و از میان تمام خاک نابودی و تمام چیزهایی وحشتناکی که آن روز دیدم
به دلایلی یک اتفاق تکان دهنده تر بود
آن روز آنها یک کودک را بیرون آوردند که مرده بود
و خب ما آنجا مستقر شده بودیم و نیمکت های بتنی وجود داشت که داشتند کودکان
را روی این نیمکت های بتنی می نشاندند و با پتوهایی آنها را می پوشاندند
و من نگاه میکردم و یک دختر کوچکی را درآورده بودم و با پتو پوشانده بودم و
آنها این دختر کوچک را روی نیمکت گذاشتند پاهای کوچک این دختر اصلا خونی
نبود و آسیبی ندیده بود، ولی پای کوچکش از زیر پتو بیرون آمد و یک جوراب توری
صورتی به پا داشت، دقیقا مثل جوراب هایی که من برای دختر خودم خریده بودم
و به دلایلی این بیشتر از بقیه آزارم داد
یک خانمی که در سازمان مراقبت روزانه YMCA بود
یک بچه کوچک حدود ۲ ساله داشت
که آسیب و بریدگی در ناحیه سر خود داشت
خود خانم یک آسیبی در پیشانی خود داشت
و مدام فریاد میزد که: نمی توانم برادرش را پیدا کنم، نمی توانم برادرش را پیدا کنم
آنها داخل یک آمبولانس قرار داده شده بودند
پس ما شروع به کار روی آنها کردیم و خانمه فریاد می زد من نمی توانم برادرش را پیدا کنم
یک برادر دو قلو دارد، نمیتوانم پیدایش کنم
در اون لحظه گفتم خب بریم، من فقط ۴ نفر دارم، تمام افرادم
بودند کوله پشتم فقط به همین اندازه دارو داشت و گفتم خب بریم
ما درها را بستیم و امدادگری میخواستیم ما را برساند گفت تمام است برویم؟
گفتم برویم هیچ کار اورژانسی دیگری نداریم و باید صحنه را خالی کنیم
یکهو در باز شد و یک آتش نشانی یک پسر بچه را داخل
داد و گفت اینم ببرید، و برادر دوقلو را داخل داد
برادر و معلمش جیغ کشیدن، پسر را به سمت داخل کشیدن و پسرها دوقلوی همسان
بدوند که عین هم لباس پوشیده بودند و تقریبا آسیب دیدگی شبیه به هم داشتند
بعد از اینکه همه افرادی که آنجا بودند وقت کردند نفسی بکشند تازه متوجه شدند چه اتفاقی افتاده
نابودی کامل
جو ناباوری حاکم بود، همه گیج و مبهوت بودند
وقتی برای حمایت از روانی شروع به بیرون کشیدن امدادگران پیشکسوت از صحنه کردیم
من میدانستم که موقعیت خیلی تلخ و بدی است
من را به مرکز عملیات فراخواندند تا برنامه حمایت روانی
برای واحدهایی که از محل انفجار باز میگشتند را ترتیب بدهم
و داشتم یک فرم توضیحی آماده می کردم
خوشبختانه آمور شروع به توضیح دادن کرد
توضیح برای کاهش استرس شدید در 2 روز آماده شد
تعداد زیادی تیم عملیاتی داشتیم که
در طی دو ماه بعد برای کاهش استرس
کلاسهایی در مورد کنار آمدن با استرس می آمدند
وقتی به روتین زندگی برگشتم که در خیابان ها رانندگی کنم
و آمبولانس را برانم و تلفن ها را جواب بدهم، هر جا
میرفتم افراد از من تشکر میکردند و به پشتم میزدند و
دوست داشتن درباره شرایط سوال کنند و اینکه چطور بودیم
وقتی تمام این اتفاقات تموم شد، تا چند هفته با افتخار لباس فرمم را می پوشیدم
خیلی از این کار، پلیس و آتش سوزی و اورژانس واقعا انتخابی است
یا مناسب اینکار هستید یا خیر و خیلی از افراد ثابت کرده اند که
واقعا مناسب اینکار هستند و واقعا جایی هستند که به ان تعلق دارند
با در نظر داشتن تعداد افرادی که آسیب دیدند یا مرده اند، با در نظر داشتن
مقدار خرابی و آسیبی که به بار آمد، من فکر میکنم ما فوق العاده کار کردیم
فکر میکنم همه همینطور بودند، ما باهم کار کردیم
و من افتخار میکنم که هر روز با این افراد کار میکنم
و من هیچوقت مشکلی نخواهم داشت که زندگی ام را در دستان یکی از آنها قرار دهم
در بیستم ماه اکتبر سال ۱۹۹۱ بزرگترین آتش سوزی
شهری تاریخ آمریکا، ارتفاعات اوکلند را در بر گرفت
آتش نشان ها و واحد کنترل استرس حادثه
آنچه ما در اون روز از ماه اکتبر با آن مواجه شدیم یک آتش سوزی بود که نمی‌توانستیم
کنترل کنیم و برای ساعت های خیلی زیادی نتوانستیم خاموش کنیم
خارج از کنترل بود فقط گسترده میشد
من تقریبا یک ساعت پس از شروع آتش سوزی فرمانده میدان را حذف کردم و
خودم فرمانده میدان شدم
هیچوقت چنین چیزی در زندگی ام ندیده بودم
هیچوقت انتظار نداشتم چنین چیزی در زندگی ام ببینم
یا خدا ... تا به حال چنین چیزی ندیدم
به نقطه ای رسیدیم که درخت ها بوم، منفجر می شدند
برای من این تجربه من را یاد ویئتنام انداخت، آتش داشت از خودش تغذیه میکرد
شنیده بودم که افراد می گفتند آتش سوزی می تواند چنین باشد ولی
الان خودم چنین تجربه ای از آتش سوزی دارم که محاصره بشوم توسط آتش
و عملا آتش میبارید روی ما
یکی از آتش نشان ها دیویس گفت فکر کنم قرار است این بالا بمیریم و بعد یکهو
به من شوک وارد شد که قراره بمیریم! قرار نیست از این جا جان سالم به در ببریم
گفت باید سعی کنیم نجات پیدا کنیم و گفتم کجا بریم؟
و بعد دیدیم که فرمانده بلند شد و وارد آتش شد و گفتم فرمانده کو؟ و گفت فرمانده پوف شد
یادم میاد گفتم جیم، سعی کن به کسی اینجا آسیب نزنی
هیچوقت فکر نمی کردم خودش آسیب ببینه معمولا فرمانده در آتش گیر نمیکند
اونجا تو ماشینش بود دستش هم بند شلنگ آب یا همچنین چیزی نبود
و او آخرین کسی در دنیا بود که فکر میکردم قربانی شود
او چندین یارد دورتر از ماشینش فوت شد و ما به خاکسترها رفتیم و نشان
اش را پیدا کردیم، دکمه هایش را پیدا کردیم، نشان کلاهش را پیدا کردیم
خراب و رنگ رفته شده بودند و کمی کج شده بودند و همانطور که آنها را روی باقی مانده
ماشینش گذاشتیم و نگاه کردم به دستیارم که تمام آن شب پیشم بود، او مرده بود!
او داشت وارد یک مسیر دیگر میشد
اون زمان هم گفتم و الان هم میگم: انگار که ما همه مرده بودیم و توی جهنم ایستاده بودیم
هیچوقت از ذهنت بیرون نمی رود
گاها کلافگی و بیچارگی تنها احساسی بود که داشتیم
که تمام زندگی شما تعلیم داده می شوید تا ... ببخشید یک لحظه
۲۵ فوتی
۳۱۳۲ خانه نابود شد
هزینه: بیشتر از ۱.۷ میلیارد دلار
مثل یک تیم فوتبال خیلی آشفته که بد بازی می کنند و وقتی از زمین بیرون می آیند و در
حال ترک زمین هستند تماشاچیان آنها را هو می کنند، خیلی از افراد اینطور حس می کنند
بعد از آتش سوزی، روز بعد من به خانه رفتم و طوری رفتار می
کردم انگار همه چیز خوب هست و من میتوانم از پس آن بر بیایم
شروع کردم به اضافه کاری
بعد سر و کله خبرگزاری ها پیدا شد
بعد شروع کردن بهم اضافه کاری دادن که فقط با خبرگزار‌ی‌ها صحبت کنم
من با خبرگزاری ها صحبت میکردم و در تمام کانال های تلوزیونی بودم
در رادیو بودم و همه با من تماس می گرفتند و میگفتند نیک رفته روی
تلویزیون و می گفتند مثلا این برنامه را ضبط نمی کنی؟ من می گفتم
نه ضبط نمی کنم ولی طوری رفتار میکردن که انگار همه چیز اوکی هست
و یک شب که در برنامه ای بودم دیگه ترک خوردم
یکی پای من را لگد کرد و عمدی نبود چون افراد
داخل راهرو راه می رفتند و اتفاقی فردی پای من
را لگد کرد و من از کوره در رفتم و گفتم مگه پای من را نمیبینی؟ و من اصلا چنین آدمی نیستم
داشتم کنترل رفتار خودم رو از دست میدادم با دوست دخترم بودم و اون این رو میدید
باهاش تند برخورد میکردم
و به همین سادگی از کنترلم را از دست دادم چون سعی داشتم
وانمود کنم همه چیز خوب است، در حالی که نبود
مردم دارند از پارک خارج می شوند
باید از ماشین خارج شوید، باشه؟
شما به سمت یک ساختمان میروی، همه چیز بهم ریخته
است، همه دارند به سمت بیرون فرار می کنند و من باید
به سمت داخل بروم، این رفتار نرمال نیست، شما وارد
می شوی در حال که نمیدانی چه چیزی داخل این خانه است
نمیدانی اونجا دینامیت هست یا لوله گار ترکیده یا مواد منفجره هست، فقط وارد میشوی
ولی خب نمیتوانی اینطور رفتار کنی که شاید نباید وارد شوم چون
چیزی ممکن است داخل وجود داشته باشد که ممکن است من را بکشد
همین الانشم چیزی داخل وجود دارد که ممکن است تورا بکشد، خود آتش
یک آتش زنده داریم و آتش نشان ها در تلاش برای خاموش کردن هستند
لطفا این منطقه را خالی کنید، اگر آسیب ببینید
ما برای کمک رسانی به شما پرسنل کافی نداریم
کار آتش نشان ها خیلی پیچیده تر از خاموش کردن آتش هست
۸۰٪ کار ما فعالیت های غیر مرتبط به آتش هست، مثل سرویس های
پزشکی اورژانسی، سرویس های نجات و خیلی چیزهای دیگر این چنینی
فرای خاکسترها
آتشسوزی برکلی-اوکلند در ۲۰ اکتبر سال ۱۹۹۱ اتفاق افتاد
بیش از ۳۰۰۰ خانه نابود شد و ۱.۵ میلیارد دلار ضرر به املاک رسید، ۲۵ نفر کشته شدند
مستند پیش رو یک مستند درباره تاثیرات احساسی آتش سوزی بروکلین اوکلند روی اعضای جامعه است
این آتش است فقط چند دقیقه پس از شروع آن
باد با سرعت ۲۵ مایل بر ساعت حرکت می کرد و در نتیجه آن آتش نعره می کشید
این اولین خانه ای است که آتش گرفت در بلوار باکینگهام، از این نقطه به بعد آتش متوقف نشد
مردم نمی فهمند باید اینجا را ترک کنند، باید این پارک را ترک کنند
خب وقتی اونروز صبح از خواب بیدار شدیم میدانستیم همه
چیز متفاوت است، چون باد گرم می وزید و کمی مرطوب بود و
خیلی عجیب بود و ما صبح داشتیم در این باره شوخی میکردیم
که هوا، هوای زلزله است یا اتفاق بدی قرار است رخ بدهد
ولی فکر نمیکردیم آتش سوزی باشد
و من یک پنجره بزرگ داشتم که رو به دامنه ای بود که آتش شروع شد
پس وقتی صبح روز یکشنبه به بیرون نگاه کردم نقطه ای
که در بالای قله گریزلی
نزدیک تراس ماربارو که آتش از آن جا شروع شد، را دیدم
گویی اژدهایی آتشین از آن جا بیرون کشیده شد
با صدای مهیبی از بادهای سانتا آنا به پایین سر می خورد
واقعا من را شوکه کرد و تا سر حد مرگ ترسیدم
ما به آسمان نگاه کردیم و یک آسمان ترسناک سیاهی را دیدیم که رویمان سنگینی میکرد
و بعد هراس و ترس از اینکه چی ممکن است پیش بیاید واقعا در من نفوذ کرد
من تصمیم گرفتم به سمتش بدوئم، دقیقا اینجا در شروع جاده باریک چارینگ کراس
همانطور که میدویدم بخاطر دود خیلی تاریک شده بود
باید از ماشین هایی که داشتند در کنار جاده
می سوختند استفاده میکردم به عنوان نشانه برای دویدن به سمتشان استفاده کنم
چون خیلی تاریک بود و من باید نزدیک بخش تپه ای میماندم
و برای همین سوختگی قسمت راست بدنم، دست و پای راستم بیشتر شد
ولی ادامه دادی؟
یک چیزی در درونم میگفت که باید به دویدن ادامه دهی و به حدی گرم بود که
اگر می ایستادم، خب شاید پارادوکس باشد ولی از شدت گرما جای خودت یخ میزدی
همانطور که به قسمت انتهایی چهارراه چارلی رسیدم،
افراد دیگری را هم دیدم که در حال دویدن هستند
فکر کنم یک دختر نوجوان لیز خورد و به زمین افتاد و من او
را بلند کردم و روی پا گذاشتم و بهش گفتم باید ادامه دهیم
و او گقت باشه، واقعا امیدوارم سالم از آتش بیرون آمده باشد، او را بعد از آن ندیدم
ولی وقتی برای چند ثانیه داشتم او را بلند میکردم ۲ جنازه را دیدم که فکر میکنم،
یعنی بعدا شخصی به من گفت که ممکن است یکی از افسرهای پلیسی باشد که مرده بود
و فرد دیگری که پلیس تلاش داشت به او کمک کند از آنجا خارج شود
این یکی از چیزهایی است که من هیچوقت فراموش نمی کنم
ما خودمان را بین شعله ها و افرادی که تلاش دارند
خارج شوند قرار میدهیم، ما تلاش می کنیم با لوله های
خود یک پرده آب درست کنیم، تا این افراد بتوانند فرار
کنند و سوار ماشین های خود شوند و محل را ترک کنند
و در یک نقطه ای زیاد ماندیم و آنجا حبس شدیم، هر ۴ طرف ما را شعله های آتش فرا گرفته بود
پس تمام وسایلمان را روی خود انداختیم و داخل پریدیم
دو مرد پشتی به صورت جنینی قرار گرفتند و ما هم
خم شدیم و تمام پنجره ها را بستیم و راننده ام
پرسید میخواهی چیکار کنی و من گفتم، خب خیلی
چاره ای نداریم باید از بین اینجا رانندگی کنیم
و کمی قبل تر شنیده بودیم که یکی از بخش های آتش نشانی گیر
کرده بودند و وسایل خود را از دست داده بودند و ما
نمیدانستیم این شایعات درست است یا نه ولی تصمیم گرفتیم که
باید ریسک کنیم و از داخل این دیوار آتشین رانندگی کنیم
که تقریبا ۵۰ فوت ضخامت داشت و در طول خیابان از شرق به غرب گسترده شده بود
و راننده من ناگهان متوقف شد در حالی که فرمون را خیلی محکم گرفته بود و
گفت: میخواهی من چیکار کنم؟ گفتم وسط خیابان بایست و به سمت آن رانندگی کن
و گفتم اگر نجات پیدا کنیم آبجو مهمانتان میکنم
و خیلی جالب است احساساتی که تجربه میکنی، مثل یک فیلم است و برمیگردی به سن ۱۰ یا ۱۲
سالگی قبل از اینکه وارد شعله ها شوی و میروی، خب موفق شدیم، بریم یک جای دیگر کمک کنیم
حتی به عنوان یک آتش نشان که آموزش دیده ای که نترسی و همه شرایط را باهم همزمان
تجربه کنی، بعضی مواقع ما خودمان هم واقعا میترسیم و این یکی از آن مواقع بود
صبح روز سه شنبه بعد از آتش سوزی یکشنبه یادم می آید در یک اتاق هتل خیلی
تاریک بیدار شدم و حس کردم سر جای خودم نیستم و این زمانی بود که از
ته دل گریه کردم، یجورایی حس میکردم صمیمی ترین دوستم مرده است، چون
خانه ام واقعا دوست داشتنی بود، کلی چیز قشنگ و هنر دست خودم آنجا داشتم
روز یکشنبه وقتی به اینجا آمدیم من اول تونل
پارک کردم و تا اینجا پیاده آمدیم و هرچه جلوتر
آمدم و خانه هر کدام از همسایه ها را دیدم که نابود شده، هر چه بیشتر دیدم بیشتر گریه کردم
بعد از آن به سمت تپه بالا رفتم که میتوانی از بالا به هیلر نگاه کنی و
در تمام طول راه گریه کردم وقتی به سمت ماشین های اورژانس رفتم گریه کردم
الان که بهش فکر میکنم سخته گریه نکنم
فقط خیلی افتضاحه ببینی افرادی که اینهمه دوستشان
داری با چنین تراژدی در زندگی مواجه هستند
هیچ چیز آنجا نبود، بجز اینکه وقتی کنار خانه پیاده میرفتیم، در بین خاکسترها
لیوان مسواک های ما بود که من ۳۲ سال پیش در کلاس سفالگری درست کرده بودم
خودم به شکلی درستش کرده بودم که خاکی به نظر بیاد و طوری باشه که انگار زیرخاکی است
و خوب واقعا هم از زیر خاکستر کشف شد و خیلی خوب بنظر می رسید،
نشکسته بود، من همسرم جفتمون خیلی به این لیوان علاقه داشتیم
حتی ساده ترین چیز وقتی هیچ چیز باقی نمانده، زیبا به نظر میرسد
و این فکر میکنم تبدیل به نماد فقدان کامل شد
من برای مدت خیلی طولانی افسرده نبودم، یعنی اولش
کمی در حالت انکار بودیم، ولی بعدش سر هر چیز
کوچک احمقانه ای تو همش گریه می کنی، برای چیزهای
احمقانه و همیشه احساس ناراحتی و افسردگی میکنی
مثل اینکه دلت برای خانه تنگ شده ولی نمی توانی بروی، مثل حس دائمی دل تنگی برای خانه است
و بعدش خیلی تلخ می شوی که
چرا چنین اتفاقی باید می افتاد؟ همه چیز داشت خیلی خوب پیش میرفت، اصلا عادلانه نیست
همه چیز را خراب کرد
من الان خیلی از تحصیلاتم عقب افتادم، نمی توانم خودم را برسانم، خیلی ناعادلانه است
حس میکنی دوست داری برگردی ولی نمیتوانی برگردی چون چیزی نیست
برای هفته ها بعد از آتش سوری اگر بوی سوختن چوب شومینه خانه ای به مشام میخورد و
خانه ای که در آن میماندم میپیچید... یکبار با آتش نشانی تماس گرفتم چون ترسیده بودم
و واقعا فقط بوی شومینه یک خانه بود ولی من حساس شده بودم
و میدانید که چند آتش کوچک هم در تپه های برکلی بود که آن ها هم خیلی ترسناک بود
فکر میکنی قرار است دوباره اتفاق بیوفتد، انگار در جنگ هستی
و بمباران میتوانست دوباره شروع شود
من به یک بازی فوتبال رفتم حدود یک ماه پیش
و نمیتوانستم در جمعیت باشم، فوبیای کلستروفوبیا پیدا کرده بودم
و دیدن اینکه افراد داشتند مست میکردند تا خوش بگذرانند و کارهای احمقانه میکردند
و کلاه های مسخره سرشان بود فقط بنظر خیلی بی معنی و ... احمقانه بنظر می آمد
نمی توانستم آنجا را تحمل کنم پس به نوعی به صندلی ام برگشتم و دیدم که
نمیتوانم تحمل کنم چون خیلی کلستروفوبیا داشتم و برای همین آنجا را ترک کردم
و من مادربزرگ ۹۲ ساله ام را ملاقات کردم
آره رفتن به صلیب سرخ خیلی سخت بود
چون آنجا رفتیم تا اعلام کنیم بی خانمان هستیم
چون ما بیمه مستاجران نداشتیم و باید کمکی دریافت میکردیم به ما توصیه شد
تا به پناه گاه برویم و به عنوان بی خانمان ثبت نام کنیم
پس به پناهگاه رفتیم و این کار برای من خیلی سخت بود
همیشه این من بودم که افراد بی خانمان کمک میکردم
خودم قربانی نبودم و حالا ناگهان خودم یکی از آنها بودم
هیچی نداشتم و باید کمک قبول میکردم اگر افراد خیلی با ما مهربان
بودند به ما کیف های کوچکی میدادند که داخل آنها شامپو و مسواک بود
نمیخواستم کسی این را ببیند و هیچی نداشتم
بودن با همسرم تغییر بزرگی ایجاد کرد، اگر تنها بودم و کسی را نمیشناختم، سخت تر
می توانستم باهاش کنار بیام، ولی من فقط نمیتوانم بگم چقدرآدم پیش ما آمدند
یکی پس از دیگری تماس میگرفتند یا نامه مینوشتند یا می‌آمدند اینجا و کمک می‌کردند
که واقعا با کلمات نمی توان توصیف کرد، انگار دستت را میگرفتند و به بالا میکشیدند
نمی‌توانستیم احساس نکنیم که خیلی خاص بودیم و دوست داشته میشدیم و به فکرمان بودند
این چیزها واقعا تغییر بزرگی ایجاد کرد
ما داریم فرزندانمان را میبریم مسافرت و تا کریسمس برنخواهیم گشت
چون نمیخوام برای جشن کریسمس و اینطور چیزها اینجا باشم
جالبه من فکر میکنم خیلی از ما این احساس را داریم، دوستان و
همسایگان ما که با آنها صحبت کردم دارند برای تعطیلات می روند
میخواهند از یادآوری های گذشته دوری کنند
اما اگر از دست دادن اموال واقعا زندگی تورا خراب می کند
پس واقعا باید به نوع زندگی ات فکر کنی چون زندگی تو در قلب توست و در ذهن
تو و افرادی که دوس داری و در روحت، و هر چیز دیگر فقط وسیله است
و مهمه این موضوع را بفهمی و در این محله فکر میکنم همه این درس را گرفتند
ولی من فکر میکنم افرادی که برای من مهم هستند، قبلا
اینکار را انجام دادند و برای همین اینقدر خوب عمل میکنیم