هشدار، محتویات این ارائه به عنوان منبع اطلاعات تهیه شده اند و نباید به عنوان جایگزین برای توصیه های حرفه ای از متخصصین سلامت گرفته شود، لطفا با کارورز یا پزشک متخصص خود برای تشخیص اینکه آیا این اطلاعات برای شما یا خانواده شما مناسب هست یا برای هرجور راهنمایی درباره سلامت که ممکن است نیاز داشته باشید مشورت کنید
درحالی که تمام جوانب احتیاط درباره محتویات این ارائه رعایت شده، دانشگاه سیدنی هیچگونه تضمینی برای صحیح بودن این اطلاعات نخواهد داشت، این اطلاعات با علم به اینکه دانشگاه سیدنی و هرکدام از کارمندان و پیمان کاران و نمایندگان آن هیچگونه مسئولیتی(شامل مسئولیت در قبال غفلت)در برابر کاربران برای هرگونه خسارت و هزینه متحمل شده از جهت تکیه بر اطلاعات یا خطاها یا غفلت های موجود در این اطلاعات ندارد.
مداخله زود هنگام قسمت دوم
مزایای بسیاری در درمان زودهنگام وجود دارد.
اول اینکه میتوانید بگویید کنترل کننده خسارت است،
چون زمانی که بیماری روانی برای اولین بار، معمولا در بزرگسالان جدید پدیدار میشود،
دوره ی بسیار حساسی از زندگی است،
چون شخص جوان در تلاش برای تثبیت هویت خود است.
آنها سعی دارند که یک مسیر حرفه ای برای تحصیل و کار کردن، توسعه دهند.
سعی دارند از ریشه از خانواده های خود جدا شوند و انسانهای مستقلی شوند.
و این یک مجموعه از وظایف بسیار چالش برانگیز است.
مغز درحال رشد است.
عوامل زیادی وجود دارد که رفتارهای بسیار
خطر پذیرتری شاید الکل و مواد مخدر را به صورت ترکیبی دارد.
پس، این زمان خیلی خیلی حساسی است.
بنابراین، زود مداخله کردن میتواند از خیلی از صدمات ثانویه
که میتوانند با به تاخیر افتادن مداخله رخ دهند، جلوگیری کند،
که واقعا یک تاثیر اجتماعی است.
اگر شما از نظر روانی بیمار شوید، و بیماریتان برطرف نشود و عملآ درمان نشود،
سپس دوستان خود را ازدست میدهید، شغلتان را از دست میدهید،
از سیستم تحصیلی انصراف میدهید و حتی ممکن مدرسه را هم به اتمام
نرسانید و خانواده تحت فشار شدید قرار میگیرد و ممکن است که
در این فرایند به موادمخدر یا الکل نیز معتاد شوید، بنابراین برداشتن زودهنگام آن،
درمان موثر، که ما در اکثریت موارد میتوانیم انجام دهیم،
خیلی خیلی اهمیت دارد.
خب، انواع مداخلاتی که ما در یک روانپریشی و دیگر
برنامه های مداخله زودهنگام و مراقبت های
سلامت روانی جوانان میبینیم، نیاز های کاملا متفاوتی هستند.
پس، بر اساس سطح نیاز و پیچیدگی مشکل،
مداخلات میتوانند کاملا ساده باشند.
موضوع فقط میتواند یک گوش شنوا، پشتیبانی،
قوت قلب،اطلاعات و شاید حل برخی مشکلات باشد.
و اعم از مراقبت های روانشناختی اجتماعی شدیدتر از جمله
دارو درمانی،مداخلات روانشناختی حرفه ای تر و
یک حمایت اجتماعی گسترده تر و حتی خدمت رسانی، میباشد.
پس، این یک طیف از مراقبت است.
ما از یک مدل مرحله بندی استفاده میکنیم تا واقعا بفهمیم که چه شدتی را ارائه دهیم.
پس اگر شخص در مراحل ملایم تر یا اولیه یک مشکل است، ما افراد را
با ترکیبی از درمان ها، درمان نمیکنیم،
داروها را به عنوان اولین روش ارائه نمیکنیم.
اما اگر مشکل، به مداخلات ساده تر پاسخ ندهد،
سپس دُز (میزان) و تخصصی که در دسترس است و
و دارو را افزایش میدهیم، سپس ممکن است
یک مرحله پیشنهادی دوم یا سوم برای شخص وجود داشته باشد تا انتخاب کند.
و ما درمان های برپایه شواهد زیادی در روانپزشکی داریم.
و اگر به درستی ارائه شوند، واقعا میتوانند
نتایج را برای بیشتر بیماران دگرگون کنند،
نه همه بیماران، ما هنوز کارهایی برای انجام دادن برای
کسانی که به چیزی که ما اکنون برای ارائه داریم پاسخ نمیدهند.
پس این ماهیت تحقیقات است اما، در کل بسیار دلگرم هستیم که میتوانیم
مسیر را برای اکثریت بیماران تغییر دهیم.
خب اگر به مداخله زودهنگام فکر میکنید،بهترین کار این است که سوال را بچرخانید و بگویید،
چه زمانی مداخله زودهنگام، ایده خوبی نیست؟
و من فکر میکنم که در اینجا دو موقعیت وجود دارد.
اولی این است که کجا هیچ درمان موثری ندارید.
پس هیچ نکته ای در مفهوم، مداخله زودهنگام وجود ندارد،
چون که تشخیص بیماری برای بیمار را تغییر نمیدهد.
شما فقط زمانی مداخله میکنید که تغییری به دست بیاورید.
موقعیت دیگر، وقتی است که درمانی که باید پیشنهاد دهید،
به جای مفید بودن بیشتر احتمال آسیب رساندن دارد.
و واضح است که تمام درمان های قدرتمند،
خصوصا دارو درمانی ها و درمان های زیستی تر،
و همچنین درمان های روانشناختی،
میتوانند مرتبط با خود، خطرات و صدماتی داشته باشند.
پس در پزشکی و مراقبت های بهداشتی بسیار مراقب بودیم که درمان بیش از حد انجام ندهیم.
و اولین اصل در پزشکی این است "آسیب نرساند"ء این درست به خواص برمیگردد.
و من گمان میکنم که باید
اهداف و کنش پذیری درمان را
با نوعی پیش بینی احتیاطی، متعادل کنیم.
اما ناگفته نماند که در روانپزشکی،
ما درمانهای موثری داریم وآنها خطراتی دارند.
پس درواقع ما باید درمان را با مرحله و
جدّیت مشکل متناسب کنیم.
مداخله زودهنگام روانپریشی، درواقع در 20 سال
گذشته در روانپزشکی شگفت انگیز بوده است.
درمان بیماری های روانی مانند اسکیزوفرنیا است که
کاملا به واسطه بدبینی و پوچ گرایی درمانی، احاطه شده است،
همانا وقتی که من در اوایل تا اواسط دهه 80 روانپزشکی را شروع کردم،
پیغام این بود، به تمام بیمارانی که به اسکیزوفرنیا تشخیص داده شده بودند، گفته
شده بود که پیش آگاهی بسیار ضعیف است،
احتمالا قادر به کار کردن نخواهند بود و زندگی طبیعی نخواهند داشت.
پیغام بسیار ناامید کننده ای به بیماران داده شده بود.
اما از آن موقع فهمیدیم که
اگر زود مداخله کنیم، اگر تعلل در درمان را کوتاه کنیم و اگر
ما مراقبت برپایه شواهد را، با یک روش
همه جانبه جامع ارائه دهیم، از جمله
مداخلات روانشناختی علاوه بر دارو درمانی و همواره آنها را
دردسترس بگذاریم، که نتایج خیلی بهتر شوند،
ما به اندازه 20 سال شواهد و 10 جلسه بین المللی
درخصوص این موضوع داریم تا واقعا
شواهد مبتنی بر حمایت از مداخله زود هنگام در روانپریشی را تقویت کنیم.
نتایج بعد از دو سال یا بیشتر، قطعا بهتر هستند.
و چالش سپس حفظ مزایای اولیه در طولانی مدت
است و این امر مستلزم سرمایه گذاری در خدمات
بهداشت روان با کیفیت بالا برای حفظ این مزایا میباشد،
که متاسفانه در بسیاری از مکان ها برای عموم در دسترس نیست.
بنابراین در اینجا یک چالش اصلاحات وجود دارد تا مطمئن شوید
که این شواهد واقعا در زندگی مردم عادی محقق شده اند.
چیز بسیار هیجان انگیز دیگر این است که ما توانسته ایم از اولین مرحله ی
روان پریشی جلوتر پیش برویم و افرادی را پیدا کنیم که
درحال تلاش هستند و قطعا از نظر عملکردی دچار نقص هستند و در عذاب اند اما هنوز آستانه
تشخیص برای اسکیزوفرنیا یا سایر بیماری های روانی را کاملا اعمال نکرده اند.
پس به این مرحله مقدماتی یا ریسک فوق العاده افراطی گفته میشود.
و 11 آزمایش بالینی وجود دارد که نشان میدهد ما واقعا میتوانیم
شروع روانپریشی را در این شرایط روانی که درمعرض خطر است به تاخیر بیندازیم.
خب من فکر میکنم که مرز جا به جا شد،
یک مسیر طولانی به سمت جلو.
و در دهه بعدی واقعا این را اصلاح میکنیم و همچنین
مزایای این رویکرد را به یک گستره کامل از تشخیصات در جوانان گسترش میدهد.
باتمرکز روی سلامت روان جوانان. (مداخله زودهنگام برای اختلالات دیگر)
ما شروع به گسترش اصول مداخله زودهنگام در سراسر گستره تشخیص، به درون
اختلالات دیگر کرده ایم، و این اختلالات به خودی خود بیماری های مجزایی نیستند.
در اینجا همپوشانی زیادی وجود دارد.
و طریقی که آنها در مرحله اول پدیدار میشوند معمولا به واسطه
یک آمیزه یا دسته از الگوهای علائم است، مثل افسردگی، اضطراب و
شاید برخی سوءمصرف های موادمخدر، برخی مشکلات شخصیتی و سپس ممکن است
برخی نشانه های هشدار از
بیماری های روانی کلاسیک تر مثل پدیدار شدن اسکیزوفرنیا پیدا کنید.
پس این اصل مداخله زودهنگام که در اختلالات روانی
پیشگام شده است، حالا در روشی
انعطاف پذیر تر در سراسر گستره تشخیص، به کار برده میشود.
شواهد، هنوز درمقایسه با مجموعه بزرگی از شواهد، ابتدایی هستند، از جمله
شواهد اقتصادی در مداخله زودهنگام روانپریشی، اما
شروع به گرد آمدن در اختلالات خلقی، اختلال دوقطبی
افسردگی، اضطراب و اختلالات اشتها کرده اند.
و نشریه مداخله زودهنگام روانپزشکی، تاسیس شده است تا واقعا این نوع از
تحقیقات علمی را حمایت و ترغیب کند تا
در سراسر گستره تشخیص، شواهد اثبات شده ایجاد کند.
مداخله زودهنگام و رفتار منصفانه برای افرادی با بیماری روانی،
خصوصا افراد جوان در اوج زندگی، چون که
75درصد از این بیماری ها، قبل از 25 سالگی پدیدار میشوند.
این فقط یک ماهیت از تحقیق علمی و
شواهد نیست، یک ماهیت از اصلاح مراقبت های بهداشتی است.
این یک ماهیت از حقوق بشر است.
یک ماهیت ازیک معامله منصفانه برای افرادی با
بیماری روانی و این 50 درصد از ما، از برخی جهات، در زندگیمان است.
پس این یک ماهیت از نفع شخصی، علاوه بر
حقوق بشر است و این تمام جامعه و رهبران سیاسی ما و
تمام جامعه را دربرمیگیرد که واقعا به پشت این اصلاحات دست پیدا کنند.
این چیزی است که تا قبل از این مرحله از تاریخ بشر
ممکن نبود، چون که بیماری روانی یک میراث
وحشتناک از زجر کشیدن و نادیده گرفتن داشت.
اما ما شروع به دیدن چراغ هایی در انتهای تونل کرده ایم،
و این از علم و شواهد نشآت گرفته است اما فقط در صورتی تغییر
میکند که جامعه به عنوان یک مجموعه، ایجاب کند که برخی اقدامات انجام شود