مدل کمک های اولیه روانی RAPID دانشگاه جانز هاپکینز
به دوره کمک های اولیه روانی خوش آمدید
مدل RAPID دوره کمک های اولیه روانی جانز هاپکینز
سلام من دکتر جورج اورلی هستم
اینجا دوره برنامه آمادگی سلامت عمومی در دانشگاه جانز هاپکینز
که در دانشکده بلومبرگ دانشگاه جانز هاپکینز برگزار میشود
میخوام ورود شما را به برنامه کمک های اولیه روانی خوش آمد بگویم
شاید باید با این شروع کنیم که اصلا کمک های اولیه روانی به چه معناست
که گاهی از آن تحت عنوان PFA یاد می شود
کمک های اولیه روانی می تواند اینطور معنی شود که یک حضور حمایتگر و دلگرمی بخش است که برای
از بین بردن استرس طراحی شده است و برای ارزیابی ادامه درمان سلامت روان استفاده می شود
حالا توجه داشته باشید به عدم حضور خیلی مشهود دو لغت تشخیص و درمان
که این یعنی کمک های اولیه روانی یک فرایند فرمولیزه
تشخیص نیست یا یک فرایند فرمولاسیون درمانی یا مداخله درمانی نیست، در واقع درمان نیست
این دوره به طور مشخص برای پرسنل کادر سلامت جامعه،
اساتید، خدمات رساننده های اورژانسی و کارکنان بخش
مدیریت بحران طراحی شده که یا هیچ آموزشی در زمینه سلامت
جامعه ندارند یا آموزش خیلی کمی در این زمینه دارند
البته که درمانگرهای مراکز درمان هم می توانند در این دوره شرکت کنند
ولی این دوره به طور مشخص برای افرادی که هیچ پیش زمینه ای ندارند، طراحی شده است
ما دقیقا میخواهیم افراد خارج از نظام درمانی را آموزش دهیم تا
اعمال آرامش بخش و همدلانه پس از رخ دادن فاجعه انجام دهند
خوب است انتظاراتی تعریف کنیم، مثلا به این لیست نگاهی بیاندازید
شرکت کنندگان قادر خواهند بود توانایی خود را برای انجام این موارد افزایش دهند
مفاهیم مرکزی مرتبط با کمک های اولیه روانی را بفهمند
ما درباره گوش دادن صحبت خواهیم کرد، ولی گوش دادن به نحو خیلی موثری
که به آن گوش دادن بازتابی یا فعال می گوییم
ما واکنش های رفتاری رواشناختی که تا حدودی معمولی و غیر ناتوان ساز هستند را
از واکنش های به بحران شدیدتر و بالقوه ناتوانگر، تفکیک میکنیم
کمی درباره تریاژ به شما آموزش خواهیم داد
قبل از سال ۱۹۹۹ هیچ تجربه عینی در مورد تریاژ از لحاظ روانی پس از
واقعه و فاجعه، به ویژه فاجعه وجود نداشت، پس ما درباره اولویت بندی ها صحبت خواهیم کرد
شما چطور واکنش های روانی و رفتاری را اولویت بندی می کنید؟ از کجا میدانید
به کدام زودتر پاسخ بدهید؟ کدام یک از آنها احتمال دارند خودشان حل شوند؟
هدف پنجم ما کاهش استرس های حاد ای و بهم ریختگی به شکلی مناسب است
از مداخلات خاصی صحبت خواهیم کرد که میتوانید استفاده کنید که میتواند تا حدودی
احساس آرامش کوتاهی را فراهم بیاورد یا گاهی احساسی که مدت بیشتری دوام دارد
هدف ششم ما این است که تشخیص دهیم چه زمانی باید دسترسی به حمایت های ذهنی بیشتر
را تسریع کنیم، و شاید نه فقط سلامت ذهنی، بلکه حمایت های کلی در مدل های دیگر
چه زمانی برای تسریع دسترسی به حمایت‌گر های سلامتی دیگر مناسب است؟
هدف نهایی ما تمرین مراقبت از خود است
گفته می شود که فرایند کمک به دیگران، ممکن است روی خود ما تاثیر منفی بگذارد
چطور می توانیم مطمئن شویم که ما توانایی و تعادل
ذهنی و فیزیکی لازم را داریم تا به دیگران کمک کنیم
در روزی که احتمال دارد پر استرس ترین و سخت ترین روز زندگی آنها باشد
پس بیاید با اصطلاحات و مفاهیم شروع کنیم
واقعا نمی شود موضوعی را به کسی آموزش داد مگر اینکه
پتلفرمی برای اصطلاحات و مفاهیم مبحث خود تعریف کنیم
شما لازم نیست با هر آنچه من میگویم موافقت کنید،
ولی حداقل باید روی عبارات با هم توافق کنیم
نخستین چیزی که باید روی آن توافق کنیم این است که یک نیازی
وجود دارد، یک نیاز که برای خدمات روانشناسی وجود دارد
و به خصوص خدمات کمک های اولیه روانی
اینطور به نظر می رسد که تعداد فاجعه ها رو به افزایش
هستند، طبق گزارش راهبرد بین الملل کاهش فجایع سازمان ملل
تناوب فاجعه هایی که توسط عوامل طبیعی به وجود می آیند، در حال افزایش است
بی نظمی جهانی حال حاضر و درگیری نیروهای نظامی هم
احتمالا باعث شود که فجایع دیگری نیز به این حوادث طبیعی اضافه شوند
و توقع می رود که در دهه دوم این صده این اتفاقات به صورت گسترده ای بیشتر شوند
حالا، از دیدگاه سلامت عمومی اصطلاحی که برای ما خیلی جالب توجه است، موج نام دارد
حالا موج، اصطلاحی است که از آن برای نشان دادن «تقاضا» استفاده می کنیم
پس از واقعه، یک موج تقاضا برای خدمات روانشناسی یا سلامت
ذهنی است یا آنچه خدمات سلامت رفتاری می نامیم، وجود دارد
وقتی جنبه سلامت ذهنی موارد اورژانسی و فجایع مرتبط با سلامت عمومی را در نظر میگیریم
خیلی روی این پدیده موج تمرکز میکنیم
باید گفت که این یک پدیده خیلی جدید است
نه خود موج، بلکه نگرانی ما درباره آن
ممکنه این بحث پیش بیاید که زمینه سلامت روانی پس از فاجعه که در حال حاضر
خیلی مورد توجه است، در واقع حوالی سال ۱۹۹۱ یا ۱۹۹۲ مطرح شده است
نه اینکه آن زمان پس از فاجعه و درگیری نیازی به سلامت ذهنی نبوده است
فقط اینکه خیلی روی آن تمرکز نداشتیم
بر اساس تجربیاتی که در کشور آمریکا و سایر کشورها
رخ داده است، در لحظه فاجعه و به ویژه فاجعه هایی
که توسط خشونت رخ می دهد، نیاز قایل توجهی به خدمات
سلامت و به ویژه خدمات سلامت روانی وجود دارد
در بررسی هایی که در بالای ۱۶۰ مطالعه توسط فران نوریس و همکارانش انجام
شده است، ۴۱٪ مطالعات شواهدی ارائه کردند از وجود زیاد یا خیلی زیاد نقصان
و منظور ما از نقصان زیاد این است که تداخل در سیستم بدن فردی که اجازه نمیدهد به طور
لازم واکنش نشان دهد، که این در بین نجات یافته گان فاجعه به صورت قابل توجهی زیاد بود
بیاید این را ترجمه کنیم، چون الان خیلی به صورت آماری بیان شد و شاید خیلی معنی ندهد
ترجمه این آمار و ارقام به تقاضای واقعی
میتوان گفت که افزایش تقاضا برای خدمات سلامت روانی
ممکن است شامل ۱۵ تا 25 درصد جمعیت مورد تاثیر باشد
مثلا اگر به منطقه ای که نگاه میکنیم که نزدیک
به ۱۰ میلیون نفر جمعیت دارد و تمام جمعیت آن
تحت تاثیر یک فاجعه گسترده ای قرار گرفته اند، مثلا طوفان یا بمب گذاری یا حمله تروریستی،
محققین سلامت عمومی اینطور تخمین می زنند که تقریبا نزدیک به ۱.۵ میلیون
نفر تا ۲.۵ میلیون نفر نیاز به خدمات سلامت روانی مستقیم خواهند داشت
حالا، کاری که ما به طور سنتی انجام داده ایم، این است
که به آماده سازی این خدمات به روش سنتی تری نگاه کردیم
ما این خدمات را در بخش اورژانس ارائه میدهیم، این خدمات را از مراکز
روانشناسی و بیمارستان ها ارائه میدهیم، حتی شاید مراکز زیرشاخه ای
ولی این موضوع خیلی برای ما شفاف است که این خدمات محدودیت هایی دارند
شاید اولین کتابی که برای شناخت حقیقی این محدودیت ها
و نیاز هاوجود دارد، توسط بورلی رافائل نوشته شده است
در کتاب او، وقتی فاجعه اتفاق می افتد،
به این نکته ها اشاره میکند
در ساعت های پس از فاجعه، حداقل ۲۵٪ از جمعیت ممکن است متحیر، مات
و مبهوت، بی تفاوت باشند، یا در بهت فرو رفته باشند
و از سندروم فاجعه رنج ببرند
به ویژه اگر تاثیر این فاجعه ناگهانی و کاملا مخرب باشد
در این وضعیت میگوید که کمک های اولیه روانی و تریاژ روانی ضروری است
پس به نظر می رسد که نیازی برای افزایش ظرفیت موج وجود دارد
حالا ظرفیت موج چیست؟
ظرفیت موج یعنی توانایی واکنش نشان دادن به یک موج
در ذهن داشته باشید که که موج چیست، موج افزایش تقاضا برای خدمات است
پس ظرفیت موج توانایی ارائه این خدمات به هنگام نیاز است
پس منظور ما خیلی ساده است، نیاز به افزایش ظرفیت موج خیلی مشهود است
تنها سوال موجود پس این است که: چطور؟
یک جواب به این سوال در نگاه به تاریخ و نگاه به تحقیقات حال حاضر است
شواهد اخیر نشان میدهند که مداخله روانی در مواقع بحران
می تواند درک تاب آوری و مقاومت فردی را
در کنار تاب آوری اجتماعی، افزایش دهد
در این نقطه باید کمی مکث کنیم و مداخله روانی در موافع بحرانی را تفکیک کنیم
که یکی از اشکال کمک های اولیه روانی است
یا اگر به طور دیگری بیان کنیم، کمک های اولیه روانی ممکن است
زیر مجموعه ای از مداخله روانه در مواقع بحران در نظر گرفته شود
و ممکن است خوب باشد اگر آن را با روان درمانی مقایسه کنیم
که به طور سنتی گاهی به آن مشاوره یا روان درمانی می گوییم
اهداف مداخله روانی در مواقع بحرانی، از جمله کمک های اولیه روانی
در درجه اول تثبیت کردن و کاهش پریشانی حاد است
و هدف مشاوره و روان درمانی، نه تنها این است که به افراد در حین
لحظات پریشانی کمک کند، بلکه این است به افراد کمک کند که از حالت
پریشانی رشد کنند و ترجیحا مهارت هایی کسب کنند که به آن ها
در مقاوم شدن در برابر صدمات بیشتر به وضعیت روانی خود، کمک کند
پس مداخله روانی در مواقع بحران یک رده متفاوت از مهارت ها است
و کمک های اولیه روانی تنها جزئی از مداخله روانی در مواقع بحران است
که دوباره میگویم یک رده از مهارت های متفاوت است
نکته دیگری که خوب است در ذهن نگه داریم
این است که ثابت شده است که مداخله روانی در مواقع بحران
در کاهش پریشانی حاد عملکرد بهتری نسبت به روان درمانی چند جلسه ای پس از فاجعه داشته است
و این ممکن است کمی برای شما تعجب برانگیز باشد
در واقع یک تحقیقی پس از حمله تروریستی ۱۱ سپتامبر در نیویورک صورت گرفت
در این تحقیق محققان مداخلات در مواقع بحران در فاز پریشانی حاد را
با روان درمانی های چند جلسه ای مقایسه کردند
و به این نتیجه رسیدند که مداخله روانی در مواقع بحران
یا به عبارتی کمک های اولیه روانی
در واقع نسبت به روان درمانی چند جلسه ای عملکرد بهتری داشته است
و در یک یافته خیلی تعجب آور تر، به این نتیجه رسیدند که روان درمانی بعد از فاجعه
ممکن است باعث تاخیر یا پیچیدگی ریکاروی رفتاری و روانشناختی شود
حالا این موضوع ممکن است پیچیده به نظر بیاید
یا حتما با آنچه برخی به شکل شهودی یاد گرفته اند یا آموخته اند در تضاد باشد
چرا این موضوع پیش می آید؟
اجازه دهید به معنی بازگردیم، هدف کمک های اولیه روانی
در مواقع بحرانی این است که شرایطه تثبیت کنیم و پریشانی حاد را کاهش دهیم
یعنی یک روان درمانی بلند مدت نیست!
یعنی هدف مداخله روانی در مواقع بحران و کمک های اولیه روانی، تثبیت کردن
و کم کردن پریشانی حاد است و درمان بلند مدت روانی، نیست!
پس استراتژی هایی که فرد در روان درمانی بکار می گیرد
تا درمان روانی بلند مدت را به دست بیاورد
ممکن است کمی حتی مخرب باشند، ممکن است حتی تا حدی
در فاز پریشانی حاد تشویش برانگیز باشد
دوباره من سعی دارم روی این نکته تمرکز کنم که
مداخله بحرانی روانشناسی و کمک های اولیه روانی
که در حال حاضر از معانی آنها به جای هم استفاده
میکنم دو رده مهارتی کاملا متفاوت را بیان می کنند
و از روان درمانی و مشاوره کاملا جدا هستند، آیا همپوشانی هایی باهم دارند؟ قطعا دارند!
اما آنجا که نتیجه گیری ما را هدایت می کند این است که، آموزش در روان درمانی
لزوما فردی را برای ماهر شدن در کمک های اولیه روانی آماده نمی کند
اما خبر خوب این است که
این است که لزوما آموزش به متخصص کمک های اولیه روانی
به اندازه آموزش به روان درمانگر زمان نمیبرد
و این دیدگاهی است که ما اینجا در جانز هاپکینز اتخاذ کرده ایم، که
بهترین راه برای ساختن ظرفیت موج عمومی از داخل خود جامعه است
پس وقتی برگردیم، نگاه دقیق تری خواهیم انداخت به
پلتفرم های تاریخی برای کاری که امروزه انجام میدهیم