خوش آمدید، همانطور که قبلا اشاره کردم، قرار است نگاه دقیق تری
به پلتفرم تاریخی آنچه امروزه انجام میدهیم، بیاندازیم
اولین استفاده از عبارت «کمک های اولیه روانی» تا آنجائیکه ما اطلاع داریم، در
یک تک نگار منتشر شده بوده است که توسط مجمع روانشناسان آمریکا به چاپ رسیده است
که در واقع در سال ۱۹۵۴ چاپ شده است و من الان از آن نقل میکنم
این عبارت بیان می کند که در شرایط هر فاجعه ای، چه توسط
عوامل طبیعی رخ داده باشد و چه نتیجه حمله دشمن باشد
افراد درگیر، تنش زیادی را متحمل خواهند شد که در شرایط معمولی هیچگاه دچار آن نمی شوند
برای تمام امداد رسانان فاجعه، دقت کنید، تمام امداد رسانان فاجعه، حیاتی است که
حداقل کمی آشنایی با واکنش هایی که در شرایط استرسی غیر معمول رخ میدهند، داشته باشند
و باید حتما قوانین پایه ای مقابله به موثر ترین شیوه ممکن با افراد آسیب دیده را بدانند
پس این الگوی ما است
هر چند که تاخیری وجود داشت، چرا تاخیر وجود داشت؟ دقیق مطمئن نیستم!
هر چند که دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ می تواند به عنوان دوران طلایی
تلاش برای درمان روان شناخته میشود، یعنی دوره طلایی روان درمانی!
ولی علاقه زیادی به نحوه برخورد با پریشانی روانی حاد وجود نداشت
پس تقریبا ۴۰ سال بعد، پویشی در راستای سلامت روان پس از فاجعه
توسط صلیب سرخ آمریکا تشکیل شد
این سازمان تشکیل شده بود از تعدادی روان درمانگرها با مجوز کار که
تحت آموزش کوتاهی درباره مداخله روانی در زمان بحران قرار گرفته بودند
و همچنین به آنها آموزش داده شده بود که چطور در سیستم
واکنش به فاجعه سازمان صلیب سرخ آمریکا کار کنند
نخستین اعزام ملی این سازمان در ماه آگوست سال ۱۹۹۲ در واکنش به طوفان اندرو بود
که جنوب فلوریدا رو تخریب کرد
این سیستم اعزام در اکثر فاجعه ها خیلی عالی عمل میکرد
با این حال سال ۲۰۰۵ بازی را عوض کرد
در سال ۲۰۰۵ طوفان کاترینا ساحل خلیج ایالات متحده را نابود کرد
و این نابودی نشان داد که داشتن منابع سلامت روان
فراتر از تنها به کارگیری روان درمانگران غیر بومی تا چه حد اهمیت دارد
و این موضعی است که ما اینجا در جانز هاپکینز فرض می کنیم
این که ساختن ظرفیت موج در یک جامعه
باید نسبت به بکارگیری منابع خارجی، بیشتر به شکل بومی شکل گیرد
اهمیت ساختن نظارت های محلی و منابع مداخله حاد پس از طوفان کاترینا بسیار پر رنگ تر شد
در سال ۲۰۰۳، سازمان دارو مینویسد
طیف گسترده ای از امدادگران حرفه ای
برای پاسخ موثر به نیازهای روانی در ارتباط با فاجعه، مورد نیاز است
افرادی که خارج از حرفه های سلامت روان فعالیت می کنند
و به طور دائمی با مردم در ارتباط هستند
هم می توانند در بهبود سلامت اجتماع دخیل باشند
گرچه این افراد به دانش و آموزش نیاز خواهند داشت تا بتوانند حمایت موثر ارائه دهند
حالا، در حالی که این گزارش سازمان دارو به طور مستقیم در ارتباط با
تهدیدات تروریستی بود، ما معتقدیم در این بحث هم قابل استفاده است
و کاری که انجام میدهد این است که توجه ما را از ایده وارد کردن متخصصین
سلامت روان، به عنوان اولین منبع ما در ساخت ظرفیت موج در اجتماع دور می کند
اینجا در هاپکینز ما این ایده را با آغوش باز می پذیریم و برنامه کمک های اولیه روانی خود را
در پاسخ به این پیشنهادات توسعه داده ایم
IOM اینطور می گوید که در دهه گذشته جنبشی در جهان
در راستای توسعه مفهومی مشابه به کمک های اولیه فیزیکی
برای کنار آمدن با وقایع استرس زا و تروماتیک در حال گسترش است
این استراتژی به چند اسم شناخته می شود، ولی به طور
معمول به عنوان کمک های اولیه روانی شناخته می شود
پس بگذارید دوباره به شما یادآوری کنم که مفهوم اصلی ما، عبارت اصلی ما چیست
آنطور که کمک های اولیه روانی را در اینجا معنی می کنیم
کمک های اولیه روانی ممکن است به صورت یک حضور گرم
و صمیمی معنا شود که برای کاهش پریشانی حاد
و ارزیابی نیاز به تامین ادامه دار مراقبت های روانی طراحی شده است
یعنی درمانی برای تنش های استرسی پس از فاجعه نیست
درمانی برای افسردگی پس از فاجعه نیست
همانطور که در صحبت های اولیه خود اشاره کردم، پروسه تشخیص
بیماری و درمان به بخش دیگری از درمان موکول می شوند
اگر ما فرض کنیم مداخله سلامت روانی به صورت یک روند باشد
میبینیم که کمک های اولیه روانی نوک پیکان است
یعنی اولین نقطه این روند است
اصلا با مشاوره یا روان درمانی رقابت نمی کند، با تشخیص بیماری های روانی رقابتی ندارد
به طور خیلی ساده اینکار ابتدایی ترین مرحله از روندی است
که باید طیف گسترده ای از مراقبت های درمانی را در بر بگیرد
خب، ما از تاریخ چی یاد گرفتیم؟
خیلی مهم تر از آن، چطور آنچه از تاریخ آموخته ایم را به کار گرفته ایم؟
این برنامه شما را با الگوی کمک های اولیه روانی RAPID
که ما اینجا در جانز هاپکینز توسعه داده ایم، آشنا میکند
الگوی کمک های اولیه روانی RAPID شامل ساختاری ساده است
که میتواند در ظرف چند دقیقه در جهت
برای نشان دادن یک حضور دلگرمی بخش و کاهش پریشانی حاد، به کار گرفته شود
اجازه بدهید من خودم این عبارت مخفف شده را برای شما توضیح بدهم
و به شما سرنخی بدهم ازینکه میخواهیم به چی برسیم
اول از همه R، این R مخفف کلمه ساختن ارتباط موثر و استفاده از گوش دادن بازتابی است
مردم اکثرا از من سوال می کنند که در یک جلسه مداخله در شرایط بحران
یا در حین یک بحران، از کجا میدانی قرار است چیکار کنی؟
و جواب این است که: باید گوش بدهید!
من ۴۰ سال است که این کار را انجام میدهم و فکر
نمیکنم تا به حال ۲ جلسه را مثل هم انجام داده باشم
چرا؟
چون هیچوقت ۲ فرد دقیقا شبیه به هم نیستند
و هیچوقت ۲ شرایط بحرانی عینا شبیه به هم نیستند
پس من باید گوش کنم، پس یکی از مهمترین کارهایی باید بکنید،که من به
جرئت می گویم معمولا آن را کوچک می شماریم، گوش دادن است
با دقت گوش کنید!
خیلی از مواقع افراد به شما می گویند که به چی نیاز دارند، آنها شما را
خودشان شما را به آن سمتی راهنمایی میکنند که به بهترین روش میتوانید بهشان کمک کنید
ولی باید مایل باشید که گوش بدهید!
یکی از ایرادات بزرگی که من میبینم افراد در این کار اینجام میدهند این است
که سعی می کنند با کسانی که دچار پریشانی حاد هستند تعامل داشته باشند
و بعد با یک ایده پیش فرض اینکه باید چیکار کنند پیش می روند
ما باید حضور داشته باشیم و صبور باشیم
ما باید به اندازه کافی صبور و حاضر باشیم که
به داستانی که شخصی برای ما تعریف می کند، گوش کنیم
ولی همه اینها به رابطه شما با شخص بستگی دارد، پس کمی در این باره
صحبت خواهیم کرد که چطور می توانید با شخصی سریع ارتباط بگیرید
حرف A، در لغت RAPID بیانگر ارزیابی است
به شکل ساده توانایی تشخیص این است که
یکجورایی به صورتی نامحسوس
که چه شخصی ممکن است در لحظه ای خاص درگیر پریشانی حاد شده باشد
و چه کسی ممکن است دچار نشده باشد
درباره تشخیص چیزی حرف نمیزنم
میدونم در این مورد دارم زیادی تاکید میکنم
اما موضوع ما شکل دهی به یک نوع تشخیصی نیست
این است که نگاه کنیم که چه کسی دچار پریشانی حاد است
و به کمک نیاز دارد و چه کسی اینطور نیست
حرف P به نوعی ادامه حرف A است، دقیقا بعد از کار اول انجام می شود
از خود بپرسید که از میان افرادی که به کمک نیاز دارند
اول باید به چه کسی رسیدگی کنم
این مفهوم تریاژ است
و یادتان باشد این کلمه از زبان فرانسه می آید
که یعنی انتخاب یا برگزیدن یا ساختن یک سلسله مراتب
در بحث درمان فیزیکی خیلی شناخته شده است
شما در محل فاجعه حاضر می شوید
یک سیستم خیلی ساختارمند
برای اینکه سطح بندی خدمات درمانی به افراد، داریم
درمان اورژانسی
اواخر سال ۱۹۹۹ بود که شروع کردند به توجه
به تریاژ های روانی در پس از فاجعه کردند
پس این یک دسته مهارتی است که به ویژه اگر به دانشگاه رفته باشید، حتی در
دانشکده های روان درمانی مثل روانشناسی، روانشناختی، کارهای اجتماعی، مشاوره
اگر قبل از اواخر دهه ۹۰ به دانشگاه رفته باشید،
احتمالا اصلا اشاره ای هم به این مبحث نشده است
پس ما ارتباط می سازیم، ما به افراد گوش میدهیم
و نیازهای حال حاضر آنها را ارزیابی می کنیم
این سوال را از خودمان میپرسیم که از کسانی که به
کمک و یاری ما نیاز دارند، چه کسی در اولویت است؟
گام بعدی این است که چیکار کنیم؟
به مداخله میرسیم، حرف I
fاید از خودتان سوال کنید که من الان چیکار می توانم بکنم تا
کمی احساس تعادل را به فردی بدهم و کمی باعث کاهش پریشانی حاد او شوم
چیکار می توانم برای کمک انجام بدهم
پس ما استراتژی های مداخله را بررسی می کنیم، نه درمان، بلکه
کارهایی که به عبارتی زهر لحظه فاجعه حاد را خارج خواهد میکند
کارهایی که راه را برای درمان هموار می کند
در نهایت وضعیت و پیگیری
خب اجازه بدهید به عقب برگردیم و دوباره جمع بندی کنیم
ارتباط گرفتیم، رابطه فوری برقرار کردیم
به افراد گوش فرا دادیم
نیاز به مداخله را ارزیابی میکنیم
افرادی که فکر میکنیم به کمک نیاز دارند را اولویت بندی می کنیم
تلاش می کنیم تا افرادی که کمک زیادی نیاز دارند را به حالت تعادل برسانیم
و پریشانی حاد آنها را کاهش دهیم
و پس از آنکه این موارد را انجام دادیم
پرسش بعدی این است که این موارد چقدر موثر بوده اند
الان چیکار کنم؟
مداخله را انجام دادم، حالا چیکار کنم؟
خب این سوال که الان چیکار کنم، اینطور پاسخ داده می شود که
باید افرادی که به آنها کمک می کنید را مورد بررسی قرار دهید
اینکه حال آنها چطور است و آیا موفق می شوند به سطحی از کارکرد مفید برسند؟
اگر نه، به چی نیاز دارند؟
نکته پایانی که اهمیت کمتری از دیگر موارد ندارد
این است که کمک های اولیه روانی نباید صرفا مداخله ای تک مرحله ای باشد
هرگز نباید به شکل مداخله ای تک مرحله ای باشد که با یک «موفق باشید» به پایان برسد
ما همیشه سعی می کنیم پیگیری کنیم
البته از نظر واقع گرایانه این موضوع همیشه ممکن نیست
اما اگر بتوانیم پیگیری کنیم
شاید بتوانیم سازوکاری
یا سیستمی را به دست دهیم که از طریق آن بتوان پیگیری را وارد معادله کرد
پس من میخواهم این موضوع را شفاف سازی کنم
کمک های اولیه روانی به این شکل طراحی نشده است
که مداخله ای تک مرحله ای باشد
و دوباره استمرار درمان را در نظر داشته باشید
کمک های اولیه روانی اولین نقطه این روند است
که امید است به روندی تکامل پیدا کند
که تمامی نیازهای افرادی که از فجایع جان سالم به در میبرند را برطرف کند
وقتی برگردیم، قرار است سراغ تک تک حروف RAPID برویم
تک تک آن ها را بررسی خواهیم کرد
نقاط قوت و ضعف، محتوا و بستر آن ها را بررسی خواهیم کرد