هشدار، محتویات این ارائه به عنوان منبع اطلاعات تهیه شده اند و نباید به عنوان جایگزین برای توصیه های حرفه ای از متخصصین سلامت گرفته شود، لطفا با کارورز یا پزشک متخصص خود برای تشخیص اینکه آیا این اطلاعات برای شما یا خانواده شما مناسب هست یا برای هرجور راهنمایی درباره سلامت که ممکن است نیاز داشته باشید مشورت کنید
درحالی که تمام جوانب احتیاط درباره محتویات این ارائه رعایت شده، دانشگاه سیدنی هیچگونه تضمینی برای صحیح بودن این اطلاعات نخواهد داشت، این اطلاعات با علم به اینکه دانشگاه سیدنی و هرکدام از کارمندان و پیمان کاران و نمایندگان آن هیچگونه مسئولیتی(شامل مسئولیت در قبال غفلت)در برابر کاربران برای هرگونه خسارت و هزینه متحمل شده از جهت تکیه بر اطلاعات یا خطاها یا غفلت های موجود در این اطلاعات ندارد
داروهای روانپزشکی
آیا داروهای روانپزشکی برای شما مفید هستند؟
چرا آنها تجویز میشوند؟
و آیا آنها باعث عوارض جانبی نامطبوع میشوند؟
ما امروزه گستره بزرگی از داروهای روانپزشکی موجود، برای درمان وضعیت هایی
از قبیل افسردگی و اضطراب تا روانپریشی و اعتیادها داریم.
داروهای جدید به منظور کاهش عوارض جانبی و
افزایش تاثیرگذاری ، پیوسته توسعه یافته اند.
داروهای روانپزشکی، در جامعه عمومی و در
رسانه، جنجال به پا کردند.
برخی افراد نگران شده بودند که آن داروها گهگاهی میتوانند بیش از حد
تجویز شده، خطرناک یا بی تاثیر باشند.
از جنبه مثبت، این داروها به معنای
واقعی کلمه میتوانند زندگی ها را نجات دهند و به بازگرداندن یک زندگی پرمعنی کمک کنند.
برای افرادی با وضعیت های سلامت روان،
در وهله اول، توجه کردن به مشکلات شیوه زندگی، اهمیت دارد.
برخی وضعیت های خفیف میتوانند با ورزش کردن،
بهتر خوابیدن یا حمایت از جانب خانواده و دوستان، حل شوند.
درمان های روان شناختی، از جمله درمان شناختی-رفتاری،
اغلب به عنوان اولین روش درمان یا به همراه دارو استفاده شده اند.
دسته بندی های بسیار مختلفی از داروهای روانپزشکی وجود دارد.
این کلاس، جزئیات همه آنها را پوشش نمیدهد یا وارد اسامی داروهای خاصی نمیشود.
سه دسته بندی عمده را مشاهده خواهیم کرد: ضدافسردگی ها،
تثبیت کننده های خلق و داروهای ضد روانپریشی.
ضدافسردگی ها برای درمان افسردگی، به علاوه اختلالات اضطرابی
استفاده میشوند، و همچنین میتوانند در اختلال دوقطبی نیز استفاده شوند.
این داروها سطح انتقال دهنده های عصبی در مغز را تغییر میدهند.
انتقال دهنده عصبی، یک گونه شیمیایی است که
به سلول های مغز اجازه میدهد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.
ضدافسردگی ها عمومآ سطح انتقال دهنده های عصبی به نام مونوآمین ها را افزایش میدهند،
روی نظریه ای کارمیکنند که این انتقال دهنده ها در افراد دارای افسردگی، کاهش یافته اند.
آنها عمدتا روی سروتونین و نورآدرنالین عمل میکنند،
سطح آنها از طریق تعدادی مکانیسم مختلف افزایش می یابد.
این روزها، متداول ترین ضدافسردگی های مورد استفاده
مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین یا اس اس آر آی ها هستند.
آنها پمپ سروتونین یا انتقال دهنده ای که
به طور طبیعی، سروتونین را به داخل سلول های عصبی میکشاند، مسدود میکنند.
اس اس آر آی ها در دهه 1980
پدیدار شدند و معالجه افسردگی و اضطراب را متحول کردند.
آنها نسبت به داروهای قدیمی تر ،باعث عوارض جانبی کلی کمتری میشوند.
برخی میگویند که اس اس آر آی ها همچنین منجر به
تجویز بیش از حد داروها برای مشکلات ساده مثل غم و سوگ میشوند.
اولین ضدافسردگی های استفاده شده،
بازدارنده های سه حلقه ای و مونوآمین اکسیداز ها نام داشتند.
اینها برای اولین بار در دهه 1950 استفاده شدند.
برای افسردگی های شدید بسیار تاثیرگذار هستند و خیلی از مردم را قادر ساختند
که پس از یک دوره طولانی مدت بستری بودن در بیمارستان، بهبود یافته و به خانه بروند.
امروزه این ضدافسردگی ها هنوز برای افسردگی های شدید استفاده میشوند.
انواع جدیدتر ضدافسردگی ها ازجمله مهارکننده های بازجذب سروتونین نورآدرنالین
یا اس ان آر آی ها، و همچنین شامل میرتازاپین و آگوملاتین هستند.
بیشتر ضدافسردگی ها، مقابل اختلالات اضطرابی هم تاثیر گذار هستند.
برخی افرادی با اضطراب که افسردگی ندارند، ممکن است از شنیدن
اینکه یک داروی ضدافسردگی به آنها داده شده است غافلگیر شوند،
اما آنها برای اضطراب نیز درمان های اثبات شده ای هستند.
داروهای ضد روانپریشی، علائم روانپریشی را کاهش میدهند،
که عمدتا با ادراک نادرست از واقعیت مرتبط هستند.
ضدروانپریشی ها میتوانندبه عنوان تثبیت کننده خلق عمل کنند و دراختلال دوقطبی مفید باشند.
ضد روانپریشی ها اغلب گیرنده های دوپامین را مسدود میکنند
و سطوح دوپامین در مغز را تحت تاثیر قرار میدهند،
اما میتوانند روی بسیاری از انتقال دهنده های عصبی دیگر نیز عمل کنند.
داروهای ضد روانپریشی معمولا به دو بخش، ضد روانپریشی های نسل اول_ انواع سنتی یا
کلاسیک_ و ضد روان پریشی های نسل دوم یا آتیپیک ها تقسیم میشوند.
امروزه، ما بسیار بیشتر نسبت به
داروهای قدیمی، ترجیح میدهیم که از ضد روان پریشی های نسل دوم استفاده کنیم.
مشکلات اصلی نسل دوم ضد روان پریشی ها شامل عوارض جانبی متابولیکی،
ازجمله افزایش وزن و دیابت ها هستند،
بنابراین لازم است که از نزدیک، نظارت شوند.
نسل اول داروهای ضدروانپریشی، بیشتر احتمال داشت که باعث اختلالات حرکتی مثل
بی قراری، اسپاسم یا انقباض عضله شوند.
داروهای تثبیت کننده خلق، عملکردهای بسیار مختلفی دارند.
آنها میتوانند مانع از زیاد بالا یا پایین آمدن خلق کسی، شوند،
و خب بیشتر برای اختلال دوقطبی استفاده میشوند.
نخستین تثبیت کننده خلق، لیتیم بود، که
در سال 1948 توسط یک روانپزشک استرالیایی به نام دکتر جان کید کشف شد.
این موضوع به طرز قابل توجهی پیش آگاهی برای افرادی با شیدایی دوقطبی را بهبود بخشید،
کسانی که اغلب در نهادها پذیرفته شده بودند.
لیتیم بسیاری از آنها را قادر ساخت که عادی زندگی کنند.
بهرحال، استفاده بلندمدت از لیتیم میتواند باعث آسیب به کلیه ها یا تیروئید شود،
و این موضوع باید با دقت، نظارت شود،
برخی از تثبیت کننده های خلق که ما در روانپزشکی استفاده میکنیم، همچنین
داروهای ضدتشنج هستند که برای درمان بیماری صرع استفاده میشوند.
دلیل اینکه چرا داروهای ضد تشنج برای تثبیت
خلق کار میکنند، کاملا قابل درک نیست.
بهرحال، به وسیله تحقیقات اثبات شده است که داروهای ضدتشنج خاص،
علاوه بر برخی ضد روانپریشی ها،
برای اختلالات دوقطبی موثر هستند.
یک دارو درصورتی که به شخص اجازه دهد طوری که میخواهد زندگی کند، مفید است.
داروها میتوانند علائمی مثل اضطراب، افسردگی،
افکار پارانوئیدی و شنیدن صداها را کاهش دهند.
آنها همچنین میتوانند باعث عوارض جانبی در اقلیت قابل توجهی از افراد
اعم از نا آسودگی های جزئی تا شرایط مزمن شوند،
و به ندرت، باعث شرایط اضطراری تهدید کننده زندگی میشوند.
عوارض جانبی شایع از قبیل، حالت تهوع، مشکل در تمرکز، خواب آلودگی،
بی خوابی، تغییرات در اشتها،
بی قراری و مشکلاتی در زندگی جنسی میباشند.
سنجیدن معایب و مزایای هر دارو ، مثل یک عمل متعادل سازی است.
همچنین به عنوان توازن خطر در مقابل مزیت شناخته میشود.
امروزه انتخاب های زیادی در انتخاب داروها، در هر دسته بندی در دسترس
است، برای مثال، ضدافسردگی ها.
هرفرد، به هر داروی ارائه شده ای، متفاوت پاسخ میدهد.
متاسفانه، همیشه پیش بینی کردن اینکه خواه کسی به یک دارو خوب پاسخ
خواهد داد یا عوارض جانبی آن را توسعه میدهد،
یا پیش بینی بهترین دارو برای شخص از قبل، امکان پذیر نیست.
درحال حاضر، فناوری در حال توسعه است که از آزمایشات
ژنتیکی برای پیش بینی پاسخ به دارو، استفاده می کند.
گاهی اوقات،لازم است قبل ازاینکه بهترین دارو پیدا شود، بیش از یک دارو را امتحان کنیم،
و این پروسه میتواند حوصله سر بر باشد.
اگر با دارو مشکل دارید،
بهترین رویکرد، صحبت کردن با پزشکتان است.
بیشتر داروهای روانپزشکی اعتیادآور نیستند،
برعکس الکل، مخدرهای خیابانی و مخدرهای تفننی.
وقتی که مخدرهای اعتیادآور مصرف میشوند،
بدن شما به تدریج یک وابستگی به مخدر را شکل میدهد،
و شما مستلزم افزایش دوزها برای گرفتن همان تاثیرات مشابه میشوید.
ضدافسردگی ها، تثبیت کننده های خلق و داروهای ضد روانپریشی اعتیادآور نیستند.
بهرحال،برخی افراد وقتی داروهای ضدافسردگیشان متوقف میشود، ناآسودگی را تجربه میکنند.
برخی داروهای تجویز شده،اگر به صورت غیرضروری مصرف شوند میتوانند اعتیادآور باشند.
اینها شامل بنزودیازپین ها،که بعنوان آرامبخش یا قرص های خواب استفاده میشوند،
مسکن ها، مثل داروهای افیون دار،
و برخی محرک ها که برای درمان اختلال بیش فعالی و نقص توجه
یا ای دی اچ دی استفاده میشوند.
درطول زمان، یک شخص نیاز دارد که
دارویی براساس شرایط فردی خود مصرف کند.
معمولا داروها برای چندین هفته هرروز به طور مداوم ، قبل
از تجربه یک تاثیر مثبت، باید مصرف شوند.
عوارض جانبی در چند روز اول میتوانند بدترین باشند و سپس فروکش کنند،
پس ادامه دادن دارو، ارزشش را دارد.
طبیعتا دارو باید تا وقتی که شخص بهبودی کامل را تجربه میکند و سپس
فراتر از آن، به منظور جلوگیری از بازگشت بیماری ادامه یابد.
مشورت کردن با یک پزشک، قبل از قطع کردن دارو اهمیت دارد،
حتی اگر شخص احساس میکند که کاملا خوب شده است.
برخی داروها نیاز دارند که به تدریج کاهش یابند.
ادامه دادن داروها، بیش از حد الزام، نیز میتواند مشکل ساز باشد،
به خصوص اگر مشکلاتی از قبیل افزایش وزن یا دیابت وجود داشته باشد.
کلید موفقیت دارو، این است که ارتباط با پزشک را ادامه دهید.
اگر دارو مصرف میکنید،
از پرسیدن سوالات نترسید.
مطلع کردن پزشک اهمیت دارد اگر که
دارو کمک نمی کند یا اگر عوارض جانبی رخ داده اند.
یک پزشک خوب به نگرانی های شما گوش میکند و گزینه ها را مطرح میکند.
انواع بسیار مختلفی از دارو وجود دارد،
و خب همیشه امکان تغییر داروها یا کاهش دوز وجود دارد.
برای بسیاری از افراد، متوقف کردن مصرف دارو به طور کلی امکان پذیر است،
و این عمومآ باید تحت نظارت پزشکی انجام شود.
داروهای روانپزشکی میتوانند علائم همه اختلالات روانی
را درمان کنند و کیفیت زندگی از قبیل زندگی اجتماعی،
شغلی و اوقات فراغت را بالا ببرند.
دربسیاری موارد، آنها به معنای واقعی کلمه نجات بخش زندگی هستند.
بهرحال، این داروها خطرات عوارض جانبی را
به همراه دارند و باید با دقت نظارت شوند.
داروهای جایگزین زیادی موجود است،
پس رابطه نزدیک با یک پزشک ضروری می باشد.