هشدار،فیلم زیر حاوی مطالبی است که ناراحتی روحی و بیماری را به تصویر میکشد،از جمله تصاویر هنری که توسط کریستینا کِنی برای به تصویر کشیدن داستان خودش ساخته شده است،این امکان وجود دارد که برخی از افراد بخش هایی از این ویدئو را ناراحت کننده بدانند، لطفا در صورت مشاهده ناراحتی شدید از تماشای این ویدئو از یک پزشک یا ارائه دهنده بهداشت روان مشاوره پزشکی بگیرید.
داستان تینا، بخش اول
من مثل هر بچه دیگری بودم،
چیزهایی بود که خوشحالم می کرد، مثل رقصیدن و تماشا کردن کاراگاه گجت،
و چیزهایی که غمگینم می کرد،
مثل اینکه، مجبور بودم ساعت 7:30 بخوابم، یا مجبورم می کردن غذای حال بهم زن بخورم،
وقتی 13 ساله بودم، چیزها برای من شروع به تغییر کردند،
شروع کردم به احساس اندوه خیلی زیاد،
شبیه به هیچ چیزی که تا آن زمان احساس کرده بودم نبود واین مرا به وحشت انداخت.
هیچکس نمی توانست اندوه مرا ببیند و آن به کابوس شخصی من تبدیل شد،
در سن 13 سالگی
در عجب بودم که شاید تنها راه خلاص شدن مرگ باشد،
من اندوه نامرِئی خود را ، در بیشتر سال های دبیرستان همراه داشتم،
همچنین پیش خودم شروع به تقلا کردن در موقعیت های اجتماعی کردم،
چشمانم دنیایی را می دید پر از افرادی که من را باعنوان پست و بی ارزش قضاوت می کردند،
و من با آن ها موافق بودم،
خودم را در درسها غرق کردم، در تلاش برای اینکه مغزم را پر کنم از
حقایق و ایده ها، تا برای
افکار و احساسات منفی در آن جایی باقی نماند،
نشانه هایی ازاینکه ازعهده اش برنمی آیم بود.
ولی هیچکس به آن ها پاسخ نمی داد.
من به عنوان فردی موفق دیده می شدم که در رقابت ها برنده می شود،
نقش های رهبری به عهده می گیرد،
شاید تصور می شد که این موفقیت ها با
احساس خوشحالی و اعتماد به نفس در من همراه باشد،
وارد رشته حقوق شدم و وقتی در دانشگاه بودم موفق شدم مغزم را خیلی خوب بشناسم،
میتوانم بگویم که وقتی اوضاع به سمت خراب شدن
پیش می رفت، من با اندوهم از طریق مشغولیت می جنگیدم.
می دانستم که باید با اندوهم بجنگم وقتی که
برای اولین بار چهره زشتش نمایان شد، در غیر این صورت کاملا غرق خواهم شد.
و بعد اراده ام را برای جنگیدن از دست خواهم داد.
زمانی که به پایان مدرک حقوقم رسیدم،
به سختی شرایط را نگه داشته بودم، و باید می پرسیدم،
آیا می توانم در چنین شغل پر استرسی شرایط را حفظ کنم؟
من عاشق مطالعاتم در حقوق بودم، ولی وکیل بودن حسی مثل این داشت که
باید زندگیم را به خطر بی اندازم.
من همیشه می خواستم یک معلم بشوم،
پس این تصمیم زیاد دردناک نبود،
من یک دیپلم آموزشی را تکمیل کردم و
و با انرژی و اشتیاق زیاد وارد محیط کار شدم.
بجای تبدیل شدن به وکیلی که همه روز کار
و تلاش می کند تا به استانداردهای برتر بالا دستانش برسد،
تبدیل به معلم دبیرستان شدم که همه روز کار می کند تا
به زحمت به استانداردهای ساختگی مدیر
مدیر گروه، همکاران، دانش آموزان و والدین برسم،
در درون، ذهنم داشت شکسته می شد و چیزها از کنترل خارج می شدند،
من یواشکی همه شب را کار می کردم، درس ها را نشانه گذاری و آماده سازی می کردم،
زنگ های تفریح در کلاسم کار می کردم تا مجبور نشوم در اتاق پرسنل با بقیه روبه رو شوم.
من مسئولیت های بیشتر و بیشتری را قبول می کردم، دادگاه های صوری، بحث های تیمی
تیم های ورزشی، تولیدات تئاتر، همکاری در دو رساله،
وقتی درس ها را نشانه گذاری می کردم،
توضیحات من از تحقیقات دانش آموزانم طولانی تر بود،
بالاخره موفق شدم کارهایی هم برای خودم انجام دهم، برای سلامت خودم،
برای پیاده روی می رفتم، و آخر هفته ها ساعت 8 بیرون می زدم برای تماشای
کنسرت یا یک فیلم، حتی اگر نمی خواستم ولی همیشه تنها می رفتم.
در مسیر درست بودم،
ولی کافی نبود.
جنگ را به طور کامل باختم و کارم به بیمارستان کشید.
در ادامه هفته های 4 و 5 لطفا برای ادامه داستان تینا بخش 2 و 3 را تماشا کنید.
که در آن شاهد ماجرای بهبودی او و قدم هایی که برداشته تا خود را به مسیر بهبودی
هدایت کند، خواهیم بود.
دانشگاه سیدنی
کارهای هنری مختلف توسط تینا کنی ساخته شده و با اجازه او استفاده شده اند.