.
بعد در حین ام آر آی،
این سوال هم ازشون پرسیده میشد.
اینهم یه مقدار پول، حالا
ممکنه چطور اون رو واسه خودت خرج کنی؟
پس اونا بیشتر لذت گرا بودن.
در بعضی از افراد مشخص شد که،
جسم مخطط بطنی اونها واقعا جریان خون خیلی زیادی رو دریافت میکنه
وقتی اونا به این فکر میکنن که چطور
اون پول رو واسه بقیه خرج کنن.
درحالیکه بقیه، در این مورد جریان
خون اکسیژن دار بیشتری دریافت نمیکنن.
درحالیکه بعضی از افراد دیگه در ام آر آی، جریان خون
بیشتری گرفتن وقتی به اینکه چطور پول رو واسه
خودشون خرج کنن فکر کردن.
امیدوارم منطقی باشه.
اونا در اصل میتونن افراد خوشحال
خوش روانانه رو از افراد خوشحال
لذت گرایانه، با کاری که مغزشون انجام میداد، تعریف کنن،
و چیزی که جالبه اینه که مغز دروغ نمیگه.
منظورم اینه که،شما ممکنه توی یه برآورد
وقتی ازتون این سوالا رو میپرسن دروغ بگید،
ولی مغز شما دروغ نمیگه،
چون سیستم پاداش مغز شما، بسته به اینکه
سوال چی بود، بهش جواب میده و
شما نمیتونید کنترلش کنید.
این یه مطالعه خیلی جالبه.
حالا کاری هم که انجام دادن حتی
قبل از اینکه برن توی ام آر آی،
این اشخاص یه فرم تکمیل کردن تا
علائم افسردگیشون رو بررسی کنن.
و اینکه قبل از اینکه برن توی ام آر آی چقدر افسرده بودن.
و بعد این سوالا ازشون پرسیده شد،
و بعد یه سال بعد، دوباره این سوالای
علائم افسردگی ازشون پرسیده شد،
و اونها به یه نتیجه جالب رسیدن.
اونها فهمیدن که افراد خوش روان خوب،
کسایی که جریان خون بیشتری توی
جسم مخطط بطنی اونا رفته وقتی که داشتن به
این فکر میکردن که چطور واسه دیگران
پول خرج کنن، بعد یه سال،
اونا علائم افسردگی کمتری داشتن.
افراد لذت گرای خوب، علائم افسردگی بیشتری داشتن،
و این یه یافته کوچیک نبود،
یه اثر خیلی بزرگ بود.
چیزی که درباره این مطالعه خیلی جالبه،
اینه که مغزها دروغ نمیگن.
مغز شما دراصل،
به این محققین میگه که آیا شما
خوش روانانه برانگیخته شدین یا لذت گرایانه برانگیخته شدین،
و مشخص شد که افراد برانگیخته شده
خوش روانانه، یه سال بعد از نظر روانی،
سالم تر هستن، خیلی شگفت انگیزه.
بیایید به این ایده خوش روانی و لذت گرایی نگاهی بندازیم.
اینا اصطلاحات واقعا عجیبی هستن،
اصطلاحات قدیمی یونانی هستن.
بیایید به اصطلاحات جدیدتر واسه خوش روانی و
لذت گرایی یه نگاهی بندازیم.
ممکنه تعالی بخشیدن یا خود تعالی بخشی باشه.
من به چیزای بزرگتر از خودم فکر میکنم،
به عشق یا جامعه یا
حق شناسی یا همدلی فکر میکنم.
درحالیکه افراد لذت گرای خوب به
یه راه ارتقاء بیشتر خودشون فکر میکنن.
خب اونا بیشتر به شهرت و اقبال و
جذابیت و چیزایی مثل اینا
فکر میکنن، پس خود ارتقائی خیلی بیشتری دارن.
تحقیقات زیادی وجود داره که از اون اصطلاحات استفاده کرده،
ولی ما ممکنه بتونیم که
رفاه خوش روانی رو با رفاه خود متعالی کردن
و لذت گرایانه یا هدف رو با
ارتقاء خود، تطابق بدیم.
پس بیاید نگاهی بندازیم به
ایده ارزش های خود متعالی کردن.
ما میخواستیم بفهمیم که آیا
این ارزش های خود متعالی کردن یا خوش روانانه،
وقتی که ما شخص رو با پیغام های سلامتی
تهدید میکردیم، پاسخ های عصبی متفاوتی رو ارائه میداد.
با افرادی شروع کردیم که بی تحرک بودن،
اینا معتادای به تلویزیون بودن.
واقعا نیاز داشتن که
از روی کاناپه بلند شن و ورزش رو شروع کنن.
وقتی شروع میکنید به یه شخص بی تحرک
میگید، معتاد به تلویزیون،
باید از روی اون کاناپه پاشی و شروع به بیشتر ورزش کردن کنی،
اون یه پیغام تهدید آمیزه.
ما میخوایم به معتادای به تلویزیون
نگاهی بندازیم، یا به
افراد بی تحرکی که خود متعالی بودن،
که ارزش های خیلی قوی خود متعالی کردن زیادی داشتن،
در مقابل افراد بی تحرکی که
ارزش های خود ارتقاء دادن زیادی داشتن،
میخواستیم تفاوت بین پاسخ ها رو
به این پیغام تهدید آمیز ببینیم،
"هی، تو باید بیشتر ورزش کنی."
پس این کاریه که انجام دادیم.
ما این افراد خود متعالی کننده رو در مقابل
افراد خود ارتقاء بخش، برداشتیم،
اونها رو توی ام آر آی قرار دادیم،
این پیغام های تهدیدآمیز رو براشون فرستادیم،
"هی، تو باید بیشتر ورزش کنی".
این اتفاقیه که واسه مغزشون افتاده.
بادامه اونها، و اجازه بدین توضیح بدم که بادامه چیه.
بادامه، یه بخش خزنده از مغز ماست،
خیلی قدیمیه،
صدها میلیون ساله که توی مغز ماست،
مرتبط با ترس و پرخاشگری هست، در مقایسه با
قشر پیش پیشانی بطنی ما، که خیلی مدرن و
مافوق بشری هست، اون یه بخش خیلی باستانیه،
اغلب بهش میگیم،
بخش خزنده مغزمون.
این چیزیه که فهمیدیم، فهمیدیم که
افراد خود متعالی کننده در زمان تهدید،
پاسخ بادامه خیلی کوچیکی داشتن.
اونها پاسخ های خیلی کوچیکی در ارتباط با
ترس یا پرخاشگری توی مغز داشتن.
در حالیکه توی مغز،
اگه شما مجموعه بیشتری از لذت گرایی یا
ارتقاء خود از ارزش های اصلی داشتید،
وقتی اونا رو تهدید میکردیم که مجبور میشدن بیشتر کار کنن،
که بادامه هیجان زده میشد،
که بادامه، جریان خون
اکسیژن دار خیلی بیشتری داشت،
خیلی فعال میشد.
به عبارت دیگه، اون ترس و مرکز پرخاشگری
شدیدآ فعال میشدن.
پس سوال استدلالی بعدی،
لااقل واسه ما این بود که،
چه اتفاقی می افته وقتی ما تعالی خودمون رو بالا میبریم و
فکر میکنیم میتونیم در حینی که
توی ام آر آی هستن، اونا رو بالا ببریم.
پس وقتی که توی ام آر آی از افراد
بی تحرک میخوایم که به مهم ترین
ارزش های تعالی خودشون، درمقابل
بی اهمیت ترین ارزش های خودشون فکر کنن،
و یقینآ، وقتی به با اهمیت ترین
ارزش هاشون فکر میکنن،
جریان خون بیشتری به داخل
قشر پیش پیشانی بطنی میرفت،
بخش خیلی خاصی از مغز ماست،
خیلی مهمه که اینو بدونیم.
این کار رو با تقویت تمام ارزش های
اصلی خودشون انجام دادیم.
همچنین این رو به یه نحو دیگه هم انجام دادیم.
ازشون خواستیم به عشق و مهربونی فکر کنن،
و این کار رو ازطریق چیزی که بهش مراقبه
مهربانی عاشقانه میگن، انجام دادیم،
که یه مراقبه واقعا زیباست.
وقتی از اونا خواستیم درباره ارزش های اصلی
هدفمند خودشون فکر کنن، یا توی یه مطالعه جداگانه،
ازشون خواستیم به عشق و مهربونی
از طریق مراقبه مهربانی عاشقانه فکر کنن،
فهمیدیم که یبار دیگه جریان خون بیشتری
به داخل این قشر پیش پیشانی بطنی میره.
ضمنآ، این ترکیب واقعی مغز
و فعالیتش هست.
میبینید درست داخل اون
وی ام پی اف سی، خیلی مهمه.
اجازه بدید توضیح بدم،
مراقبه مهربانی عاشقانه،مراقبه خیلی جالبیه.
درواقع این مراقبه بسیار محبوب منه.
این یه مراقبه هست که شما خوشحالی
و آزادی از زجر کشیدن رو برای خودتون،
برای کسانی که دوستشون دارید،
برای غریبه ها، و حتی برای کسانی که ازشون خوشتون نمیاد، ابراز میکنید.
چیزی که الان در سه مطالعه جداگانه ارائه شد،
اینه که وقتی شما خوشحالی و آزادی از
رنج کشیدن رو از طریق این مراقبه مهربانی عاشقانه ابراز میکنید،
واقعا هدف شما در زندگی رو
ارتقاء میده، که این واقعا جالبه.