هدف چطور کار میکنه؟: دانشگاه و ارتش
به هفته چهارم از زندگی هدفمند خوش اومدید،
هدف توی دنیای واقعی، توی زندگی واقعی چطور کار میکنه.
این یه بخش خیلی مرتب از کلاسه.
همونطور که شروع به جمع کردن کلاس میکنیم،
قراره درباره این صحبت کنیم که هدف چطور
توی چندین بستر مختلف عمل میکنه.
توی بسترهای دانشگاه و ارتش،
توی کار و محل کار،
توی سالخوردگی و بازنشستگی،
توی خانواده و جوامع.
یادتونه توی اولین بخش از این کلاس،
درباره این صحبت کردیم که هدف توی زندگی چطور با انسان ها
در خیلی از مراحل زندگیشون و خیلی ازبسترها و
موقعیت ها مرتبطه.
این چیزیه که قراره بهش بپردازیم.
قراره با ایده اش درباره اینکه چطور هدف، روی افرادی که
هنوز جوان هستن، همین الان هنوز درحال تبدیل شدن به
بزرگسالان هستن، و اغلب توی یه
مرحله نوجوانی هستن، ولی سریعآ از طریق
تجربه دانشگاه یا ارتش تبدیل به
بزرگسالان میشن، صحبت کنیم.
خب بیاید یه نگاهی به سال اولی های دانشگاه بندازیم،
بیاید با اونها شروع کنیم.
بیاید توی زمان حرکت کنیم، از 1965 شروع کنیم.
بیاید دوتا ارزش کلیدی که سال اولی های دانشگاه
میگفتن این خیلی واسه من مهمه
رو بررسی کنیم.
دوتا ارزش کلیدی بوده که دوست دارم روی اونها تمرکز کنم.
اولی اینه که، "من میخوام از نظر مالی خیلی ثروتمند بشم،
و اون یکی اینه که، "من میخوام یه
فلسفه پرمعنا توی زندگیم داشته باشم.
بیاید نگاهی بندازیم به اینکه بین سال اولی های دانشگاه
هر پنج سال یکبار از سال 1965 اون ارزش ها چقدر تغییر کردن.
میتونید ببینید که ثروتمند بودن از نظر مالی
از حدود سال 1975 پیشی گرفته،
داشتن یه فسلفه پرمعنا از زندگی
در طول زمان به رشد خودش ادامه داده.
من بی شک این رو توی
شغل تدریسم دیدم، که در طول زمان،
دانشجوها به نظر میرسه که بیشتر روی
از نظر مالی ثروتمند بودن تمرکز کردن و
احتمالا کمی کمتر به داشتن یه فسفه پرمعنا
از زندگی، علاقمند هستن.
فکر میکنم چیزی که این کلاس سعی داره بگه اینه که،
خیلی مهمه که یه فلسفه
پرمعنا از زندگی داشته باشید،
که یه هدف قوی توی زندگی داشته باشید،
و اینکه بفهمید چطور اون هدف رو توی زندگیتون بسازید.
چون ببینید چه اتفاقی افتاد،
دانشجوهایی که همش میگفتن "من میخوام پولدار بشم"،
خب میدونین چیه؟
تو چیزی که میخواستی رو داری و
این چیزیه که الان میتونیم ببینیم.
اگه به میانگین درآمد شخصی از سال 1974
درمقابل خوشحال بودن زیاد، نگاهی بندازید،
درصد افرادی که توی
ایالات متحده خیلی خوشحال بودن،
روی هم رفته اینها افرادین که توی آمریکا هستن.
این یه مجموعه کلی از بررسی های آماری هست که
روی درآمد شخصی آمریکا انجام شده و
از 2018 دلار و خوشحالی در طول زمان تطبیق داده شده.
این چیزیه که فهمیدیم.
میبینیم که درآمد شخصی آبی رنگ،
به طرز چشمگیری صعود کرده.
ما الان خیلی بیشتر واسه تطبیق دادن با 2018 دلار
نسبت به سال 1974 پول درمیاریم.
پس خیلی افزایش داشته.
خوشحالی هم افزایش داشته؟ اصلا و ابدآ نداشته.
درواقع، خوشحالی یه مقدار کمی تنزل داشته.
پس یقینآ خوشحالی رو با
بیشتر پول درآوردن، افزایش ندادیم.
احتمالا یه آستانه معین از پول وجود داره که
باید به دست بیارید، که خوشحالیتون رو
افزایش بده، چون که اینجوری شما
آزادی انتخاب بیشتری دارید.
داشتنش خیلی مهمه.
ولی یقینآ جمعیت کلیمون رو توی ایالات متحده
به عنوان یه نتیجه از این افزایش چشمگیر
درآمد شخصی، خوشحال تر نکردیم.
همونطور که منم میبینم، این اتفاقیه
که واسه دانشجوهای کالج می افته.
توی 10 سال گذشته،
افسردگی وخیم در گذر زمان، دوبرابر شده
از 8 درصد تا 18 درصد در سال 2018.
این از یه تحقیق فوق العاده به اسم برآورد ذهن سالم
گرفته شده که هرسال،
ده ها هزار دانشجو، برآورد میشن و
ازشون درباره افسردگی وخیمشون سوال میکنن.
همچنین ازشون این سوال خیلی حساس پرسیده میشه،
درطول سال گذشته،
درباره خاتمه دادن به زندگیت فکر کردی؟
میبینید که این درطول ده سال گذشته
به دو برابر شدن نزدیک شده.
متاسفانه، یه تعداد رو به افزایشی از دانشجوهایی
که به این سوال جواب مثبت دادن، دیدم.
به خاتمه دادن به زندگیشون فکر میکردن،
و به طرز غم انگیزی، تعداد زیادی دانشجو
دیدم که واقعا زندگیشون رو خاتمه دادن.
تمام چیزی که میتونم بگم اینه که،
این باید تغییر کنه.
حالا در سراسر ایالات متحده افزایش
چشمگیری در نرخ خودکشی
و در سراسر خیلی از بخش های
دنیا هم افزایش چشمگیری در نرخ خودکشی میبینیم.
همچنین میبینم که ما
داریم سطح هدف در زندگیمون رو کاهش میدیم.
وقتی به هدف توی این برآورد ذهن سالم نگاه میکنیم،
اونها این سوال ساده رو میپرسن،
من یه زندگی هدفمند و پرمعنا رو هدایت میکنم.
همچنین این سوال هرسال از ده ها هزار دانشجوی
کالج پرسیده میشه، که اولی اینه که،
من به هیچ وجه یه زندگی هدفمند و پرمعنا رو
هدایت نمیکنم، تا هفتمی که اینه،
من یه زندگی به شدت هدفمند و پرمعنا رو هدایت میکنم.
میخواستم این مقیاس رو به سه حوزه تقسیم کنم.
اولی چیزیه که میخوام بهش بگم منطقه قرمز،
یک ها تا چهارها.
بعد بیاید نگاهی به منطقه قرمز بندازیم،
به پنج ها و شیش ها.
حالا بیاید نگاهی بندازیم به افرادی که میگن، من یه زندگی واقعی،
هدفمند و پرمعنا رو هدایت میکنم.
من روی این یه 7 هستم،
خب توی منطقه سبز هست.
پس سه تا منطقه مختلف.
بیاید نگاهی بندازیم به اینکه چطور اون مناطق، با
افسردگی و اندیشه های خودکشی مرتبط هستن.
وقتی به افسردگی نگاه میکنیم،
میبینیم که افراد توی منطقه قرمز خیلی بیشتر احتمال داره
که نسبت به افراد توی منطقه سبز، افسرده تر باشن.
درواقع، سه بار بیشتر احتمال داشتن افسردگی وخیم،
ازطریق یه مقیاس استاندارد شده افسردگی به اسم
پی اچ کیو 9، اندازه گیری شده.
سی و سه درصد توی منطقه
قرمز، علائم افسردگی وخیم دارن.
بیاید اندیشه خودکشی رو بررسی کنیم.
حتی ترسناک تره.
29درصد دانشجوها توی منطقه قرمز هستن.
یادتون باشه، روی یه مقیاس از 1 تا7،
درخصوص هدایت کردن یه زندگی هدفمند و پرمعنا،
از یه تا چهار هستن.
اگه یک تا چهار رو ذکر کنید،
29درصد از اون گروه میگن که
توی دوازده ماه گذشته به خاتمه دادن
به زندگیشون فکر کردن،
درمقابل فقط 4درصد توی منطقه سبز رنگ هستن.
این واسه من خیلی ترسناکه،
خصوصآ با توجه به این حقیقت که
هدف ما توی زندگی درطول زمان کاهش پیدا میکنه.
حالا بیاید نگاهی بندازیم به اینکه چطور این ممکنه با یه
عامل ساختاری، استرس مالی ، مرتبط باشه.
خیلی از دانشجوهایی که میبینم
یه عالمه استرس مالی دارن.
خیلی از دانشجوهایی که من ساعتها توی دفترم
میبینم و ملاقات میکنم و باهاشون صحبت میکنم، خیلی استرس مالی ندارن.
ما فکر میکنیم که شاید هدف، تاثیرات استرس مالی
روی این دانشجوهای کالج رو
تقلیل بده یا متعادل کنه.
پس در بررسی این موضوع بعضی از تحلیل های خودمون رو انجام دادیم.
در وهله اول، وقتی یه سوال
مثل اندیشه خودکشی میپرسیم،
در سال گذشته،
اصلا به طور جدی به اقدام به خودکشی فکر کردید؟
درصد افرادی که گفتن بله، مثل
استرس مالی، بالا رفت.
پس افرادی که همیشه یا اغلب از نظر
مالی استرس دارن، خیلی بیشتر احتمال داره که بگن،
بذارید بگیم بله،
من به اقدام به خودکشی و
یا تموم کردن زندگیم فکر کردم، متاسفانه.
ولی حالا بیاید این رو به داخل این
سه تا سطح مختلف از هدف گسترش بدیم،
سطوح قرمز، زرد،
و سبز از هدف.
چیزی که میبینیم اینه که افرادی با یه هدف قوی،
حتی اگه خیلی استرس داشته باشن،
اگه یه عالمه استرس مالی داشته باشن،
همچنان یه شاخص نسبتآ ضعیف
از اقدام به خودکشی یا
افکاری درباره اقدام به خودکشی دارن.
حالا بیاید به افرادی با هدف ضعیف نگاهی بندازیم.
افرادی با هدف ضعیف،
حتی اونایی که استرس مالی ندارن،
خیلی بیشتر احتمال داره بگن که به طور
جدی توی 12 ماه گذشته درباره
اقدام به خودکشی فکر کردن.
به اختلاف اینجا نگاه کنید.
شاید یه عالمه استرس مالی داشته باشم،
ولی یه هدف قوی داشته باشم،
هنوزم از منظر افکارم درباره اقدام به خودکشی
خیلی بهتر دارم پیش میرم نسبت به کسی
که هیچوقت استرس مالی نداشته ولی
هدف خیلی ضعیفی توی زندگیش داره.
خب میبینید که چطور تعاملاتی
اینجا وجود داره و چطور هدف ممکنه
واقعا تاثیر مالی استرس روی نتایج خیلی
وحشتناک مثل خودکشی رو تقلیل بده.
یکم درباره دانشجوهای کالج صحبت کردیم و اینکه
داشتن یه هدف توی زندگی بین
دانشجوهای کالج چقدر اهمیت داره،
بیاید علاوه بر این یکمم درباره
خدمت سربازی صحبت کنیم.
از قبل درباره اینکه چطور سربازهای سابق اغلب
رشد پس از سانحه درمقابل استرس
پس از سانحه داشتن،
و اینکه بزرگترین پیش بینی کننده ی رشد
پس از سانحه، داشتن یه
هدف قوی توی زندگیه، بحث کردیم.
یه پیش بینی خیلی مهم.
خب بیاید درباره مداخلات توی دنیای واقعی
صحبت کنیم که شاید به سربازهای سابق ارتش بعد از
اینکه اغلب استرس زا های خیلی سختی رو توی
زندگیشون تجربه کردن، کمک کنه.
چطور میتونیم کمکشون کنیم که واقعا هدفشون رو بهتر کنن
و رشد پس از سانحشون رو بهتر کنن؟
یه تحقیق تازه وجود داره که واقعا محشره و
یه آزمایش تصادفی هست،
بی شباهت به آزمایش دارویی تصادفی نیست،
که یه داروی فعال و یه دارونما میخورید.
توی این مورد، کاری که کردن این بود که
سربازهای سابق رو آوردن و نصفشون رو
تصادفآ توی مراقبه مهربانی عاشقانه گذاشتن.
و توی این تلاش های مراقبه مهربانی عاشقانه که
قبلا راجع بهش حرف زدیم،
به افکار دلسوزانه مشغول میشن،
دلسوزی هول افرادی که دوستشون دارن،
تا واسه کسانی که واقعا ازشون خوششون نمیاد،
و واسه اون افراد آرزوی خوشحالی و
رهایی از زجر کشیدن میکنن.
چیزی که توی اون گروه، درمقایسه با شرایط کنترلی
فهمیدن، اینه که این سربازهای سابق، هدفشون توی
زندگی رو بهتر کردن و همچنین
استرس پس از سانحه خودشون رو بهبود بخشیدن.
درواقع، اونها درنهایت سه ماه بعد
رشد پس از سانحه بیشتری رو داشتن.