هشدار، محتویات این ارائه به عنوان منبع اطلاعات تهیه شده اند و نباید به عنوان جایگزین برای توصیه های حرفه ای از متخصصین سلامت گرفته شود، لطفا با کارورز یا پزشک متخصص خود برای تشخیص اینکه آیا این اطلاعات برای شما یا خانواده شما مناسب هست یا برای هرجور راهنمایی درباره سلامت که ممکن است نیاز داشته باشید مشورت کنید
درحالی که تمام جوانب احتیاط درباره محتویات این ارائه رعایت شده، دانشگاه سیدنی هیچگونه تضمینی برای صحیح بودن این اطلاعات نخواهد داشت، این اطلاعات با علم به اینکه دانشگاه سیدنی و هرکدام از کارمندان و پیمان کاران و نمایندگان آن هیچگونه مسئولیتی(شامل مسئولیت در قبال غفلت)در برابر کاربران برای هرگونه خسارت و هزینه متحمل شده از جهت تکیه بر اطلاعات یا خطاها یا غفلت های موجود در این اطلاعات ندارد
پروژه ی " بله "ء [موزیک]
چیزی با عنوان بیماری خوب وجود ندارد.
تمام بیماری ها ناخوشایند هستند، و علاوه بر کسانی که بیمار هستند،
باعث پریشانی برای خانواده ها نیز میشوند.
اما بیماری روانی مقداری متفاوت است.
یک قلدر است، یک قلدر بزرگ است.
در مرحله اول، افراد جوان را منزوی میکند ،از طریق زمزمه کردن آنها، از دوستان خود،
بعد از مدرسه و کار، و درنهایت حتی از سرگرمی ها و ورزش دور میکند.
از هرچیزی که زمانی سرگرمی بود.
شما را درخانه ، تنها ، در اتاقتان با سر یا دماغتان که با کامپیوتر
پوشیده شده است میخواهد.
اما بیماری روانی کارش با آن تمام نمیشود.
به خانواده ها زورگویی میکند، رویاها،
امیدها، و آرزوهایی که زمانی آن ها برای پسر یا دخترشان داشتند را میبرد.
به آنها یاد میدهد که مایوس شوند، سرانجام
روی بسیاری از نهادهایی که قرار بود که از افراد جوان حمایت و محافظت کنند،
واحد خانواده، تحصیل، حتی متخصصین سلامت تاثیر میگذارد، و
و همه را مجبور میکند حس تسلیم شدن داشته باشند.
بهبودی در بیماری روانی، یعنی پیدا کردن راه هایی برای ساخت پوشش، پیرامون
مراقبت و ارتباطات، که ما بتوانیم این سیستم ها را احیاء کنیم.
و این افراد جوان را به خانواده هایشان، به تحصیل و به جامعه شان برگردانیم،
که بتوانند در زندگی های خود رو به جلو حرکت کنند.
و ما ، به عنوان یک جامعه،
چیزی که آنها باید به دنیایی که در آن زندگی میکنیم ،عرضه کنند را از دست ندهیم.
علیرغم مسئولیت قابل توجه بیماری روانی، این برای مردم بسیار دشوار است که
به گستره دارو و مداخلات روانشناختی که برای ارتقاء بهبودی و کاهش
این ناتوانی های اجتماعی نشان داده شده بود دسترسی پیدا کنند.
پروژه "بله" یک مطالعه مقطع دکترا با دانشگاه سیدنی می باشد.
و طراحی شده تا به افراد جوان، خانواده ها و مدارسشان نشان دهد
که راهی برای مواجهه با این قلدر خاموش وجود دارد.
به واسطه ساختن یک لفاف ، پیرامون الگوی مراقبت که دربردارنده و
محافظ شبکه های اجتماعی و ساختارهاست، پیشرفت بیماری میتواند پس زده شود.
افراد جوان میتوانند بهبود یابند، میتوانند با جامعه های خود در ارتباط بمانند،
آنهامیتوانند تحصیلشان رابه سرانجام برسانند.
میتوانند در زندگی خود به سمت جلو حرکت کنند.
وقتی که شما یک بیماری روانی دارید،این لازم نیست زندگی شما باشد، میتواند کنترل شود.
اگر به افراد جوان فرصت و محیط آن داده شود که،
نه تنها این مهارت ها را بیاموزند، بلکه جایی باشند که بتوانند آنها را تمرین کنند.
به این طریق بیماری روانی آنها را کنترل نمیکند.
ما از سه شاخه حمله استفاده کرده ایم، تجویز دارو برای تثبیت وضعیت،
آموزش روانشناختی درباره خودِ بیماری روانی ، و
سپس یک محیط که بر اساس آن این استراتژی ها را تمرین کند، که مدیریت خود تبدیل
به یک سرگرمی شده و شخص جوان دیگر مجبور نبوده درباره اش فکر کند.
برای انجام این کار، آنها میبایست نحوه عملکرد بیماری خود را درک میکردند.
چگونه بیماری آنها رویشان تاثیر میگذاشت؟
علائم آنها چه بود؟
آنها چگونه میتوانستند این علائم را کنترل کنند؟
در واقع ، ما میخواستیم به شخص جوان یاد دهیم که چگونه تبدیل به.
تیم مداخله کننده اولیه خود شود.
بنابراین، ما چه کاری انجام دادیم؟
خب، حدود 133 تا آدم جوان را به طور تصادفی در دو گروه جای دادیم.
بنابراین ، این یک گروه مشارکت اجتماعی بود، که دربرگیرنده هنر مضطرب و
سالن سلامت الکترونیک و یک رفاه جسمی که متشکل ازتنیس و بوکس کاردیو می باشد میشد.
همه شرکت کننده ها باید در تمام فعالیت ها شرکت می کردند، اما
آنها نتوانستند دسته ای که آنها به موجب آن فعالیت ها را انجام می دادند انتخاب کنند.
پس ایده این بود که افراد جوان صبح به مدرسه بروند چون بدین طریق مامیتوانستیم الگوی خواب
و بیداری شبانه روز آنها را کنترل کنیم.
آنها بیدار میشدند، لباس میپوشیدند، جایی برای رفتن داشتند و سپس در بعد ازظهر
آنها پیش ما در درمانگاه می آمدند و در این تحقیق مشارکت میکردند.
پس برنامه ها خودشان پویا هستند.
آنها به منظور حرف زدن نیستند، آنها به منظور انجام دادن هستند.
هنر مضطرب،در مدرسه ملی هنر در دارلینگ هورست جایی که ما یک کارگاه بزرگ زیبا
برای کار کردن در آن داشتیم برگزار شد.
کلاس ها خودشان به وسیله یک هنرمند مشهور و قابل احترام به اسم لیندا بوم
دایر شدند.
و آنها کلاس های واقعی بودند، بنابراین آنها کلاس های خاص برای این بچه ها نیستند.
آنها کلاس های هنر یکسانی با همه افراد دیگر
در مدرسه ملی هنر بودند، ما درباره فلسفه صحبت کردیم،
ما درباره سیاست ها صحبت کردیم، درباره هنر مدرن صحبت کردیم.
و ما با تمام این ایده ها رو به رو شدیم، و اینکه این ایده ها چه شکلی هستند.
خب آنها ،یک چهارچوب آموزشی پیرامون خود داشتند، و همانطور که گفتم،
با دانشجویان مانند بقیه دانشجویان در دانشکده رفتار میشد.
ایده این نبود که چگونه تبدیل به یک هنرمند شویم.
این درباره قرار دادن افراد جوان در یک محیط که آن را نمیشناسد،
که با آن آشنا نیستند بود و مجبور کردن آنها به کار کردن در محیطی که آنها
درکش نمیکنند و احتمالا حتی از آن خوششان هم نمی آید.
و در این مسیر، ما میتوانستیم به آنها مدیریت بیماری،
مهارتهای مثبت اجتماعی، چگونه گوش دادن و
چطور با انتقاد کار کردن، چگونه استفاده کردن از فضاهای مشترک،
و به چالش کشیدن ایده را آموزش دهیم،خصوصا برای بسیاری از این دانشجویان که
خارج از سیستم دانشگاه،جهانی وجود دارد که آنها درحقیقت میتوانند بخشی از آن باشند.
و بالاخص، ما میخواستیم ببینیم، زمانی که آنها این مهارت ها را یاد گرفتند،
میتوانند این مهارتها را حفظ کنند و سپس آنها را به آن سیستم آموزشگاه انتقال دهند.
همین امر برای تنیس و بوکس کاردیو هم صدق میکند.
این درباره تمرین برای تبدیل شدن به یک ورزشکارنیست، درباره این است که به افرادجوان
نقش ورزش در سلامت عمومی، و تاثیری که روی الگوی خواب و بیداری میگذارد را نشان دهیم.
مجددا ، این مهارتهای حرفه ای اجتماعی را هدف قرار میدهد.
این حافظه عضلانی و فکر کردن متوالی را آموزش میدهد و توانایی های فضایی را بهبود میبخشد.
بسیاری از آنها ،برای اولین بار، مجبور بودند یاد بگیرند که وقتی که چیزهایی در فضا بود
مثل یک توپ تنیس ، پیش بینی کنند، و بعد قادر باشند که به آن ضربه بزنند.
ما در حدود میانه راه جلسه گروهی، استراحت خواهیم کرد
حالا، بچه ها به این ، گفتُ گوی فنجان چای میگفتند،
چون که ما پارچه رومیزی درست میکردیم، در فنجان های واقعی چای واقعی میخوردیم،
بیسکوئیت میخوردیم، و درباره موضوعات مختلف سلامت روانی صحبت میکردیم.
مهم ترین بخش این صحبت ها، من فکر میکنم، این بود که خانواده ها را در بر میگرفت.
بنابراین ، این یک فرصت برای افراد جوان و برای خانواده ها محیا میکرد
تا یک درک از نقش سبک زندگی در مدیریت بیماری روانی،
علاوه بر مباحثه برخی از تحقیقات اخیر در بیماری های روانی را توسعه دهند.
موضوعاتی که ما با آنها سرو کار داشتیم شامل تعیین هدف، (هدف گذاری>برنامه ریزی>رفتن سرکار>ادامه دادن>رسیدن به هدف)
الگوی خواب و بیداری،چه چیزی است؟
چطور کارمیکند؟
در روحیه شما چه نقشی ایفا میکند؟
تغییرات فصلی، چگونه خواب شما را تحت تاثیر قرار میدهد؟
نقش روزمرگی و ساختار، داروها ، رژیم غذایی،
ورزش ، به علاوه تمرین مغزی.
اینک ،به این درواقع درمان ناتوانی اِدراکی گفته میشود، و
بسیاری از افراد جوانی که از بیماری روانی رنج میبرند، دشواری های بسیاری با
حواس جمعی، با تمرکز، و با به یاد آوردن اطلاعات دارند.
و بنابراین ، این دانشگاه را برای آنها خیلی خیلی سخت میکند.
و این بازی هایی که شما بازی میکنید درواقع آن نواحی از مغز شما را هدف قرار میدهد، و
و آن نواحی را نیرومند میکند.
ما زمان بسیاری را صرف یادگیری و استفاده از آن بازی ها کرده ایم.
ما به تحقیقات روی اسکن ام آر آی، که بچه ها به واسطه آن کاملا حیرت زده شدند،
و افسردگی و اختلالات متابولیکی نگاهی انداختیم.
آنها چه هستند؟
شماچطوربه آنها مبتلامیشوید؟
چطور میتوانید آنها را درمان کنید؟
و شما چطور میتوانید به طور کلی سلامتی خود را بهبودببخشید که بتوانید برای باقی عمر خود
از سلامتی لذت ببرید؟
و گفتُ گو ها بسیار بسیار محبوب شدند،نه فقط به واسطه خانواده هایی که حضور یافتند، بلکه
همچنین به واسطه مدارسی که اغلب حضور یافته بودند.
آنها حدود نیم ساعت دوام آوردند.
ویکی ازکارهایی که ماسعی کردیم باهمه جوانها انجام دهیم این بودکه مابه آنها
یک جعبه ابزارسلامت الکترونیک برای کار کردن دادیم،چیزی بودکه آنهاروی موبایلشان
داشتند.
اینک،این به وسیله اپلیکیشن های مختلف سلامت روان پشتیبانی شد.
برخی از آنها برای مدیریت پریشانی بودند،
برخی از آنها برای آموزش دادن به آنها درباره خوابشان و برای کنترل خواب آنها بودند.
پس یک تنوع از اپلیکیشن های مختلفی که ما استفاده کردیم وجود داشت، و ایده این بود که
اگر شما در موقعیت یا محیطی بودید که حس کردید که مقابله نمیکنید یا
حس کردید که بیماری شما درحال بالا گرفتن بیش از حد شما بود،
استراتژی مقابله این بود که به سراغ موبایلتان بروید.
اگر شما از این اپلیکیشن ها که در نوع خود آموزشی هستند استفاده کردید،این فقط پول
مربا بوده است!
و این یک منبع خیلی خیلی محبوب برای (ارائه) دادن به افراد جوان بود،
چون که ناشناس است، خصوصی است، کاری برای انجام دادن به آنها میدهد،
آنها درحال کار با تلفنشان هستند و خب مشغول هستند.
و همانطور که، در خودش، تا حدودی چیز بسیار آرامش بخشی است برای
اینکه در یک تنوع از محیط های اجتماعی مختلف از جمله دانشگاه قادر به انجامش هستند.
اکنون قطعه همراه جعبه ابزار سلامت الکترونیک در هرجایی که امکان پذیر بود وجود داشت،
ما درواقع خانواده ها را تشویق میکنیم که برای افراد جوان یک سگ بگیرند.
اکنون به گردش بردن سگ یک چیز اجتماعی فوق العاده است، و
همچنین شامل ورزش وبیرون بودن می باشد.
و دراین شیوه، مامیتوانستیم به افرادجوان بیاموزیم،چطورساعتهای مغزخود را تنظیم کنند.
ما در تلاش برای تشویق مشارکت اجتماعی، و البته،
مجبور کردن شما به بیرون بردن سگ تان در محله خود هستیم ،که دقیقا همین کار را میکند.
بنابراین چه چیزی برای نمایش دادن در یک مطالعه درباره
حفظ عملکرد اجتماعی بسیار خوب است؟ و چگونه میتوان این تاثیر را ایجاد کرد؟
بسیار خب، در شروع مطالعه، به طور متوسط،
شرکت کننده ها 10 روز از هر ماه را در رختخواب سپری میکردند.
و آنها برای انجام دادن فعالیت های همیشگی خود برای 16 روز
از آن ماه ناتوان بودند.
پنجاه و شش درصد از هم گروهان به طور کلی به ندرت در مدرسه حضور یافتند و
الباقی حضور بسیار بسیار پراکنده ای داشتند.
برای آنهایی که هر دو بازوی برنامه را به پایان رساندند، در پایان سال،
به طور متوسط فعالیت شرکت کننده به واسطه بیماری 12 روز کاهش یافته بود.
یکسال بعد، این به 6 روز کاهش یافت، که نشان دهنده این بود که آنها برخی
از تمریناتی که در مطالعه یاد گرفته بودند را نگه داشته اند.
آنها در زندگی خود به سمت جلو پیش رفته اند،و
با جوامع خود بیشتر در ارتباط بودند.
بالاخص ، آنها زمان کمتری را در رختخواب سپری میکنند.
در پایان برنامه ، آنها 5 روز از ماه را در رختخواب سپری میکردند،
و یکسال بعد تنها 3 روز را.
خب اگر شما به اصطلاحات تعامل اجتماعی ، در بالا بردن عملکرد اجتماعی
نگاهی بی اندازید خب این یک پیشرفت قابل توجه از جایی که بودند میباشد.
این یک پیشرفت قابل توجه ازاین است که چطور افراد جوان بازندگی های خود رو در رو میشوند.
در پایان مطالعه 80 درصد از شرکت کنندگان اچ اس سی خود را به سرانجام رساندند.
آنها سال 12 خود را گرفتند، یک (دوره) آتار گرفتند،
و به دانشگاه رفتند یا به تیف (یه جور آموزشگاه) رفتند.
این یک نتیجه فوق العاده ی دور از انتظار است، و یک اثر بزرگ،
نه تنها برای این افراد جوان، بلکه برای خانواده های آنها ایجاد کرده است.
و مجددا، برای شما و من ، برای جامعه ای که ما در آن زندگی میکنیم.
این افراد جوان حالا در جامعه ما تاثیرگذار هستند.
این هنرمضطرب است،و محصلان درکارگاه ما درحال کار هستند، (هنر به من نشان میدهد چیزی که میبینم را چطور بکشم نه چیزی که صدای داخل مغزم میگوید)
آنها درحال آماده شدن برای کار با یک مدل نیمه پوشیده هستند.
که واقعا یک روش خوب برای گفتن کسی است که لباس های خیلی زیادی
نپوشیده است.
همانطور که سپس یکی از شاگردانم به من گفت، جینی، میدانی چقدر دشوار است
که وقتی مضطرب هستی کسی را بررسی کنی، که واقعا به او نگاه کنی؟
بنابراین شمامیتوانید ببینید که برای افراد جوانی که بیماری روانی دارند، اینها تمرینهای
واقعا چالش برانگیزی هستند،هرچند درمفاهیم هنر، این یک پروژه کاملا ساده و صریح است.
برای آن افراد جوان که پروژه تحقیق را تکمیل کردند، همه گفتند، درست مثل همین
شخص جوان که گفته، که آنها یادگرفتند چطور بیرون از مغز خودشان را ببینند.
فقط چون که آنها فکر میکردند، که این لزوما به معنای این نیست که حقیقت دارد.
آن بیماری روانی یک تحمیل بود و میتوانست مدیریت شود.
این تنها منبع اطلاعات موجود نبود، و آنها میتوانستند آن را نادیده بگیرند و
میتوانستند آن را در محیط ببینند.
مثلا یکی از همکاران من چند روز پیش به من گفت، میدانی جینی،
تو کاری میکنی که این مثل جادو به نظر برسد، اما درواقع این علم است.
دانشگاه سیدنی [موزیک]