بخش قبلی ما تلاش کرد تعدادی دستورالعمل کلی در زمینه مداخله به شما بدهد
پس اجازه بدهید من نکات مهم را مرور کنم
ما اشاره کردیم که مداخله به طور عمده از دو فرم
مداخله تشکیل می شود، اولی متعادل سازی و دومی کاهش
در ذهن داشته باشید که ما باید در طول روز بین ۸
تا ۱۵ مداخله انجام دهیم که یعنی باید بین ۸ تا ۱۵
فرد را روزانه ملاقات کنیم، در صورت نیاز، در یک
فاجعه در ابعاد بزرگ ممکن است چنین چیزی نیاز باشد
بعد اهمیت حمایت اجتماعی را در نظر داشته باشید
ولی در بخش پیشین ما تاکتیک های مشخصی را در دسته متعادل سازی لیست کردیم و
تاکتیک های مشخصی را هم در دسته کاهش جا دادیم که شما ممکن است به کار بگیرید
پس در متعادل سازی درباره حذف عوامل تحریک کننده صحبت کردیم و تشویق
کردن به تمرکز روی یک کار که به افراد اجازه میدهد خودشان را
تخلیه کنند و به تاخیر انداختن فعالیت هایی که از روی بی فکری ممکن
است رخ بدهند و استفاده از کارهایی که حواس فرد را پرت می کنند
در زمینه کاهش درباره اهمیت آموزش صحبت کردیم، هم به صورت توضیحی و هم پیش بینی
کننده، نرمال سازی، اطمینان خاطر دادن، تکنیک های مدیریت استرس و تغییر شکل
دادن، کاشتن بذری که کمک می کند افراد روی آنچه از دست داده اند تمرکز نکنند و
روی آنچه داشته اند و اینکه چطور می توانند آن را بگیرند و به جلو بروند، تمرکز کنند
پس متعادل سازی و کاهش و اهمیت حمایت اجتماعی را هم در ذهن داشته باشید
در بخش ۶ ما به مفهومی میپردازیم که آن را وضعیت فرد مینامیم
این آخرین بخش ما در زمینه کمک های اولیه روانی در صحنه است
بر اساس شواهد از وضعیت فرد برای عملکرد موثر در پس فاجعه
یا به عبارت دیگر، بر اساس شواهد که یک انسان میتواند
عملکرد موثری در پس فاجعه داشته باشد
تصمیم باید به صورتی گرفته شود که نیاز دسترسی
سریع به مرحله بالاتری از مراقبت را در نظر بگیرد
و به صورت ایده آل یک نوعی از پیگیری با احتمال مداخله روانی بلند مدت در نظر گرفته میشود
و پس از آن تصمیم برای ارجاع به سطوح بالاتر مراقبتی بر اساس پیگیری
پس فقط برای اینکه مطمئن شویم این بخش بیانگر یک
فرایند تصمیم گیری است که شما سعی دارید متعادل سازی
کنید و سعی کردید کاهش بدهید و الان سوال این است
که این مداخلات تا چه اندازه موفقیت آمیز بوده اند؟
آیا فرد می تواند بدون شما یا بدون مداخله بیشتر عملکرد خوبی داشته باشد؟
بعد از مداخله شما اگر فرد به نظر بیشتر توانایی مراقبت از خود را دارد یا توانایی
قبول مسئولیت از جانب افراد دیگر را دارد، پس مداخله شما پایان یافته است
و همانطور که در اسلاید قبلی بیان شد ما شما را تشویق می کنیم تا
مثلا یک روز یا دو روز یا سه روز یا اصلا چند وقت بعد پیگیری کنید
و بعد توصیه می شود که بخشی از پیگیری شما این باشد که کمی بیشتر
ارزیابی داشته باشد که مثلا تا الان چطور بودی؟ چند روز گذشته
چطور بوده است؟ گاهی همه چیز خیلی سریع افت پیدا می کند، پس شما
دوباره به فاز ارزیابی می روید و دوباره از اول شروع می کنید
نه خب، دیگر لازم نیست دوباره از اول داستان را بشنوید ولی اینطور میگویید
که در چند روز گذشته چه اتفاقی برایت افتاده و چطور به آن واکنش نشان میدهی؟
گاهی یک پیگیری مجدد باید انجام شود
ولی در ذهن داشته باشید که اگر نیاز به پیگیری سوم مشاهده شد احتمالا وقت آن است که
دسترسی افراد به مراقبت های سطوح بالاتر را بهبود سهولت ببخشید
این نکته را در ذهن داشته باشید
در مجموع اینکه ۱ پیگیری قطعا اجباری است، ۲ پیگیری می
تواند مفید باشد، ۳ پیگیری حتی می تواند مفید باشد، ولی
اگر نیاز به پیگیری هایی بیشتر از ۳ تا مشاهده شد،
شاید بهتر باشد یک سطح دیگری از مراقبت را دخیل کنید
ولی بعضی تصمیم میگیرند که حتی در مرحله سوم، پیگیری
سوم بهتر است که به سمت ارجاع به درمانگران متمایل باشیم
اگر تعیین شد که فرد نمی تواند به تنهایی عملکردی داشته باشد یا حمایت قابل توجهی از جانب
دیگران نیاز دارد نه فقط از جنبه روانی بلکه از جنبه پزشکی یا لوژیستیکی یا مالی یا روحی
من در طول مدت کاری خودم خیلی پیش امده افراد را به رهبران دینی
سوق بدهم چون به نظر میرسید مشکل عملکرد آنها در این موضوع است
پس شما چیکار می کنید؟ چه نقشی اینجا بازی می کنید؟ شما رابط و گاهی مشوق میشوید
نقش شما این است که امید تزریق کنید و همانطور که گفته شد، پیگیری کنید
پس وضعیت فرد در واقع یک نقطه تصمیم گیری است
آیا تلاش های من برای متعادل سازی و کاهش موفقیت آمیز بوده است؟
اگر افراد می توانند از آنچه باید مراقبت کنند، و از
افرادی که باید مراقبت کنند، پس باید بروید سراغ بعدی
دوباره آن فرد را در زمان مناسب چک خواهید کرد که ببینید چطور عمل می
کنند و این انتظار را داشته باشید که گاهی اوضاع ممکن است بدتر شود
بنابراین برای این موضوع آماده باشید
این به معنی بد بودن روند تعدیل شما نیست!
می تواند این باشد که شرایط تغییر کرده
هر چند اگر فکر می کنید فرد به یک سطح بالاتر یا دیگری از مراقبت نیاز دارد،
دوباره میگم روانشناسی یا پزشکی یا لوژیستیکی یا مالی یا روحی یا هر چیزی
پس وظیفه شما این می شود که فرد را به منبع بعدی هدایت کنید
نه اینکه فقط شماره تلفن به فرد بدهید و بگویید:
خوب فکر میکنم خوب باشد با این شخص تماس بگیری
باید ارتباط آنها را تا حد توان به واقعیت نزدیک
کنید، شاید گاهی مجبور باشید فرد را همراهی کنید
حالا مرحله بعدی مراقبت، دوستان، خانواده، اگر با یک محیط کاری دست و پنجه
نرم می کنید، میتواند برنامه کمک به کارمندان که گاهی EAP هم خوانده می شود،
ممکن است اورژانس بیمارستان باشد ولی در ذهن داشته باشید که در پس
یک فاجعه با ابعاد بزرگ، گاهی بخش اورژانس بیمارستان ها بسیار شلوغ میشود
ممکن است تلفن های تماس ضروری در مواقع خطر باشد، پلیس، امدادگران،
کارگران خدمات دهنده در صحنه، منابع دینی، و حتی منابع مالی
چطور فردی را وادار می کنید که از منابعی که وجود دارند استفاده ببرد؟
اصلا نمی توانم بگویم چند بار در فاجعه ای حضور داشتم که مردم به سادگی افراد شک
داشتند یا اصلا نپذیرفتند تا از منابعی که در دسترس آنها وجود دارد استفاده کنند
گاهی موضوع غرور است، گاهی موضوع فرهنگی است، گاهی موضوع عدم اعتماد و مشکوک
بودن است، گاهی باید افراد را تشویق کنید، گاهی باید سخنگوی اون فرد باشید
و گاهی باید رابط باشید، این شغل ماست
و اینکه مداخله فردی را تمام نکنید نه فقط به خود آنها کمک می کند، بلکه سر شما
را خلوت می کند تا به افراد دیگری مراجعه کنید که نیاز به مداخله سریع دارند
خب این مدل RAPID کمک های اولیه روانی است
این مدل نشان داده است که اعتبار محتوایی دارد، مدلی است
که در تحقیقات اولیه نشان از تاثیر بالینی خوب داده است
البته مهمترین چیزی که باید در نظر بگیرید این است که این کار روان درمانی نیست
اگر شما از دیدگاه یک روانشناس یا روانپزشک به
داستان گوش کنید، ممکن است بگویید خیلی ابتدایی است
و حق با شماست، چون این کار مداخله در مواقع بحران برای
متعادل سازی برای ارجاع به سطوح بالاتر مراقبت است
یک تراپی نیست و حتی جایگزینی برای تراپی هم نیست
من تعداد زیادی روانشناس و روانپزشک را در گذشته تعلیم داده ام، حتی
خیلی امدادگر، افسر پلیس، آتش نشان را هم تعلیم داده ام ولی بزرگترین
چالشی که با امدادگران سلامت روان دارم این است که آنها را تشویق کنم
که کار تشخیصی و درمانی انجام ندهند، بلکه کار مداخله درمانی انجام دهند
باید آن را تشویق کنم که خیلی وارد مشکلات افراد
نشوند و اینکار را به تراپیست واگذار کنند
در حالی که برای افسرهای پلیس و آتش نشان ها و امدادگرها، بزرگترین چالش
برای آنها این است که بتوانند تشخیص دهند افراد واقعا چه زمانی به کمک
نیاز دارند و دستورالعمل هایی به آنها بدهم که چطور بهترین کمک را به
افراد برسانند و افراد را در راه درستی برای گرفتن کمک بیشتر بگذارند
مدل RAPID شامل ارتباط، گوش دادن بازتابی، ارزیابی، اولویت بندی، مداخله و وضعیت فرد است
این مدل کمک های اولیه روانی دانشگاه جانز هاپکینز در بحث مداخله در حین بحران است
در بخش آخر، بخش ۷، ما مفهوم مراقبت از خود را بررسی خواهیم کرد، آیا امکانش
هست که انجام مداخلات درمانی در زمان حادثه بتواند باعث استرس مداخله گر شود؟